15

ด้วยเสียงเอี๊ยด ประตูจึงค่อย ๆ เปิดออกอีกครั้ง และคนหลายคนก็เบียดเสียดเข้าไปในบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ใกล้พังทลาย ยกเว้นแม่ของหยางจื้อซีที่ไปทำอาหารเมื่อไม่นานมานี้ นอกจากจางอวิ๋นเหนียงซึ่งเป็นแม่ของร่างเดิม ยังมีชายชราและหญิงชราสองคนเดินเข้ามา พวกเขาแต่งตัวคล้ายกับจางอวิ๋นเหนียง ถ้าหยางจื้อซีจำไม่ผิด คนทั้งสองคนนี้ควรจะเป็นปู่และย่าของนางในตอนนี้

ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนในชุดสีเขียวที่มีรอยปะเป็นหย่อม ๆ เอ่อ... เขามีหุ่นผอมเพรียวเหมือนกัน มีคิ้วหนาและตาโต แม้ว่าจะไม่มีเนื้อหนังบนใบหน้าก็ตาม แต่เขาก็มีพลังมาก... เขาควรจะเป็นหยางจื้อห่าว พี่ชายคนที่สองของนาง แต่... ทำไมไม่เห็นท่านพ่อหยางต้าจู้ และหยางจื้อหมิง พี่ชายคนโต หยางจื้อซีมองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน

“จื้อซี พ่อของเจ้าและพี่ใหญ่ของเจ้าไปที่ภูเขาแล้ว” จางอวิ๋นเหนียงเห็นความสงสัยของลูกสาวของนาง จึงเดินไปที่ข้างเตียงแล้วพูดออกมาเสียงแผ่วเบา

 “ที่บ้านไม่มีอะไรพอที่จะเติมเต็มสุขภาพของเจ้าและท่านปู่ พ่อกับแม่วางแผนที่จะไปภูเขาเพื่อลองเสี่ยงโชค บางทีเราอาจจับไก่ฟ้า กระต่าย หรืออะไรได้หนึ่งหรือสองตัว และเราสามารถนำมาต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายของเจ้าได้

หลังจากที่จางอวิ๋นเหนียงแต่งงานกับหยางต้าจู้ นางก็ให้กำเนิดลูกชายสองคนและเด็กผู้หญิงหนึ่งคน โดยเฉพาะหยางจื้อซี... ในฐานะผู้หญิงคนเดียวในตระกูลหยางทั้งเด็กและผู้ใหญ่ในตระกูลหยางจึงรักนางมาก แม้ว่าตระกูลหยางจะเป็นครอบครัวชาวนา แต่ก็ทุ่มเทให้กับลูกสาวคนนี้ แม้แต่พี่ชายทั้งสองคน หยางจื้อหมิง และหยางจื้อห่าว ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เมื่อพูดถึงเรื่องดี ๆ สิ่งแรกที่ทุกคนนึกถึงคือน้องสาวหยางจื้อซีเสมอ

ใบหน้าแก่ ๆ ของหยางฟู่จินเต็มไปด้วยความทุกข์ หลานสาวของเขาเป็นเด็กที่ประพฤติตัวดีและมีเหตุผลมาโดยตลอด มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ทำไมเขาถึงป่วยเป็นโรคแปลก ๆ ในเมื่อเขาสบายดี แต่หลานสาวที่ประพฤติตัวดีและมีเหตุผลกลับล้มป่วย น้ำตาของชายชราไหลลงมาจากดวงตาที่ขุ่นมัวของหยางฟู่จิน 

“ผู้เฒ่า เจ้าควรดีใจที่หลานสาวตื่นขึ้นมาในที่สุด การหลั่งน้ำตาถือเป็นเรื่องโชคร้าย” หลินกุ้ยเหนียง ย่าของหยางจื้อซียิ้มทั้งน้ำตาและทำให้หยางฟู่จินรู้สึกขัดเขิน

“ท่านปู่ ข้าจะหายดีและลุกขึ้นได้อีกครั้งในอีกไม่กี่วัน” หยางจื้อซีพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเพื่อปลอบโยนคุณปู่ของนาง แต่ในใจนางกลับคิดว่า หวังว่านางจะไม่ด่วนตายเร็วอีก การเกิดใหม่ครั้งนี้นับว่าเป็นการเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดี ถึงแม้ว่าจะยากจนแต่ยังดีกว่าเกิดใหม่ในครอบครัวที่ปู่ย่าตายายเห็นแก่ตัว

“ตกลง ตกลง หลานจะหายดี เมื่อหลานหายดีแล้วปู่จะพาหลานไปตกปลาที่แม่น้ำ” หยางฟู่จินตอบหลานสาวด้วยรอยยิ้ม

“ท่านปู่สัญญากับข้าแล้ว ห้ามผิดสัญญานะเจ้าคะ”

“น้องสาว พี่ใหญ่กับพี่รองจะหาผลไม้ป่ามาให้น้องสาวอย่างแน่นอน” หยางจื้อห่าวรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าน้องสาวจะลืมเขา

“อื้อ...” รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็ก ๆ ของหยางจื้อซี “ข้ารู้ว่าพี่รองของข้ารักข้ามากที่สุด” เด็ก ๆ จำเป็นต้องได้รับการเกลี้ยกล่อมและยกย่อง แต่วิญญาณในร่างของหยางจื้อซีนั้นมีอายุมากกว่าเด็กพวกนี้เป็นสิบกว่าปี ย่อมรู้วิธีจัดการกับเด็ก

เท่านั้นเอง... หยางจื้อห่าวพองหน้าอกเล็ก ๆ ของเขาแล้วพูดด้วยใบหน้าภูมิใจ “ใช่แล้ว ข้าเป็นพี่ชาย มันเป็นความรับผิดชอบของพี่ชายที่จะต้องปกป้องและรักน้องสาวของข้า” เมื่อมองดูท่าทางลูกผู้ชายของหยางจื้อห่าว ทุกคนในห้องทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างหัวเราะกัน

“ฮ่า ฮ่า...” แม้แต่หยางจื้อซีที่กำลังนอนอยู่บนเตียงก็ยังยิ้มอย่างมีความสุขบนใบหน้าของนาง ช่างดีเหลือเกิน แม้ว่านางจะไม่มีเงิน แต่นางก็สามารถมีที่รักได้มากมาย ในขณะนี้หยางจื้อซีรู้สึกว่านางมีความสุขมาก นางสามารถหาวิธีหาเงินได้หลังจากที่หายดีแล้ว 

หยางจื้อซียังคงไม่เชื่อ คนที่ผ่านความเป็นความตายมาถึงสองครั้ง นอกจากความสามารถที่ติดตัวมาแล้ว ยังมีความรู้มากกว่าพันปี หากจะต้องอดตายในสมัยโบราณนับว่าเป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย ส่วนอนาคต หยางจื้อซีเชื่อว่าอนาคตจะต้องดีขึ้นแน่นอน

เมื่อฟ้ามืดลงหยางต้าจู้และหยางจื้อหมิงพ่อและลูกชายคนโตก็กลับมาจากภูเขา ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าไปในสนามหญ้าที่ทรุดโทรมซึ่งครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ตอนนี้ หยางจื้อหมิงอดไม่ได้ที่จะพูดกับจางอวิ๋นเหนียงที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในสนามพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า 

“ท่านแม่ ข้ากับท่านพ่อกลับมาแล้ว”

“กลับมาก็ดีแล้ว นี่ ทำไมเจ้าถึงตะโกนจนสุดปอด น้องสาวของเจ้านอนหลับอยู่ เสียงอันดังของเจ้าจะทำให้นางตื่น” จางอวิ๋นเหนียงจ้องไปที่หยางจื้อหมิงอย่างไม่พอใจ

“ในที่สุดน้องสาวก็ตื่นแล้ว” หลังจากได้ยินคำพูดของจางอวิ๋นเหนียง หยางจื้อหมิงก็ลดเสียงลงอย่างรวดเร็วและถามด้วยความประหลาดใจ

ทันทีที่หยางต้าจู้เข้าไปในสนาม เขาก็ได้ยินการสนทนาระหว่างภรรยาของเขากับลูกชายคนโต เขารีบก้าวไปหาจางอวิ๋นเหนียงแล้วพูดว่า

“ภรรยา วันนี้ลูกสาวของเราตื่นขึ้นมาแล้วหรือ” 

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” จางอวิ๋นเหนียงยืนขึ้นและหยิบของจากมือสามีของนางแล้วพูดเบา ๆ 

“ในที่สุดหยางจื้อซีก็ตื่นตอนเที่ยงวันนี้ ในที่สุดหินที่ทับอยู่ในใจของทุกคนก็ถูกสางลงเสียที”

เห็นได้ชัดว่าจางอวิ๋นเหนียงและหยางต้าจู้อายุสามสิบแล้ว แต่เนื่องจากสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นที่บ้านในช่วงสองปีที่ผ่านมา พวกเขาจึงดูเหมือนอายุมากขึ้นสิบปี

หยางต้าจู้มองไปที่จางอวิ๋นเหนียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด อนิจจา... ทั้งหมดเป็นเพราะความไร้ประโยชน์ของเขาเองที่ภรรยาของเขาต้องทนทุกข์ร่วมกับเขา

“ภรรยา มันเป็นความผิดของข้าทั้งหมด ข้าเป็นพ่อ เป็นสามีที่ไร้ประโยชน์ สามีปล่อยให้เจ้าและลูก ๆ ต้องทนทุกข์ทรมานทุกคน” หยางต้าจู้พูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“ถุย ถุย” จางอวิ๋นเหนียงถ่มน้ำลายเบา ๆ 

“ท่านกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร พ่อสามีของข้าไม่ใช่พ่อของข้าเหรอ ตอนนี้ลูกสาวตื่นขึ้นมาแล้ว ในที่สุดครอบครัวของพวกเราก็เปลี่ยนไปในทางที่ดี ฟ้าหลังฝนย่อมงดงามเสมอ สิ่งต่าง ๆ จะดีขึ้นในอนาคต ลุกขึ้นมา” จางอวิ๋นเหนียงยังคงพอใจกับชายของนางมาก แม้ว่าครอบครัวของนางจะยากจนกว่าเล็กน้อย แต่พ่อที่รักและลูกกตัญญูก็ยังดีกว่าสิ่งอื่นใด

“เอาล่ะ… ข้าจะทำงานให้หนักขึ้นอย่างแน่นอนในอนาคตเพื่อให้ทุกคนในบ้านของเรามีชีวิตที่ดีขึ้น” หยางต้าจู้สัญญาพร้อมจับมือของจางอวิ๋นเหนียงไว้แน่น

“ท่านแม่ วันนี้ท่านพ่อกับข้าโชคดีบนภูเขา เราไม่ได้เก็บแค่เห็ดเท่านั้น แต่เรายังจับไก่ฟ้าสองตัวและกระต่ายได้หนึ่งตัวด้วย เราสามารถต้มน้ำแกงไก่ฟ้าใส่เห็ดได้ เพื่อบำรุงสุขภาพของน้องสาวและท่านปู่”