16

“ตกลง เดี๋ยวแม่จะทำน้ำแกงไก่ฟ้าให้กินเมื่อน้องสาวของเจ้าตื่น” จางอวิ๋นเหนียงมองดูลูกชายคนโตของนางด้วยความโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ปีนี้อายุได้สิบห้าปีแล้ว แต่เขากลับไม่โตเท่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะสภาพความเป็นอยู่ในบ้านเริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ เริ่มจากพ่อสามีป่วยด้วยโรคแปลก ๆ และลูกสาวของนางเองก็ล้มป่วยลง ทำให้อาหารที่บ้านเริ่มไม่พอกิน การเจริญเติบโตของร่างกายไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็น เห็นได้ว่าหยางจื้อหมิงมีอายุสิบห้าปีแต่ตัวเขาเล็กเท่ากับเด็กอายุสิบสามปีเท่านั้น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นครอบครัวสามีของนางก็ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกัน แม่สามีกับพ่อสามีปฏิบัติกับนางดีมาก และรักลูก ๆ ของนางมาก โดยเฉพาะหยางจื้อซีลูกสาวคนเดียวของบ้าน นางเชื่ออย่างสุดใจว่าหลังจากที่ลูกสาวของนางตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแน่นอน

หยางจื้อซีอยู่ในโลกที่แปลกประหลาดนี้มานานกว่าสิบวัน และความเจ็บป่วยของนางก็หายดีแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสก้าวออกจากห้องนี้และมองดูโลกภายนอก ครอบครัวนี้ยากจนพอแล้ว หยางจื้อซีมองทุกสิ่งรอบตัว นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและส่ายหัวเล็กน้อย

นี่คือลานที่ทรุดโทรม และกำแพงมากกว่าครึ่งที่อยู่รอบ ๆ สนามก็พังทลายลงมา มีบ่อน้ำอยู่ตรงกลางสนาม นอกจากบ้านโทรม ๆ ที่หยางจื้อซีนอนหลับมานานกว่าสิบวันแล้ว ยังมีอีกห้าวันอีกด้วยที่ต้องนอนในห้องโทรม ๆ ข้าง ๆ บ้านมุงจาก ครอบครัวหยางซื้อลานทรุดโทรมนี้ด้วยเงินมากกว่าหนึ่งตำลึง บ้านของพวกเขานั้นขายไปเพื่อนำเงินรักษาอาการป่วยของท่านปู่

“ฮัดชิ่ว” ลมกระโชกแรงพัดผ่านไป และหยางจื้อซีก็อดไม่ได้ที่จะจาม ก็...มันหนาวมาก หยางจื้อซีที่เคยอาศัยอยู่ทางใต้ในชีวิตที่แล้วไม่คุ้นเคยเลย สภาพอากาศที่มีอุณหภูมิต่ำเช่นนี้ ทุกวันนี้หยางจื้อซีได้เรียนรู้จากหยางจื้อห่าวพี่รองของนางว่า ตอนนี้นางอยู่ในสถานที่ที่เรียกว่าอาณาจักรฝูเหลียง

หยางจื้อซีใช้สมองของนางอย่างมากแต่ก็จำไม่ได้ว่าอาณาจักรฝูเหลียงอยู่ที่ไหนในประวัติศาสตร์ ดังนั้นหยางจื้อซีจึงมั่นใจมากว่านางได้เดินทางไปยังโลกคู่ขนานอีกครั้ง เมื่อมองดูเสื้อผ้าของคนรอบตัวเธอ มันควรจะคล้ายกับราชวงศ์ซ่งในอดีต

สถานที่ที่ครอบครัวของหยางต้าจู้อาศัยอยู่เรียกว่าหมู่บ้านป่าหมอก ซึ่งอยู่ในจังหวัดที่เรียกว่าฝูจิงทางตอนเหนือของอาณาจักรฝูเหลียง อย่างไรก็ตาม หมู่บ้านป่าหมอกนั้นค่อนข้างห่างไกล ยกเว้นเมืองสองแห่งที่อยู่ใกล้เคียง เมืองเหลียวจิงเป็นเมืองขนาดใหญ่และอยู่ไกลออกไป อีกเมืองหนึ่งคือเมืองอันสุ่ยใช้เวลาครึ่งวันในการเดินเท้าและใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามกว่า ๆ ในการนั่งเกวียน

ดังคำกล่าวที่ว่า หากเจ้าอาศัยอยู่บนภูเขาและแม่น้ำ ย่อมต้องพึ่งพาภูเขาและแม่น้ำเลี้ยงชีพ โชคดีที่หมู่บ้านป่าหมอกมีผลผลิตค่อนข้างมาก ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วชีวิตครอบครัวของหยางจื้อซีก็ได้รับผลกระทบจากอาการป่วยของหยางฟู่จินเช่นกัน ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่ยากจนข้นแค้นขนาดนี้

ในตอนเย็นทั้งครอบครัวมารวมตัวกันเพื่อทานอาหารเย็น อาหารเย็นนั้นเรียบง่ายมาก รวมถึงโจ๊กข้าวกล้องที่ใสจนมองเห็นหน้าผู้คน มีซาลาเปาแป้งดำและชามผักดองเล็ก ๆ อยู่บนโต๊ะด้วย ไม่รู้ว่าพวกมันทำมาจากอะไร หยางจื้อซีสูญเสียความอยากอาหารเมื่อเห็นมัน

โชคดีที่จางอวิ๋นเหนียงรู้สึกดีใจกับลูกสาวของนางที่เพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก ยังมีไก่ฟ้าบางตัวที่สามีและลูกชายของนางจับมาเมื่อสิบกว่าวันก่อน แม้ว่าจะเสียรสชาติอยู่บ้างเพราะถูกเก็บไว้นานเกินไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหิว หยางจื้อซียังคงรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แต่ซาลาเปา ผักดอง และอื่น ๆ เหล่านั้น... หยางจื้อซีไม่ได้แตะต้องเลย

จางอวิ๋นเหนียงเห็นว่าหยางจื้อซีกำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของนาง และพูดเบา ๆ ว่า “ลูกสาว ค่อย ๆ กิน ระวังอย่าให้สำลัก”

“ท่านแม่ ไม่เป็นไร” หยางจื้อซียิ้มหวานให้กับท่านแม่ของนาง เนื่องจากความเจ็บป่วยร้ายแรงของนาง ร่างกายที่ผอมเพรียวอยู่แล้วของหยางจื้อซีก็ยิ่งผอมลงอีก ราวกับว่าเมื่อลมกระโชกแรงจะสามารถพัดพานางลอยตามลมไปได้

เมื่อมองดูรูปร่างผอมเพรียวของลูกสาวของนาง จางอวิ๋นเหนียงก็รู้สึกเป็นทุกข์ “พ่อของลูก จื้อซีเพิ่งหายจากอาการป่วย แต่ที่บ้านไม่มีอะไรเลยที่พอจะเติมเต็มร่างกายของลูกได้ ข้าควรทำอย่างไรดี”

หลินกุ้ยเหนียงและหยางฟู่จินก็ถอนหายใจ “หลานสาวที่รักของข้า ทั้งหมดมันเป็นเพราะกระดูกเก่าของปู่เช่นข้าที่ลากหลานสาวและหลานชายที่รักของข้าลงมาให้ต้องทนทุกข์” หยางฟู่จินอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้

“ท่านปู่อย่าเศร้าไปเลย เมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะหาเงินได้มากมาย และทำให้ปู่ ย่า พ่อ และแม่ของข้ามีชีวิตที่ดี” หยางจื้อซีหยิบเนื้อไก่ฟ้าชิ้นใหญ่ขึ้นมาจากชามของนาง แล้ววางมันลงบนชามของหยางฟู่จิน “ท่านปู่ ลองชิมเนื้อไก่ฟ้าที่ท่านแม่ปรุงสิเจ้าคะ มันอร่อยมาก”

หยางฟู่จินลูบหัวของหยางจื้อซีด้วยความรัก “หลานสาวที่ดี ปู่ไม่อยากกิน เจ้ากินเถอะ ช่างเป็นหลานสาวที่กตัญญูและมีเหตุผลอะไรเช่นนี้”

“ไม่ เราเป็นครอบครัวเดียวกันเช่นนั้นแล้วพวกเราต้องกินด้วยกัน” หยางจื้อซีวางเนื้อไก่ชิ้นเล็ก ๆ ลงในชามของท่านย่า พ่อ แม่ พี่ชายคนโต และพี่ชายคนที่สองทีละคน 

หลังจากที่หยางจื้อซีคีบเนื้อไก่ออกไปจนหมด ในชามของนางจึงเหลือเพียงน้ำแกงเท่านั้น หยางต้าจู้มองดูชามที่ว่างเปล่าของลูกสาวเขาก็อดเสียใจไม่ได้ 

“จื้อซี พ่อไม่จำเป็นต้องกินเนื้อไก่ พ่อมีสุขภาพที่ดีและแข็งแรง ลูกเพียงแค่กินมันลงไปเพื่อเติมเต็มร่างกาย” หยางต้าจู้ชายผู้ซื่อสัตย์มองลูกสาวด้วยดวงที่ตาแดงก่ำ และเขาเสียใจกับลูกสาวของเขามาก 

“ท่านพ่อ ท่านจะมีแรงทำงานและหาเงินได้หลังจากท่านกินมันเท่านั้น” หยางจื้อซีจงใจพูดด้วยใบหน้าเล็ก ๆ และดวงตาเป็นประกาย

“พรุ่งนี้ท่านพ่อจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อจับไก่ฟ้าให้ข้าได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ” เช่นนั้นแล้วหยางต้าจู้ไม่มีทางเลือก จำเป็นต้องกินเนื้อไก่ที่ลูกสาวแบ่งให้

“จื้อซีลองเอาไก่ของแม่ชิ้นนี้ไปดีไหม ?” จางอวิ๋นเหนียงพูดกับหยางจื้อซีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ถูกต้อง น้องสาว พี่ชายมีสุขภาพที่ดีจึงไม่จำเป็นต้องกินเนื้อสัตว์” หยางจื้อห่าวหยิบเนื้อไก่ฟ้าชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาในชามของเขา

หยางจื้อหมิงพูดตรง ๆ มากขึ้น เขายื่นมือออกไปหยิบชามข้าวของหยางจื้อซี แต่นางจับเอาไว้แน่นไม่ยอมให้พี่ชายเอาชามข้าวออกไปได้

 “พี่ใหญ่ อย่าคว้าชามของคนอื่นเลย” หยางจื้อซีทำหน้ามุ่ยและพูดอย่างไม่พอใจ หยางจื้อหมิงตกใจมากจนรีบปล่อยมือแล้วยิ้มอย่างเขินอาย

หลินกุ้ยเนียงพูดว่า “หลานสาว ท่านย่าฟันไม่ดีแล้วก็เคี้ยวกระดูกนี้ไม่ได้ ทำไมหลานไม่กินมันแทนย่าล่ะ มันจะดีกว่าหากว่าหลานกินมันลงไป”

“แต่ข้าอยากให้ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ กับพี่ชายกินด้วยกันทุกคนนี่เจ้าคะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ก็ต้องกินด้วยกัน หรือว่าพวกท่านไม่รักข้าแล้ว”

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่นะ น้องสาวอย่าพูดเช่นนั้น พี่รองย่อมรักน้องสาวเช่นเจ้าเสมอ”

“ใช่แล้ว พี่ใหญ่เองก็รักน้องสาวมากเช่นเดียวกัน”

เมื่อเห็นหน้าตาที่น่าสงสารของหลานสาวของเขา หยางฟู่จินจึงพูดว่า “เอาล่ะ ไม่ว่ายังไงก็ตาม มันเป็นความปรารถนาดีของหลานสาว ทุกคนควรหยุดพูดแล้วกินมันลงไปซะ”