9

ตู้หยวนรอให้ม่อหลิงเจ๋อเดินออกไปแล้วกระซิบกับหยางจื้อซีว่า “จื้อซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าสังหารพวกคนถ่อยทั้งหมดกี่คน แล้วถ้าเขาไม่จ่ายเงินรางวัลค่าหัวให้เจ้าล่ะ เงินรางวัลพวกนี้ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ”

หยางจื้อซีที่กำลังทอดสายตามองดูภูเขา เมื่อได้ยินสิ่งที่ตู้หยวนพูดออกมา นางก็พูดโต้กลับโดยไม่หันมามองตู้หยวนแม้แต่น้อย “เจ้าก็แค่รอดูจนกว่าจะถึงเวลา หากว่าพวกเขาเบี้ยวเงินข้า พวกเราก็แค่ตามไปทวงเงินถึงที่เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง มีอันใดน่าห่วงกัน เจ้าเองก็เลิกคิดเรื่องไร้สาระได้แล้ว”

“ตกลง ข้าเชื่อเจ้า”

หยางจื้อซีกำลังคิดว่าจะไปล่าสัตว์ที่ไหนดี ตอนนี้นางต้องการใช้เงินมากเพราะอาหารที่บ้านหมดลงแล้ว หากวันนี้ไม่มีเงินเท่ากับว่าท่านแม่กับน้อง ๆ ต้องอดมื้อกินมื้อรวมถึงตัวนางเองด้วย ก่อนอื่นต้องปรับปรุงอาหารในบ้านก่อน

ต่อไปนี้นางจะให้คนทั้งบ้านกินอาหารวันละสามมื้อแทนวันละสองมื้อ การเพิ่มมื้ออาหารสำหรับนางคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ อาการเจ็บป่วยของท่านแม่ต้องได้รับการรักษาที่ดีและเหมาะสม หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้วนางก็หันหลังกลับและเดินไปที่กรงไม้ที่นางเพิ่งทำมันพังเพื่อช่วยพวกทหารที่ถูกขังออกมา

หลังจากเดินทางมายังโลกนี้อย่างกะทันหัน แนวคิดของนางยังไม่เปลี่ยนแปลง หยางจื้อซีรู้สึกเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางก่อนที่นางจะตายและมาที่โลกนี้ หยางจื้อซีหวังว่าเพื่อนในชาตินี้จะไม่ทรยศนางเช่นเดียวกับเพื่อนในชาติที่แล้วของนาง

โลกนี้ก็เหมือนกับโลกเมื่อหลายพันปีก่อน สิ่งมีชีวิตทุกชนิดเติบโตขึ้นมาตามกฎของธรรมชาติ ร่างกายของพวกมันเปราะบางมากสำหรับนางที่ได้รับการปรับเปลี่ยนร่างกายจากองค์กรมืด และความสามารถเหล่านั้นได้ติดตามนางมาด้วยเมื่อมาเกิดใหม่ในโลกแห่งนี้

แม้ว่าจะเป็นเพียงหอกที่ทำจากไม้เล็ก ๆ ก็ตาม ตราบใดที่มีความแข็งแกร่งและมีความเร็วเพียงพอก็จะสามารถฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดาย ซึ่งหยางจื้อซีนับว่าเป็นข้อได้เปรียบเพราะนางมีพละกำลังที่มากมายมหาศาล นี่เป็นสิ่งที่ติดตัวมาจากชาติที่แล้ว นางจะถือว่าเป็นของขวัญที่พระเจ้ามอบให้นางก็แล้วกัน

“โบร๋ววววววววววววววววววววว” เสียงหอนของหมาป่าบนภูเขาดังขึ้นทำให้ทุกคนที่กำลังยุ่งวุ่นวายกับการจัดการศพของทหารฉีฉู่ในตอนนี้ต้องตกใจ

สือเยว่ซึ่งกำลังสั่งให้ผู้คนเคลื่อนย้ายศพ ตะโกนบอกทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาทันที “กลิ่นเลือดดึงดูดพวกหมาป่า ทุกคนโปรดระวังด้วย!”

สือซีซึ่งยืนอยู่หน้ากระโจมหลัก เขามัดศพรวมกันอย่างประหม่า ทหารอีกคนชูดาบสั้นในมือเดินเข้ามาและพูดเสียงดังว่า “พวกเราแบ่งกลุ่มกันเป็นกลุ่มละห้าคน ไม่ต้องกังวลเรื่องศพ ทุกคนหันหลังชนกันและปกป้องตัวเอง” แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกว่าการอยู่กับหยางจื้อซีนั้นปลอดภัยที่สุด เมื่อคิดได้เช่นนั้นพวกเขาก็รีบวิ่งไปหาหยางจื้อซีทันที โดยตะโกนเรียกหยางจื้อซีขณะที่พวกเขาวิ่ง

 “แม่นางจื้อซี หมาป่ากำลังมาแล้ว ช่วยพวกเราด้วย”

“น้องชาย มานี่หน่อย” ทหารของกองทัพตงเป่ยที่อยู่ใกล้ ๆ เรียกตู้หยวน ทันทีที่ได้เขาได้ยินว่ามีคนเรียกตัวเองเขาก็รีบวิ่งไปทันที ความเร็วในการวิ่งของเขานั้นนับว่าเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก เพราะเขาจำคำพูดของหยางจื้อซีได้เสมอ นางฆ่าทหารของแคว้นฉีฉู่ทั้งหมดและกองทัพตงเป่ยเหล่านี้ก็ถูกจับโดยกองทัพฉีฉู่ เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองฝ่าย แม้แต่คนโง่เช่นตู้หยวนก็รู้ว่าใครที่น่าเชื่อถือมากกว่ากัน

“เจ้าอย่าเสียงดังจะได้หรือไม่ ประเดี๋ยวหมาป่าก็ได้แห่มาทางนี้กันพอดี” หยางจื้อซีปีนลงมาจากต้นไม้อย่างช่วยไม่ได้ เมื่อตู้หยวนวิ่งไปที่ต้นไม้ที่นางอยู่ นางก็คว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของเขาแล้วจับเขาโยนขึ้นไปบนต้นไม้

ตู้หยวนใช้มือทั้งสองกอดลำต้นของต้นไม้ด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าหยางจื้อซีจะจับเขาโยนขึ้นต้นไม้ ด้วยความโมโหปนตกใจเขาจึงตะโกนไปว่า “เจ้าไม่รู้หรือว่านั่นมันเสียงหมาป่า ที่สำคัญหมาป่าออกมาทั้งฝูง เจ้าเข้าใจหรือไม่ ทั้งฝูงไม่ใช่ตัวหนึ่งหรือสองตัว เจ้ายังไม่รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของพวกมัน”

“ข้ารู้แล้วว่าหมาป่าน่ากลัว เพราะกลิ่นเลือดพวกนี้ถึงได้ดึงดูดพวกมันมาถึงที่นี่ ไม่ใช่แค่เพียงหมาป่าเท่านั้นอาจจะมีสัตว์ป่าดุร้ายตัวอื่นอีก เจ้าอยู่เงียบ ๆ บนต้นไม้จะดีที่สุด จะดีมากกว่านี้ถ้าเจ้ารู้จักหุบปากซะบ้าง ร้องตะโกนโวยวายยิ่งกว่าสตรี เจ้ามันตัวโง่งมขนานแท้ ข้าไม่น่าเกิดมามีสหายที่ลืมเอาสมองออกมาจากท้องแม่เช่นเจ้าเลย ให้ตายสิ”

“ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่เห็นจะต้องมาเหน็บแนมข้าเลย”

“ข้าด่าเจ้า ข้าไม่ได้เหน็บแนม เจ้าตัวไร้สมองนี่ หุบปากของเจ้าให้สนิท อย่าได้ส่งเสียงดังออกมาแม้แต่น้อยไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าโยนให้หมาป่ากิน”

หยางจื้อซีได้ยินเสียงฝูงหมาป่าที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ นางจึงตะโกนบอกให้ทหารที่กำลังจัดการกับศพอยู่ภายในหุบเขารีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่เหลือเพียงไม่กี่ต้นบริเวณนี้ เพราะพวกทหารฉีฉู่ลักลอบเข้ามาในต้าเซี่ยและตัดต้นไม้เหล่านี้นำมาก่อสร้างค่ายทหารชั่วคราว ซึ่งไม่รู้ว่าพวกมันเข้ามาต้าเซี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ปกติชาวบ้านเองไม่ได้ขึ้นเขามาไกลถึงเพียงนี้ จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่ามีค่ายทหารอยู่ที่นี่ ตอนนี้เหลือต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้นเท่านั้น

“พวกท่านทั้งหลาย หมาป่าใกล้เข้ามาแล้ว รบกวนพวกท่านปีนขึ้นไปบนต้นไม้หรือที่สูงก่อนเจ้าค่ะ”

ม่อหลิงเจ๋อเห็นว่าหมาป่าใกล้เข้ามาแล้ว เขารีบเก็บกวาดข้าวของและสิ่งของต่าง ๆ ที่เป็นของพวกทหารฉีฉู่ที่วางอยู่ในกระโจมที่พัก โดยเฉพาะกระโจมของแม่ทัพที่นำทัพมาตั้งค่ายในครั้งนี้ จากนั้นก็สะพายห่อผ้าแล้ววิ่งออกมาด้านนอกกระโจม ทันทีที่ได้ยินเสียงของหยางจื้อซีที่ตะโกนบอกให้พวกเขารีบปีนขึ้นต้นไม้เพื่อไปซ่อนตัว แม้ว่าพวกเขาจะสามารถต่อสู้กับหมาป่าได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีสัตว์ป่าตัวอื่นมา ตอนนี้กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งอยู่ภายในหุบเขาแห่งนี้กำลังดึงดูดสัตว์ป่าดุร้าย ม่อหลิงเจ๋อจึงได้ตะโกนสั่งทหารใต้บังคับบัญชาให้รีบปีนขึ้นไปอยู่บนที่สูงทันที

“รีบ ๆ ไปหาที่ซ่อนตัวเร็ว ๆ เข้า หมาป่าฝูงใหญ่กำลังมาทางนี้”

ตู้หยวนมองเห็นได้ชัดเจนจากตำแหน่งสูงของเขาบนต้นไม้ และตะโกนบอกทุกคนทันทีว่า “วิ่งไปทางนั้น ทางนั้นเร็ว ๆ เข้า ต้นไม้มีไม่มากพวกท่านปีนกลับเข้าไปอยู่ในกรงที่ถูกขังก่อนหน้านี้กันก่อนเร็ว ๆ เข้า”

คำว่า ‘กรง’ ฟังดูแล้วรู้สึกสะเทือนใจมาก แต่ตอนนี้ทุกคนไม่มีเวลามานั่งสะเทือนใจหรือรู้สึกไม่ดีอะไรและไม่สนใจที่จะเอาความกับตู้หยวน ยกเว้นบางคนที่ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ ที่เหลือทั้งหมดก็วิ่งไปที่กรงขังที่พวกเขาเคยถูกขังเอาไว้ก่อนหน้านั้นอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าทันทีที่พวกเขาปีนเข้าไปในกรงได้สำเร็จ ฝูงหมาป่าคำรามใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก็มีเสียงเสือคำรามดังขึ้นอีกตัวหนึ่งอยู่ในระยะไกล

“โอ้ แย่แล้ว ตอนนี้มีเสือมาร่วมด้วย ไม่เพียงแค่หมาป่า แต่ตอนนี้แม้แต่เสือก็มาแล้ว ข้าจะทำเช่นไรดี” ตู้หยวนนั่งอยู่บนต้นไม้ มองดูทุกคนวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง หูของเขาได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายแว่วมาแต่ไกล และตอนนี้ตู้หยวนไม่รู้ว่าเขาควรจะกลัวหรือควรจะตื่นเต้น ความรู้สึกที่สับสนเช่นนี้เขาทำอันใดไม่ถูกเลยจริง ๆ ทำได้แค่เพียงกอดต้นไม้เอาไว้แน่น

แต่ไม่ใช่กับคนอย่างหยางจื้อซีที่สนใจเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นคือเสือ เพราะมันมีค่า นางคิดว่ามันจะต้องสามารถแลกเป็นเงินได้แน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะขายมันได้ในราคามากน้อยเท่าไหร่แค่นั้น นางจึงแหงนหน้าขึ้นไปถามตู้หยวนว่า “ตู้หยวน เสือขายได้ราคาดีหรือไม่ มีราคาแพงหรือเปล่า”