10

“แน่นอนว่าเสือสามารถนำไปขายได้ราคาดีและมันแพงมาก จื้อซีเจ้าคิดจะทำอันใดอีก” ตู้หยวนคิดว่าหยางจื้อซีจำอะไรไม่ได้จึงอธิบายต่อไปว่า “ถ้าเจ้าสามารถฆ่าเสือได้โดยที่ไม่ทำให้ขนของมันเสียหายรับรองได้เลยว่าแม่ของเจ้าจะไม่ต้องกังวลเรื่องเงินค่ายาไปอีกถึงสิบปีข้างหน้าเลยล่ะ”

“ตู้หยวน เจ้าพูดเรื่องจริงหรือไม่ เจ้าไม่ได้โกหกข้าแน่นะ ขอบอกเอาไว้เลยแม้ว่าข้าจะจำอันใดไม่ได้ แต่ว่าข้าไม่ได้โง่นะ หากเจ้ากล้าโกหกข้าแล้วล่ะก็ รับรองได้เลยว่าข้าจะต้องจัดการกับเจ้าแน่นอน” หยางจื้อซีชูกำปั้นขึ้น ทำเอาตู้หยวนถึงกับขนลุกขนชัน

“ข้าพูดความจริง ข้าหาได้โป้ปดเจ้า”

“เช่นนั้นก็ดี เจ้าซ่อนตัวให้ดี เรื่องที่เหลือข้าจัดการเอง”

“เจ้า…เจ้าจะทำอันใด จื้อซีเจ้าอย่าทำบ้า ๆ นะ เจ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงโดยการหาเงินกับเสือ ข้าคิดว่ามันไม่คุ้มนะ นั่นมันคือเสือนะ เจ้าอย่าวู่วาม เจ้าคิดดี ๆ”

“เจ้าจะตะโกนเสียงดังอีกนานหรือไม่ เสียงของเจ้ามันจะดึงดูดเสือให้เข้ามาหาพวกเรา” เดิมทีหยางจื้อซีไม่อยากจะสนใจตู้หยวนอีก แต่เจ้าบ้าคนนี้กลับส่งเสียงดังจริง ๆ เมื่อเห็นม่อหลิงเจ๋อวิ่งมาทางที่นางอยู่ หยางจื้อซีก็โบกมือให้เขาแล้วพูดว่า

“มีสัตว์ป่าเริ่มลงมาจากภูเขาที่อยู่รอบ ๆ หุบเขานี้ พวกท่านทุกคนควรหาที่หลบซ่อนตัวให้ดีก่อน ข้าจะไปจัดการกับเสือแล้วข้าจะรีบกลับมา”

ตู้หยวนรู้สึกโมโหมากที่หยางจื้อซีไม่ฟังคำเตือนของเขาจึงได้ร้องตะโกนว่า “จื้อซี เจ้าคิดว่าฆ่าเสือมันง่ายนักรึ นั่นคือเสือ เสือคืออันใดเจ้ารู้หรือไม่ เสือคือสัตว์ป่าที่ดุร้าย เหตุใดเจ้าไม่ฟังคำพูดของข้าบ้าง เจ้ารีบ ๆ ขึ้นมาบนต้นไม้เดี๋ยวนี้”

“เลิกพูดมากสักทีเถอะน่า ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอันใดอยู่ เจ้าเองอย่าได้วิ่งตามข้าไปอีก อยู่ที่นี่รออย่างเงียบ ๆ เข้าใจหรือไม่” ทันทีที่พูดจบม่อหลิงเจ๋อก็เดินมาทางนี้พอดี หยางจื้อซีจึงได้ฝากให้เขาดูแลตู้หยวนในตอนที่นางไม่อยู่

“ข้าฝากท่านดูแลเขาด้วยนะเจ้าคะ อย่าปล่อยให้เจ้าโง่นี่ลงจากต้นไม้แล้วไปแสวงหาความตายข้างล่าง หากเกิดอันใดขึ้นกับเขา ข้าเกรงว่าท่านลุงตู้ไห่จะเสียใจ”

“ตกลง ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลเขาให้ดี”

“เช่นนั้นก็รบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ” หยางจื้อซีพูดจบก็คว้าเข็มขัดของม่อหลิงเจ๋อจากนั้นก็จับเขาโยนขึ้นไปบนต้นไม้เช่นเดียวกับตู้หยวน จากนั้นนางก็วิ่งหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังแม้แต่น้อย

ใบหน้าของม่อหลิงเจ๋อกลายเป็นสีแดงเหมือนตับหมู เขามองตามแผ่นหลังของหยางจื้อซีด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคือความอับอายหรือว่าหงุดหงิดกันแน่ เขาเป็นบุรุษที่โตแล้ว กลับถูกเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จับโยนขึ้นไปบนต้นไม้ ช่างเป็นการกระทำที่อุกอาจจริง ๆ

ม่อหลิงเจ๋อเป็นองค์ชายที่ไม่เคยปล่อยให้สตรีคนใดเข้าใกล้เขา การที่เขาปล่อยให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ดึงเข็มขัดของเขาแล้วจับโยนขึ้นไปบนต้นไม้

ทหารใต้บังคับบัญชาของเขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่เล็กน้อย แต่พวกเขาไม่กล้ามองดูสีหน้าของม่อหลิงเจ๋อ ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาปีนขึ้นต้นไม้เพื่อหลบภัย

หยางจื้อซีที่วิ่งออกไปก็กำลังยุ่งอยู่กับการวิ่งไล่ล่าเสือ นางไม่รู้ว่าการกระทำโดยไม่ได้ตั้งใจของนางจะทำให้ผู้ใดไม่พอใจหรือไม่ แต่เนื่องจากนางได้ยินเสียงว่ามีสัตว์ป่าจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาที่หุบเขา ก่อนที่จะได้ไปล่าเสือ นางจึงจงใจอ้อมไปหาฝูงหมาป่าเป็นอันดับแรก โดยอาวุธที่นางนำมาด้วยเป็นเพียงท่อนไม้ที่เหลาให้ปลายอีกด้านแหลมเท่านั้น

แม้ว่าอาวุธของหยางจื้อซีจะเป็นเพียงไม้ปลายแหลมท่อนหนึ่ง แต่ด้วยพละกำลังมหาศาลของนางและต่อให้เป็นไม้จิ้มฟันก็สามารถฆ่าสัตว์ป่าได้ แม้จะไม่ใช่หมาป่าหยางจื้อซีก็คิดว่ามันน่าจะใช้การได้เช่นเดียวกันกับสัตว์ป่าตัวอื่น

เนื่องจากพลังในการขว้างของนางนั้นทรงพลังมากพอ

และไม้ที่ปลายแหลมคมนั้นน้ำหนักกำลังดีและเหมาะมือมาก จึงสามารถฆ่าหมาป่าได้ด้วยการแทงเข้าที่หัวของหมาป่าเพียงครั้งเดียวเท่านั้นหมาป่าก็ขาดใจตายทันที หลังจากใช้เวลาเพียงเล็กน้อยจัดการกับฝูงหมาป่า ในที่สุดหมาป่าทั้งฝูงก็ไม่มีตัวใดเหลือรอด เมื่อเห็นว่าหมาป่าตายหมดแล้ว เป้าหมายต่อไปของนางคือเสือ ตู้หยวนบอกว่าหากไม่ทำให้ขนเสือเสียหายจะขายได้ราคาดี นั่นคือสิ่งที่นางต้องการในตอนนี้

หยางจื้อซีวิ่งไปทางที่เสือคำราม เมื่อไปถึงก็พบว่าบนต้นไม้มีหวังซูเหวินน้องชายของหวังฉู่หราน หรือก็คือลูกชายของนางฉินซื่อที่นางพบในตอนเช้ามืด นางฉินซื่อผู้นี้ยังคิดจะแนะนำหลานชายทางบ้านแม่ของนางให้แต่งงานกับหยางจื้อซี

ภายใต้การจ้องมองของเสือหวังซูเหวินทำได้แค่เพียงกอดต้นไม้เอาไว้แน่นในขณะที่เสือพยายามปีนต้นไม้ขึ้นไป หยางจื้อซียืนมองอยู่นานสองนาน ในที่สุดหวังซูเหวินก็เห็นนาง เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าที่นางใช้เพียงหมัดเดียวต่อยหินก้อนใหญ่แตกเป็นเสี่ยง ๆ จึงได้ตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่คำที่เขาพูดออกมาจากปากนั้นกลับไม่น่าฟังสักนิด

 “หยางจื้อซี เจ้าจะใจดำยืนมองคนอื่นได้รับความเดือดร้อนแล้วไม่ช่วยเหลือรึ ถ้าหากข้าตายไป ต่อให้ข้าเป็นผีข้าก็ไม่ละเว้นเจ้า”

“ในเมื่อเจ้าจะตายเป็นผีอยู่แล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ตายไปเสียสิ จะได้กลายเป็นผีสมใจเจ้า อ้อ ส่วนที่ว่าเจ้าจะเดือดร้อนไม่เดือดร้อนแล้วมันเกี่ยวอันใดกับข้า เจ้าไม่ได้มีความสำคัญกับข้าเสียหน่อย คนที่มีความคิดชั่วร้ายเช่นเจ้าตกเป็นอาหารของเสือมันก็สมควรแล้วนี่”

เดิมทีหวังซูเหวินไม่ได้มาคนเดียว ยังมีชาวบ้านมากับเขาอีกสองสามคนแต่ว่าพวกเขาวิ่งหนีลงเขาไปหมดแล้ว เป็นเพราะหวังซูเหวินยืนยันจะตามหาหยางจื้อซี

สิ่งที่นางไม่รู้คือหวังซูเหวินต้องการตามหานางบนภูเขาเพื่อข่มเหงรังแกนาง จากนั้นก็ส่งนางให้ไปแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่ถ้าหากนางรู้เหตุผลแล้วละก็รับรองได้เลยว่า นอกจากเสือแล้วคนที่ตายต่อไปคือหวังซูเหวิน

ส่วนชาวบ้านที่ตามหวังซูเหวินมาเพราะเขาตกลงจะให้ผลประโยชน์บางอย่างนั้นเดิมทีได้วิ่งหนีไปแล้ว แต่เมื่อพวกเขาคิดว่าเสืออาจจะหนีไปแล้วจึงได้ย้อนกลับมาเพื่อหวังว่าจะช่วยหวังซูเหวินให้ลงจากเขา เมื่อหวังซูเหวินเห็นพวกเขากลับมาก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่สำคัญเขากลัวว่าจะมีคนปากพล่อยเปิดโปงแผนการของเขาในครั้งนี้

“พวกเจ้ากลับมาทำไม”

“พวกข้าคิดว่าเสือไปแล้วเลยจะมาช่วยเจ้า ในเมื่อเสือยังไม่ไปเช่นนั้นพวกข้าไปก่อนนะ เอาไว้พวกข้าจะมาใหม่” พูดจบชาวบ้านสองสามคนก็วิ่งหนีลงเขาไปอีกครั้ง โดยมีหยางจื้อซีที่กำลังยืนจ้องตากับเสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางไม่ได้ให้ความสนใจกับชาวบ้านพวกนั้น

“หยางจื้อซี ทำไมเจ้าไม่หนีไปอีกคนล่ะ เจ้าอยากดูความตายของคนอื่นรึ เจ้ามันช่างเป็นสตรีที่ใจดำอำมหิตจริง ๆ”

“เหตุใดข้าต้องไปด้วย ข้าแค่รอให้เสือฆ่าเจ้าเสร็จแล้วข้าค่อยฆ่าเสือ เหตุผลของข้าก็มีเพียงเท่านี้”

คำตอบนี้ของหยางจื้อซีไม่เพียงแต่รุนแรงเท่านั้น ยังเป็นการตบหน้าหวังซูเหวินอีกด้วย หวังซูเหวินปกติไม่เคยพูดคุยกับหยางจื้อซีมาก่อน และสิ่งเดียวที่เขารู้เกี่ยวกับนางก็คือหยางจื้อซีเป็นหลานสาวของตระกูลหยางในหมู่บ้าน

เหตุผลที่เขาพาผู้คนมาที่ภูเขาในครั้งนี้เป็นเพราะเขาได้ยินว่าหยางจื้อซีได้กลายเป็นคนโง่หลังจากที่ตกเขาเมื่อวาน นางไม่สามารถจดจำใครได้ในหมู่บ้าน ฉินซื่อแม่ของเขาบอกว่าต้องการให้นางแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องทางบ้านยายของเขา แต่ก่อนที่จะส่งนางให้กับลูกพี่ลูกน้องนั้น เขาต้องการเพียงย่ำยีนางเสียก่อน ถ้าแบบนี้แล้วนางจะไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขาแต่โดยดี