ทุ่งกุลาร้องไห้

พรึ่บบบ!!

“อุ๊ย พี่ไวน์!!”

แขนแข็งแกร่งคว้าหมับเข้าที่ตัวเธอไว้ได้ วายุภัคโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง พลางเผลอมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูที่เผยอขึ้นลงอย่างยั่วยวนโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนเขาจะโน้มใบหน้าคมคายลงมาอย่างช้า ๆ โรสรินทร์หลับตาพริ้มลงทันทีก่อนจะ…..

“อ้าว คุณไวน์คุณโรสมาฮอดแล้วบ้อครับ”

(อ้าว คุณไวน์คุณโรสมาถึงแล้วเหรอครับ)

มืดเด็กรับใช้ที่บ้านเอ่ยขึ้นขัดจังหวะทั้งสองคน ก่อนวายุภัคและโรสรินทร์จะรีบผละตัวออกจากกันอย่างอัตโนมัติทันที

“อืม” เขาตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น

“ละ แล่วคือเปียกปานลูกหมาตกน้ำจั่งสี้ครับคุณไวน์”

(แล้วทำไมถึงเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำแบบนี้ล่ะครับคุณไวน์)

มืดถามขึ้นอีกครั้ง พลางมองคนทั้งสองสลับกันไปมา

“ล้างโคลนตมน่ะ มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณโรสไปพบคุณแม่แล้ว”

“ครับคุณไวน์ มืดขอโตไปก่อนเด้อครับคุณโรสคนสวย สวัสดีครับ”

(ครับคุณไวน์ มืดขอตัวก่อนนะครับคุณโรสคนสวย สวัสดีครับ)

‘จะไปไหนก็รีบไปให้ไวเลยเถอะไอ้มืดมอดมิด แกเข้ามาดับฝันฉันทำไมก่อน นี่มันคือจูบแรกของฉันเลยนะ กำลังจะฟินแล้วเชียว’

โรสรินทร์ได้แต่พูดคนเดียวในใจอย่างรู้สึกหงุดหงิด ในขณะที่นายมืดเดินทอดกายออกไปแล้ว เพื่อไปทำงานที่ตนเองยังทำค้างไว้

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ?” วายุภัคถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนโกรธใครมาเป็นสิบชาติ

“เสียดาย”

“เสียดาย เสียอายอะไรของเธอ?” เขาเอ่ยขึ้นพลางขมวดคิ้วหนาอย่างงุนงง

“ก็เสียดายที่นายมืดมอดมิดนั่นมาดับฝันเอาซะก่อนน่ะสิคะ นี่เราสองคนกำลังจะ…จูจุ๊บกันอยู่แล้วเชียว” โรสรินทร์พูดขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย สีหน้าและแววตาใสซื่อของเธอบ่งบอกได้ว่าที่เธอพูดมานั้น เธอคิดอย่างที่พูดจริง ๆ

“ทะลึ่ง! เธอนี่มันเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน” วายุภัคแทบจะอ้าปากค้างให้กับความพูดตรงของเธอ อย่างน้อยเธอเองก็เป็นผู้หญิงควรจะสำรวมกิริยา และระวังคำพูดคำจาให้มากกว่านี้

“ก็เป็นผู้หญิงแบบนี้แหละ พี่ไวน์เขินรึไงคะ!!”

วายุภัคได้แต่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรมของเธอ ก่อนร่างสูงโปร่งกำยำจะเดินปรี่ขึ้นไปบนบ้านเรือนไทยทันทีโดยไม่แม้แต่จะรอเธอ ปล่อยให้เธอยืนหัวเราะคิกคักอยู่แบบนั้น

“ยัยม้าดีดกะโหลก เธอนี่มันเหนือความคาดหมายจริง ๆ โรสรินทร์..” วายุภัคเดินไปบ่นไป แต่ก็ไม่วายแอบยกยิ้มมุมปากให้กับความก๋ากั่นของเธอ ถึงแม้เธอจะแหวกแนวสาวสวยไฮโซไปบ้าง แต่เขาก็ยังชอบที่เธอเป็นแบบนี้อยู่ดี

สองขาเรียวรีบก้าวเดินตามคนร่างสูงเข้าไปในบ้านเรือนไทยติด ๆ ดวงตากลมโตสอดส่ายสายตามองสำรวจไปรอบ ๆ ภายในบริเวณบ้านอย่างตื่นตาตื่นใจ ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น พื้นบ้านปูด้วยไม้สักขัดมัน เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นไม้สักทองแกะสลักลวดลายไทยอย่างประณีต ส่วนบนผนังบ้านประดับด้วยภาพวาดไทยโบราณและงานฝีมือไทย ห้องโถงใหญ่กว้างขวาง มีชุดรับแขกไม้สักทองตั้งอยู่ตรงกลางเป็นที่สำหรับรับแขกและพบปะสังสรรค์ มีชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้สักสำหรับนั่งเล่น ทีวีจอใหญ่สำหรับดูหนังฟังเพลง และยังมีตู้โชว์ไม้สักทองสำหรับเก็บของสะสม ถัดจากห้องโถงไปน่าจะเป็นห้องครัว ห้องนอน และห้องน้ำ ดู ๆ แล้วทุกห้องต่างตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยความสวยงามและอบอุ่น บ้านเรือนไทยกลางทุ่งกุลาร้องไห้แห่งนี้เปรียบเสมือนโอเอซิสท่ามกลางธรรมชาติ เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่เงียบสงบ เหมาะสำหรับการหลีกหนีความวุ่นวายจากโลกภายนอก เพื่อมาผ่อนคลายและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนร่มรื่น นี่มันคือสวรรค์บนดินชัด ๆ

โรสรินทร์เดินตามหลังวายุภัคมาติด ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารลอยโชยมาแตะจมูกกระตุ้นความหิวให้อยากลิ้มลองเสียจริง

“อ้าว มาถึงกันแล้วเหรอลูก” คุณนายสีดาแม่ของวายุภัคเอ่ยถามขึ้น ในขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องครัวพอดี จึงเห็นลูกชายเพียงคนเดียวพร้อมกับว่าที่ลูกสะใภ้เดินตามกันเข้ามาภายในบ้านติด ๆ

“เพิ่งมาถึงครับคุณแม่” เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“สวัสดีค่ะป้าดา” โรสรินทร์ยกมือเรียวขึ้นไหว้ทำความเคารพว่าที่แม่สามีในอนาคตอย่างนอบน้อม พลางส่งยิ้มหวานให้จนตาหยี นานแล้วที่เธอเองไม่ได้เจอป้าดา เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เจอป้าดากับลุงสุพจน์ ก็ตอนที่ท่านทั้งสองไปทำธุระที่กรุงเทพเมื่อราว ๆ 8 ปีที่แล้ว

“ไหว้พระเถอะลูก ตายจริง!..แล้วนี่พากันไปทำอะไรมาถึงได้เปียกปอนกันไปทั้งตัวแบบนี้”

“ก็พี่ไวน์น่ะสิคะ พาโรสขับรถอีแต๋นพุ่งลงแต่บ่อโคลน ทั้งตัวโรสก็เลยมีแต่โคลนตมกระเด็นกระดอนขึ้นมาใส่ พอมาถึงบ้านพี่วายวอด อุ๊ย!! พี่วอดวาย โอ้ะ!! พี่ไวน์ก็ยังมาตักน้ำราดตัวโรสอีก บอกว่าล้างโคลนตมออกให้ แต่โรสว่าพี่วายวอดเขาหาเรื่องแกล้งโรสมากกว่าค่ะป้าดา” โรสรินทร์พูดบรรยายซะยาวเหยียดพลางทำหน้าทำตาให้ดูน่าสงสารสุดฤทธิ์ วายุภัคได้แต่กรอกตามองบนและนึกขำให้กับความติ๊งต๊องของเธอ ถ้าจะบ๊องขนาดนี้น่าจะเปิดคณะตลกได้

“ตายจริงตาไวน์!! นี่ลูกขับรถอีแต๋นไปรับหนูโรสเหรอลูก รถคันอื่นก็มีทำไมไม่ขับไป ดูสิน้องเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมดทั้งตัวแบบนี้ ไหนจะเอาน้ำมาราดตัวน้องอีก เดี๋ยวก็เป็นไข้หวัดกันพอดี” คุณนายสีดาบ่นขึ้นมาทันที อีกทั้งยังอดที่จะตำหนิลูกชายเพียงคนเดียวไม่ได้ที่ทำอะไรเป็นเด็ก ๆ แบบนี้

“ขี้ฟ้อง !!”

เขาสบถขึ้นมาเบา ๆ และถลึงตาใส่อีกคนที่แอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาในขณะที่คุณนายสีดาเผลอ ก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินเลี่ยงเข้าไปอีกห้อง ซึ่งน่าจะเป็นห้องนอนส่วนตัวของเขา

“เฮ้อ! จริง ๆ เลยพ่อคนนี้ หนูโรสอย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะลูก พี่เขาก็เป็นแบบนี้แหละ”

“ค่ะป้าดา”

“ป้าว่าหนูโรสไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะลูก ห้องหนูโรสอยู่ถัดจากห้องพี่ไวน์ทางด้านขวามือนะลูก เดี๋ยวอีกสักพักจะได้มาทานข้าวเที่ยงกัน เดี๋ยวป้าขอตัวโทรบอกพิศมัยก่อนว่าหนูมาถึงที่บ้านของป้าอย่างปลอดภัยแล้ว”

“ค่ะ ป้าดา”

พูดจบโรสรินทร์ก็เดินเข้ามาในห้องภายในห้องนอนของตัวเองทันที แต่แล้วเธอก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย เตียงนอนขนาดใหญ่แบบมีม่านมุ้งครอบในตัวเพื่อป้องกันยุงและแมลง หรือเรียกว่าเตียงสี่เสา ซึ่งทำมาจากไม้สักทองตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้องประดับด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา อีกทั้งยังมีเฟอร์นิเจอร์ไม้ เช่น ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง เก้าอี้ ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนแล้วแต่ทำมาจากไม้สักทองทั้งนั้น

ดวงตากลมโตทอดมองไปยังแจกันดอกไม้สดที่มีดอกกุหลาบสีแดงเสียบไว้ในแจกันตรงบริเวณบนโต้ะเครื่องแป้ง อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเทียนหอมซึ่งน่าจะถูกจุดไว้ก่อนที่เธอจะเข้ามา ทำให้บรรยายกาศภายในห้องนอนดูผ่อนคลาย

โรสรินทร์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของทุ่งรวงทองที่อยู่บนผืนดินของทุ่งกุลาร้องไห้แห่งนี้อย่างสวยงาม มีเสียงนกร้องเพลงขับกล่อมประสานเสียงกันไพเราะ ประกอบกับสายลมเย็น ๆ พัดผ่านโชยกลิ่นหอมของหมู่มวลดอกไม้รอบ ๆ บริเวณบ้านยิ่งสร้างบรรยากาศให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เธอเพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ เธอก็ตกหลุมรักที่นี่เหมือนอย่างที่พี่ชายเธอพูดไปเสียแล้ว

โรสรินทร์รีบสลัดความคิดต่าง ๆ ออกจากหัว ก่อนจะพาร่างบอบบางของตัวเองเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อให้ตัวเองให้สบายตัว เธอใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมาด้านนอก และมุ่งตรงเข้าไปในห้องครัวที่ดู ๆ แล้วกว้างขวาง อีกทั้งยังมีอุปกรณ์ทำครัวครบครันไม่น้อยไปกว่าห้องครัวที่บ้านของเธอเลย ตอนนี้คุณนายสีดากำลังจัดเตรียมอาหารใส่จานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเด็กรับใช้ในบ้าน

“มีอะไรให้โรสช่วยไหมคะป้าดา” เธอเอ่ยถามขึ้นพลางส่งยิ้มหวานให้

“อ้าวหนูโรส อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเหรอลูก”

“ค่ะป้าดา ให้โรสช่วยนะคะ” เธอเดินเข้าไปช่วยจัดจานแต่ก็ถูกคุณนายสีดาห้ามไว้ซะก่อน

“ไม่ต้อง ๆ ลูก เดี๋ยวตรงนี้ป้ากับหวึ่งศรีจัดการเอง หนูโรสไปเดินเล่นรอป้าอยู่ข้างนอกเถอะ เดี๋ยวกลิ่นควันกลิ่นอาหารจะติดตามตัวหนูเอา”

“ตะ แต่โรสอยากช่วยนี่คะป้าดา” เธอพูดขึ้นเสียงอ่อย

“คุณโรสมาเมื่อย ๆ ไปพักผ่อนก่อนโลดค่ะ เดี๋ยวหม่องนี่หวึ่งศรีจัดการเองค่ะคุณโรส”

(คุณโรสมาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวตรงนี้หวึ่งศรีจัดการเองค่ะคุณโรส)

หวึ่งศรีเด็กรับใช้ในบ้านพูดขึ้น เธอจึงพยักหน้าเป็นการตอบรับและเดินออกไปรอด้านนอกอย่างรู้สึกเซ็ง ๆ ก่อนจะนึกอะไรสนุก ๆ ขึ้นมาได้

“ไปหาพี่ไวน์สุดหล่อดีกว่า!!” พูดเพียงแค่นั้นเธอก็รีบเดินตรงไปยังห้องนอนของวายุภัคทันที ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ