บทที่ 2

ซูย่างได้ยินบทสนทนานอกห้องทำงาน ก็หลุบตาลง

ตลอดหลายปีที่แต่งเข้ามาอยู่ในตระกูลฝู่ เธอก็กล้าบอกกับตัวเองว่าได้ทุ่มเทดูแลทั้งคุณนายฝู่ผู้เป็นแม่สามี และฝู่หยาฮุ่ยผู้เป็นน้องสาวสามีอย่างสุดความสามารถ

ตอนที่ฝู่หยาฮุ่ยประสบอุบัติเหตุรถชนต้องเข้ารับการผ่าตัด ก็เป็นเธอที่เฝ้าอยู่โรงพยาบาลติดต่อกันหลายวัน

ที่แท้ ต่อให้ทำมากแค่ไหน ก็ไม่มีวันเปลี่ยนท่าทีของคนตระกูลฝู่ได้

ไม่นานนัก สายของหลินลู่ซีโทรเข้ามา น้ำเสียงของเธอแฝงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยว่า

“ย่างย่าง เธอจะไม่ไปจริง ๆ เหรอ? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอชอบล่าสัตว์กลางแจ้งที่สุด ยิ่งกว่านั้นยังมีโอกาสได้ซิ่งรถอีกนะ”

ซูย่างชะงักไป

บางความทรงจำก็พลันถูกดึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ก่อนที่จะแต่งกับฝู่เฉินซี เธอชอบล่าสัตว์กลางแจ้ง ชอบซิ่งรถ ชอบเหล้าองุ่น หลังจากนั้นเธอได้พบฝู่เฉินซีที่บ้านตระกูลหลิน แล้วก็ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

หลังจากที่ตกหลุมรักฝู่เฉินซีไปแล้ว เธอก็ค่อย ๆ ได้ยินจากปากคนอื่นว่าฝู่เฉินซีชอบคุณหนูผู้ดีที่อ่อนโยนเรียบร้อย

เธอถึงค่อย ๆ เลิกสิ่งเหล่านั้นไปทีละอย่าง

ผ่านมาสามปีแล้ว เธอแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าตัวตนในตอนแรกเริ่มของเธอนั้น…เป็นอย่างไร

ทางฝั่งสายโทรศัพท์ หลินลู่ซียังคงพูดกล่อมไม่หยุด “ย่างย่าง ถ้าเธอไม่อยากให้ฝู่เฉินซีรู้จริง ๆ เธอก็ปิดเขาไว้ได้ ไม่จำเป็นต้องเลิกทำทุกอย่างเพราะผู้ชายคนเดียว อีกอย่างฝู่เฉินซีเขา…”

“พวกเราหย่ากันแล้ว”

ซูย่างพูดขัดเธอเบา ๆ

หลินลู่ซีเหมือนจะตกใจ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก “นี่เธอคิดได้แล้ว หรือว่าฝู่เฉินซีเป็นฝ่ายบ้าไปเอง?”

ซูย่างยิ้มบาง ๆ “เขาเป็นคนขอเอง ฉันก็เลยตกลง”

หลินลู่ซีถึงกับชะงักไป แต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่าฝู่เฉินซีช่างตาบอดสิ้นดี

ผู้หญิงอย่างซูย่าง ตระกูลฝู่คงต้องถือว่าโชคดีเป็นลาภลอยถึงได้แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ แต่ตอนนี้กลับหย่ากันเสียแล้วอย่างนั้นเหรอ?

“ยินดีด้วยนะที่รัก” น้ำเสียงของหลินลู่ซีถึงกับตื่นเต้นดีใจ “เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอ แล้วฉลองให้ด้วยที่ในที่สุดเธอก็กลับมามองเห็นความจริงเสียที”

ซูย่างหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกดวางสายโทรศัพท์

เธอมองไปที่ห้องนอนใหญ่ซึ่งไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตร่วมกันเลย ทั้งที่แต่งงานกันมาได้สามปี แต่เจ้าของห้องนอนใหญ่นี้กลับใช้ชีวิตราวกับโสดมาตลอด

ก็ควรจะถึงเวลาสิ้นสุดลงแล้วจริง ๆ

ซูย่างเดินไปที่ห้องพักแขกเพื่อเก็บข้าวของของตัวเอง เสื้อผ้าของเธอมีไม่มากนัก หลังแต่งงานก็แทบไม่มีเวลาแต่งตัวให้ตัวเอง ดังนั้นจึงจัดการเก็บเสร็จอย่างรวดเร็ว

เธอถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้ว วางลงบนตู้ข้างเตียง แววตานั้นยากจะบอกได้ว่าเป็นความเสียดายหรือว่าการปลดปล่อยใจ

เธอลากกระเป๋าออกไป ระหว่างเดินผ่านห้องรับแขกก็เงยหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่งว่ายังไงก็ควรเอ่ยปากกับอดีตแม่สามีสักคำ แต่ไม่คาดคิดฝู่หยาฮุ่ยกลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเสียดสีเหน็บแนม

“ในที่สุดคนบางคนก็ยอมไปเสียที ไม่คิดจะส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง เกาะติดบ้านเราไม่ปล่อยอยู่นานหลายปี ก็เพราะเงินทั้งนั้น ก็แค่คนธรรมดา แต่คิดจะไต่ขึ้นสูง…”

ซูย่างชะงักเท้า แล้วหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาสาดใส่เธอโดยไม่ลังเล

น้ำเย็นจัดสาดใส่ฝู่หยาฮุ่ยจนเปียกโชกไปทั้งตัว ฝู่หยาฮุ่ยโกรธจนแทบคลั่ง

“ซูย่าง เธอบ้าหรือไง? กล้าเอาน้ำมา…”

ซูย่างเช็ดหยดน้ำที่ปลาย นิ้วของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้ามองเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“ไม่มีอะไรที่ไม่กล้าหรอก ต่อให้เป็นแค่นกกระจอกตัวเล็ก ๆ ก็จิกได้เหมือนกัน”

ฝู่หยาฮุ่ยอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง คงไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงตรงหน้านี้คือซูย่างคนเดิมที่ใคร ๆ จะย่ำยีอย่างไรก็ยอม

ซูย่างเห็นท่าทีตื่นตะลึงของฝู่หยาฮุ่ย ก็รู้สึกขบขันขึ้นมาเล็กน้อย

แต่งเข้ามาอยู่สามปี ไม่ว่าฝู่หยาฮุ่ยหรือแม่ฝู่จะเข้มงวดแค่ไหน เธอก็ทุ่มเททำทุกอย่างอย่างเต็มที่เพื่อให้พวกเขาพอใจ โดยไม่เคยปริปากบ่นเลย

เธอเอาแต่พูดจานุ่มนวล อารมณ์ดี คอยฟังคำเสียดสีเหน็บแนมกับเสียงด่าทอของพวกเขาอยู่เสมอ

พอฟังมานานเข้า ทุกคนก็คงลืมไปแล้วว่า ซูย่างเมื่อก่อนเคยเป็นผู้หญิงที่ชกต่อย ดื่มเหล้า หัวเราะด่าทออย่างอิสระเสรี

อดทนมานานพอแล้ว ซูย่างไม่อยากทนอีกแล้ว

เธอหัวเราะเบา ๆ ออกมา