บทที่ 3

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฝู่หยาฮุ่ย ซูย่างลากกระเป๋าเดินออกไปโดยไม่หันกลับมาเลย

พอเดินออกจากบ้านตระกูลฝู่ ซูย่างก็เห็นหลินลู่ซีเลื่อนกระจกรถลง โผล่หน้าออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสแล้วส่งจูบมาให้เธอ “ที่รัก ขึ้นรถสิ พี่สาวจะพาไปฉลองเอง”

บอกว่าจะพาไปฉลอง แต่หลินลู่ซีก็รู้ดีว่าซูย่างเพิ่งหย่า อารมณ์คงหดหู่ จึงพาเธอไปแค่ร้านอาหารธีมดนตรี พอรู้เหตุผลที่เธอหย่ากับฝู่เฉินซี หลินลู่ซีก็อดบ่นไม่ไหวว่า

“ กู้อี่หนิงอีกแล้วเหรอ? หย่าแบบไร้เหตุผลสิ้นดี ฝู่เฉินซีชอบเธอตรงไหนกันแน่?”

ซูย่างคนกาแฟพลางเอ่ยเสียงขี้เกียจ “ไม่รู้สิ…”

ซูย่างไม่เคยรู้จักผู้หญิงที่เป็นรักแรกในใจของฝู่เฉินซี ตอนนั้นกู้อี่หนิงไปต่างประเทศแล้ว เธอถึงได้มารู้จักฝู่เฉินซี

เธอแค่เคยได้ยินมาว่ากู้อี่หนิงเป็นคนอ่อนโยนเก่งกาจ เข้าอกเข้าใจผู้อื่น ตอนที่ฝู่เฉินซีกับคุณปู่ทะเลาะกันเพราะเรื่องของเธอ คุณหนูกู้ก็ยังวางตัวมีเหตุผล คอยเกลี้ยกล่อมฝู่เฉินซี หลังจากนั้นถึงได้มีการแต่งงานตามข้อตกลงระหว่างเธอกับฝู่เฉินซี

เห็นเธอไม่อยากเล่าต่อ หลินลู่ซีก็เปลี่ยนเรื่อง ค้อมคางลงกับมือพลางพูดว่า “...แต่ฝู่เฉินซีก็ใจกว้างอยู่นะ ทั้งบ้าน ทั้งรถ แถมยังมีสี่ร้อยล้านบาทอีก…”

เธอเงยหน้ามองซูย่างแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างเสียดายว่า “น่าเสียดายที่เธอเองก็ไม่ได้ขาดของพวกนี้อยู่แล้ว”

หลังจากพ่อซูเสีย ซูย่างก็ขี้เกียจจะมาดูแลกิจการ จึงมอบให้ลูกพี่ลูกน้องอย่างซูเหมี่ยนจัดการแทน ส่วนตัวเองก็นั่งสบาย ๆ รับเงินปันผล คนภายนอกต่างก็คิดว่าบริษัทซูกรุ๊ปกลายเป็นสมบัติที่ตกอยู่ในกำมือของชูเหมี่ยนไปแล้ว อีกทั้งซูย่างกับฝู่เฉินซีก็มีข้อตกลงเรื่องทรัพย์สิน ทำให้ตระกูลซูเชื่อมาตลอดว่าซูย่างไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

ซูย่างเอ่ยด้วยท่าทางเหม่อลอยเล็กน้อย “ใครกันจะไปบ่นว่าเงินมีมากเกินไป”

หลินลู่ซีมองซูย่างตรงหน้าที่ดูซีดเซียวเรียบง่าย ใจก็อดเจ็บหน่วงไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นอย่างฮึกเหิมว่า “นั่นสิ ที่รักย่างย่าง เอาเงินก้อนนี้ไปซื้อเสื้อผ้า กระเป๋าสวย ๆ แล้วสลัดตระกูลฝู่ทิ้งให้เด็ดขาดไปเลย! แต่ย่างย่าง เธอคิดไว้หรือยังว่าหลังออกจากตระกูลฝู่แล้วอยากจะทำอะไรต่อ?”

แววตาของชูย่างทอดไกลไปเล็กน้อย

เธอเรียนปริญญาตรีควบสองสาขา คือจิตวิทยาและดนตรี แต่ต่อมาพ่อซูเกิดเรื่องขึ้น เธอจึงต้องพักการเรียนไปช่วงหนึ่ง ผ่านไปหนึ่งปีจึงได้รับปริญญาบัตร ตอนนั้นเธอได้แต่งงานเข้าตระกูลฝู่แล้ว และต่อมาก็กลายเป็นแม่บ้านเต็มเวลานานถึงสามปี…

อนาคตจะทำอะไร เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย

หลินลู่ซีจับมือเธอแล้วยิ้มพลางพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ออกจากตระกูลฝู่แล้วค่อย ๆ คิดก็ได้ ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือกินข้าวให้เสร็จ แล้วพี่จะพาเธอไปเดินช้อปปิ้ง อีกไม่กี่วันพี่จะพาเธอไปล่าสัตว์ที่เขาหมิงซาน”

เธอกะพริบตาอย่างมีเลศนัยด้วยท่าทางตื่นเต้น “เธอยังไม่รู้สินะ อีกไม่กี่วันจะมีการล่าสัตว์ที่เขาหมิงซาน แล้วหรงอวี่ก็จะไปด้วย”

แววตาของซูย่างฉายความประหลาดใจ หรงอวี่คือคุณชายสามตระกูลหรง ผู้ยิ่งใหญ่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ ทรัพย์สินมหาศาลและมักจะเต็มไปด้วยความลึกลับ ถือเป็นเรื่องหาได้ยากที่เขาจะสนใจร่วมกิจกรรมเช่นนี้

ทว่าความสงสัยของซูย่างก็แค่ชั่วแวบเดียว ไม่นานความคิดนั้นก็เลือนหายไป

หลังจากกินข้าวกับหลินลู่ซีแล้ว ซูย่างก็ไม่มีอารมณ์จะเดินช้อปปิ้ง เพียงแค่รูดบัตร แล้วให้พนักงานส่งของทุกชิ้นที่หลินลู่ซีถูกใจไปที่คอนโด

ก่อนจะกลับ หลินลู่ซีก็เอ่ยเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “จริงสิ ย่างย่าง ก่อนหน้านี้เธอยุ่งตลอด ฉันเลยยังไม่ได้บอกเลยว่า ศาสตราจารย์เวินช่วงนี้สุขภาพไม่ค่อยดี ถ้ามีเวลาก็ไปเยี่ยมท่านหน่อยนะ”

ศาสตราจารย์เวินเป็นอาจารย์ของซูย่างสมัยมหาวิทยาลัย นับได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณทางวิชาการด้านจิตวิทยาของเธอ ซูย่างจดจำไว้ในใจ ก่อนจะนั่งรถกลับไปยังคอนโดเล็ก ๆ ของตัวเอง

หลังจากย้ายออกจากตระกูลฝู่แล้ว ซูย่างมีคอนโดเล็ก ๆ อยู่ใกล้กับหลินลู่ซี ปกติก็มีคนมาทำความสะอาดอยู่แล้ว เธอจึงพักอาศัยที่คอนโดนั้นไปก่อนชั่วคราว

ไม่คาดคิดเลยว่า พอเธอมาถึงด้านล่างคอนโด ก็เห็นฝู่ฉินซีพิงรถยืนรอเธออยู่

ในรถยังมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ หน้าตางดงามอ่อนหวาน คิ้วตาอ่อนโยนชวนให้เอ็นดู

ซูย่างเหลือบตามองไป ใจเต้นวูบหนึ่ง ก็จริงอยู่ ช่างเป็นลักษณะที่ฝู่เฉินซีน่าจะชอบเลยทีเดียว

พอเห็นเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็ลงจากรถ ควงแขนฝู่เฉินซีเดินตรงมาหาเธอ รอยยิ้มอ่อนโยนเป็นมิตร พร้อมยื่นมือออกมา

“สวัสดี ซูย่าง ฉันชื่อกู้อวี่หนิง”