MasukShare
บทที่ 2
Tanggal publikasi:
2026-03-05 12:12:03เสียงฝีเท้าที่ดังจากด้านนอกบอกสองสาวแผนกต้อนรับซึ่งได้รับหน้าที่ทำความสะอาดบ้านผู้บริหารให้รู้ว่าเจ้าของที่พักที่พวกเธอทำความสะอาดสามรอบตามคำสั่งนุจรีย์มาถึงแล้ว
“มาแล้วพาย” กนกนุชตื่นเต้น อยากเห็นว่าหน้าตาเจ้านายคนใหม่ที่ทำให้แชตไลน์กลุ่มแผนกต้อนรับเด้งรัวไม่หยุดเป็นยังไง
ส่วนดาหลาไม่ได้สนใจ หญิงสาวตั้งใจทำหน้าที่ของตน
“ในไลน์กรุปเม้าท์กันว่าคุณพายุอย่างดุ ป้านุจโดนไปแล้วหนึ่งดอก แล้วพนักงานตัวเล็กตัวน้อยอย่างเราจะรอดเหรอพาย”
เหมือนโลกหยุดหมุนลง ณ วินาทีที่ได้ยินกนกนุชเรียกเจ้านายคนใหม่ว่า ‘พายุ’ ดาหลาภาวนาว่าขออย่าให้เป็นผู้ชายคนนั้น “เมื่อกี้พี่ครีมบอกว่าเจ้าของรีสอร์ตคนใหม่ชื่ออะไรนะ”
“คุณพายุ ในกลุ่มบอกว่าอย่างหล่อเลยแก ยังไม่แก่ด้วย แต่เสียดายดุ๊ดุ” เพราะมัวแต่มองหน้าจอโทรศัพท์ กนกนุชจึงไม่เห็นว่าใบหน้าดาหลาซีดเผือดแค่ไหน
ดาหลารีบวิ่งไปแง้มผ้าม่านดู เพียงแค่เห็นหน้าผู้ชายที่นุจรีย์พามา สองขาแทบไม่เหลือแรงให้พยุงร่างกาย หลากความรู้สึกเกิดขึ้นในอก ทั้งดีใจและหวั่นกลัว
คนที่คิดถึงที่สุดแต่ไม่อยากพบเจอที่สุดกลับอยู่ห่างเพียงประตูกั้น
ทำยังไงดี
“พี่ครีม”
“อะไร”
“พายยังไม่ได้ทิ้งขยะตรงระเบียงเลย ถ้าคุณพายุเห็นเข้าต้องดุเราแน่ เดี๋ยวพายจะปีนระเบียงเอาไปทิ้งนะ”
“ห้ะ! ปีนระเบียงเนี่ยนะ แกขาหักได้เลยนะเว้ย”
พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ ทั้งที่ในใจประหวั่นไปหมด
หากพายุรู้ว่าที่รีสอร์ตมีพนักงานชื่อดาหลา เขาจะทำยังไง ตะคอกใส่หน้าด้วยถ้อยคำร้ายกาจหรือสั่งให้คนโยนเธอออกไปทันที แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เธอก็ไม่อยากให้เขาเห็นหน้า ไม่อยากมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังคู่นั้น
พรุ่งนี้เธอจะไปลาออกกับนุจรีย์เงียบๆ ไปจากที่นี่ ไปจากพายุ ไปให้ไกลกว่าเดิม “พายจะระวัง พี่ครีมไม่ต้องห่วงนะ ขาหักดีกว่าโดนด่าหรือไล่ออก อีกอย่างข้างหลังเตี้ยๆ เอง”
“ก็จริง งั้นแกก็ระวังหน่อยนะ ค่อยๆ โดด” ดีที่ว่าระเบียงด้านหลังไม่สูงนัก
“อือ”
จังหวะที่เท้าดาหลาถึงพื้น เสียงผู้จัดการแผนกต้อนรับที่คงจะพาเจ้าของคนใหม่มาส่งที่บ้านพักก็ดังแว่วมา คราแรกตั้งใจว่าจะรีบไปให้พ้นจากบ้านพายุ ทว่าสองขากลับไม่ทำตามคำสั่งสมอง มันเหมือนถูกมือใครบางคนจับไว้ เธอหนีไม่ได้ ไปไม่พ้น
“อยู่คนเดียวเหรอคุณกนกนุช” นุจรีย์มองหาอีกคนที่นางสั่งให้มาทำความสะอาดบ้านพักพายุ หน้าที่นี้ใช่ว่าใครจะทำก็ได้ ต้องเป็นคนที่นางไว้ใจเท่านั้น เพราะนี่เป็นการมาครั้งแรกของผู้บริหาร จะให้ผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
“พายเอาขยะไปทิ้งค่ะ”
คำว่า ‘พาย’ ทำให้เจ้าของร่างสูงใหญ่นิ่งงัน เกือบปีแล้วที่ไม่ได้ยินใครเรียกชื่อนี้
Bab terbaru
หย่าพ่ายรัก บทพิเศษ
หนึ่งปีหลังการแต่งงาน ‘บ้านของพวกเรา’ ยังวุ่นวายเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือแพนเตอร์มีน้องสาวเพิ่มมาหนึ่งคนชื่อ ‘พุดพิชญา’ แพนเตอร์เห่อน้องมาก พายุเองไม่ต่างกัน ส่วนเธอ.. เธอมีความสุขที่สุดเลยล่ะ แต่ไม่ใช่จะสุขตลอดหรอกนะ มีคลื่นความทุกข์เข้ามากระทบครอบครัวเราเป็นระลอก แต่ทุกครั้งพวกเราจับมือกันผ่านไปได้เสมอซึ่งความทุกข์ที่ว่าไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่เป็นคนใกล้ตัวนี่แหละ ปัญหาที่ไม่อาจแก้ไขได้ ทำได้แค่ต้องทนอยู่ให้ได้คุณหญิงส่องศรี ย่าและย่าทวดของพายุกับลูกๆ เธอ แวะเวียนมาที่บ้านหลายครั้ง ท่านยังไม่ล้มเลิกเรื่องพยายามหาหลานสะใภ้แสนเพอร์เฟกต์ให้พายุ ท่านอยากได้ผู้หญิงเพียบพร้อมมาเคียงข้างหลานชาย แต่หลานชายของท่านกลับรักเพียงแต่เธอนี่สินอกจากรักมั่นคง พายุยังปกป้องครอบครัว ไม่ให้ใครหรืออะไรมาแตะต้องได้ ปรียาดาเคยพยายามหาเรื่องเธอ แต่ถูกพายุปรามครั้งเดียวก็อยู่หมัด หลังจากนั้นยายนั่นไม่มายุ่งกับเธออีกเลย“อุแว้~ อุแว้!” หนูพุดหรือพุดพิชญาร้องไห้ดังลั่นคนที่เคยมีประสบการณ์เลี้ยงลูกมาแล้วรู้เลยว่าลูกไม่สบายก้น“ลูกอึเหรอคะ”“ครับ เดี๋ยวพี่เปลี่ยนแพมเพิร์สให้ลูกเอง”“มาค่ะ พายช่วยดีกว่า” รู้ว่
หย่าพ่ายรัก บทที่ 91
“พาย”“ป้านุจ” เธอหันไปหาคนที่เรียกชื่อแปดเดือนแล้วสินะที่ดาหลาลาออกจากที่นี่ พอได้เห็นคนที่นางเอ็นดูเหมือนลูกหลานไปมีชีวิตที่ดี นุจรีย์ก็น้ำตาจะไหล “ลุงผึ้งได้ปลาสดๆ มาน่ะ ป้าเลยทำแกงปลาที่พายชอบมาให้”“ขอบคุณนะคะป้านุจ” ยังจำวันแรกที่มาที่นี่ได้ นุจรีย์พาเธอไปสมัครงานกับป้าก้อย ป้าก้อยเป็นคนสัมภาษณ์งานเธอ ให้โอกาสเธอ ส่วนนุจรีย์คอยจัดการทุกอย่างให้ลูกนกตัวน้อยที่พลัดถิ่นมา ส่วนกนกนุช พนักงานที่ใช้ห้องพักห้องเดียวกัน พี่สาวคนสวยถึงแม้จะปากร้ายบ้างบางเวลา ทว่ากนกนุชดีกับเธอนักทุกคนที่นี่ดีกับเธอ กลับมาทีไรเหมือนได้กลับบ้าน “ไม่รู้จะขอบคุณป้านุจยังไงดีเลยค่ะ”“อะไรกัน จะซึ้งทำไม แค่แกงปลาหม้อเดียวเอง”“ป้านุจ” ดาหลาโผเข้ากอดผู้จัดการแผนกต้อนรับ เธอไม่เคยมีแม่ ไม่รู้ว่าความรักจากแม่เป็นยังไง แต่ในความรู้สึก นุจรีย์คือแม่ของเธอ หากมีใครสักคนมาถามเธอว่าเธอมีญาติหรือเปล่า ญาติเธอคือใคร เธอคงตอบไปโดยไม่ต้องคิดว่าทุกคนที่นี่แหละญาติเธอ “ขอบคุณที่เมตตาพายมาตลอดนะคะ”“โอ๊ย! พาย อย่าทำอย่างนี้” นุจรีย์แอบเช็ดน้ำตา นางไม่อยากให้ดาหลาเห็น อย่างน้อยก็ขอรักษามาดผู้จัดการจอมเนี้ยบจอมดุหน่อยเถอะลู
หย่าพ่ายรัก บทที่ 90
ผู้โพสต์อินสตาแกรมมองผ่านคอมเมนต์ประธานวงศ์ไปที่ดาหลา เขาโกรธเกลียดไอ้ดล แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจมันว่าเวลาที่เราอยากครอบครองใครสักคน เราไม่สนใจหรอกว่าต้องใช้วิธีใดเพื่อให้ได้มา ขอแค่ได้ในสิ่งที่ปรารถนามาไว้ในอุ้งมือเป็นพอ“พี่พายุไม่กินเหรอคะ อร่อยนะ”“เอาของพี่ไปแบ่งกับลูกไป” เขาเลื่อนถ้วยไอติมให้ดาหลาจำได้ว่าวันนั้นที่สวนสนุก พายุเคยแบ่งเค้กให้เธอเหมือนอย่างวันนี้ที่เขาใจดีอีกแล้ว “พี่พายุจำร้านที่เคยพาพายกับลูกไปกินได้ไหมคะ วันที่เราไปเที่ยวสวนสนุกกันน่ะค่ะ ร้านอาหารที่แพนเตอร์เกือบตกบ่อปลา”“อ้อ!” พายุหัวเราะ เขานึกถึงความซุกซนตามประสาเด็กของลูกชายแล้วอดขำไม่ได้ “เกือบไปแล้วนะแพนเตอร์ เกือบได้ไปว่ายน้ำป๋อมแป๋มแข่งกับพี่ปลาแล้ว ว่าแต่ขาสั้นๆ จะว่ายน้ำได้ไหมน้อ”แพนเตอร์เงยหน้าขึ้นจากถ้วยไอติม ทำปากยื่นปากยาวใส่พ่อที่ว่าแพนเตอร์ขาสั้น “ไม่ใช่ซะหน่อย แพนเตอร์สูง”พ่อแม่แพนเตอร์หัวเราะขึ้นพร้อมกัน ดาหลาลูบศีรษะลูก แต่เธอไม่ป้อนไอติมให้ลูกหรอกนะ เธอจะแย่งกิน“ขอแม่กินหน่อยนะแพนเตอร์ ไอติมอร่อยมาก”“แง้~ แม่คร้าบ แบ่งแพนเตอร์บ้าง”ระหว่างระอากับเอ็นดู สำหรับพายุมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ครอ
หย่าพ่ายรัก บทที่ 89
ดาหลามองอมยิ้มในมือที่ลูกยื่นให้ เธอไม่ได้รับไว้แต่กระซิบบอกลูกชายแทนว่า “แม่มีความลับจะบอกแพนเตอร์”“อะไรฮะ” หนูน้อยทำหน้าตื่นเต้นตาโตรอฟัง“พ่อแพนเตอร์น่ะชอบกินอมยิ้มมาก ถ้าแพนเตอร์เอาไปให้พ่อ ไม่แน่นะ พ่ออาจจะใจดีพาแพนเตอร์ไปกินไอติมก็ได้”“จริงเหรอคะ”พยักหน้าปุ๊บ เจ้าหมาน้อยของดาหลาก็วิ่งดุ๊กดิ๊กนำหน้าแม่ไปที่รถพ่อ ทว่าก็ยังต้องเป็นแม่อยู่ดีที่อุ้มลูกขึ้นนั่งเบาะหลัง เพราะพิพัฒน์ขาสั้นเกินกว่าจะปีนขึ้นเองได้“พ่อฮะๆ” พิพัฒน์ที่นั่งอยู่บนคาร์ซีตเรียกพ่อ“ว่าไงฮึ”“แพนเตอร์มีของจะให้ด้วย”“โอ้.. แพนเตอร์มีอะไรจะให้พ่อหนอ”เด็กอนุบาลสามขวบยิ้มแฉ่ง ไม่ใช่อะไร แพนเตอร์จินตนาการถึงไอติมรสชาติอร่อย “อมยิ้มฮะ แพนเตอร์ให้”“หืม” พายุหันมองแม่พิพัฒน์ ดาหลาต้องรู้เรื่องแน่ว่าทำไมลูกเอาอมยิ้มให้เขา ปกติแพนเตอร์เคยเอาของพวกนี้ให้เขาเสียที่ไหน“มาแพนเตอร์ ส่งมาให้แม่ เดี๋ยวแม่ยื่นให้พ่อครับ” ดาหลารับอมยิ้มจากมือน้อยมา เธอยื่นมันไปตรงหน้าคุณพ่อที่กำลังขับรถพาเรามุ่งตรงกลับบ้าน “ลูกให้ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อจะได้ยิ้มเยอะๆ”โถ.. หมาน้อยของพ่อ “ขอบคุณนะครับแพนเตอร์ รักลูกที่สุด”“อย่าลืมไอติมแพนเตอร์นะ”
หย่าพ่ายรัก บทที่ 88
“นังพาย!” ดาหลาโผล่มาจากไหน นางนึกว่ามันไสหัวไปตั้งนานดาหลากางปีกปกป้องพ่อของลูก คุณหญิงส่องศรีเป็นย่า เป็นผู้มีประคุณของพายุ แต่ท่านไม่มีสิทธิ์มาพูดจาทำร้ายจิตใจชายหนุ่ม เรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่เธอไม่รู้ว่าจริงแท้แค่ไหน แต่หากพายุไม่ใช่ลูกของคุณหญิงกิ่งมาลาตามที่หลายคนรวมถึงเธอเข้าใจ ผู้หญิงอีกคนที่ย่าชายหนุ่มด่าสาดเสียเทเสียคงเป็นแม่พายุ ย่าพิพัฒน์ ย่ากมลเนตร..มีอย่างที่ไหนมายืนด่าแม่ให้ลูกฟัง คุณหญิงส่องศรีนี่แก่เพราะหัวหงอกแต่ไม่น่าเคารพเลยจริงๆ“บ้านนี่เป็นของพายครึ่งหนึ่ง อย่าหาว่าเสียมารยาทเลยนะคะ เชิญคุณหญิงส่องศรีกลับไปเถอะค่ะ อ้อ! เลิกจับคู่ให้พี่พายุได้แล้วนะคะ เพราะพี่พายุเป็นสามีพาย” ดาหลาควงแขนผู้ชายที่เธอพูดเต็มปากว่าเขาคือสามีให้คุณหญิงส่องศรีได้ชม “ป้ากระถินคะ ป้ากระถิน”“ค่ะคุณพาย ป้ามาแล้วค่ะ”“พายรบกวนส่งแขกหน่อยค่ะ บ้านเราต้องการความสงบแล้ว”สารถีหนุ่มหล่อรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาว่าตนถูกจับจ้องตั้งแต่ล้อหมุนออกจากบ้าน จนกระทั่งมาได้ครึ่งทาง ดาหลายังไม่หยุดมอง “หน้าพี่มีอะไรแปลกหรือเปล่า”“พี่พายุอยากเล่าอะไรให้พายฟังไหมคะ ระบายกับพายได้นะ”“พายได้ยินทุกอย่างแล้วใช่
หย่าพ่ายรัก บทที่ 87
พอดาหลาไป คุณหญิงส่องศรีจึงได้พูดเรื่องที่อุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่กับหลานชายคนเดียวของนาง “ย่าอยากให้แกแต่งงาน หาแม่มาดูแลแพนเตอร์”“ทำไมต้องหาครับ ในเมื่อแพนเตอร์มีแม่อยู่แล้ว”“หมายถึงนังนั่นน่ะเหรอ เฮอะ! น้ำหน้าอย่างมันไม่มีวันได้มาเป็นแม่เหลนฉันหรอก ไม่มีทาง ย่าไม่ยอมนะพายุ ย่าบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าแกชอบมันก็ให้เก็บมันไว้เหมือนที่พ่อแกซ่อนแม่แกไว้ แกหัดเอาอย่างพ่อหน่อยไม่ได้หรือไง ยกย่องผู้หญิงที่ควรยกย่อง ไม่ใช่นังคนชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้า”เจริญรอยตามเจ้าสัวดุสิตหรือไม่มีทาง!“พายเป็นแม่แพนเตอร์ เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะยอมรับเป็นเมียครับ สำหรับผม ไม่มีใครมาแทนที่พายได้ บ้านผมจะมีพายเป็นแม่ มีผมเป็นพ่อ ไม่ใช่คนอื่น ย่าล้มเลิกความคิดที่จะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ย่าจับคู่ให้เถอะครับ เพราะย่าจะไม่มีวันสมหวัง”“แกพูดบ้าอะไรออกมา แกไม่เห็นตัวอย่างหรือไงว่า พ่อแกแต่งงานกับกิ่งมาลา สองตระกูลส่งเสริมกันแค่ไหน ถ้าสมมติพ่อแกเลือกแม่แกมาเป็นเมียแต่งล่ะ เฮอะ! ฉันไม่อยากจะคิด พงศ์กฤตกุลคงย่อยยับเพราะนังกมลเนตร นังผู้หญิงชั้นต่ำแน่”ผู้หญิงสองคนที่คุณหญิงส่องศรีกำลังจิกด่า ล้วนเป็นคนที่เขารัก
หย่าพ่ายรัก บทที่ 9
ดาหลาเช็ดหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตาแล้วทำหน้าที่ของตน ในใจหวั่นกลัวมากว่าถ้าพายุเห็นเธอแล้วเขาจะทำยังไง แต่อีกใจก็พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับพ่อของลูก ไม่เจอวันนี้ วันหน้าเราทั้งคู่ก็หลีกหนีกันไม่พ้นอยู่ดีความทรงจำในช่วงสามปีที่สูญเสียไปไม่ได้ทำให้ความเป็นแม่ของเธอสูญสลายตาม พายุรักลูก แ
หย่าพ่ายรัก บทที่ 8
ร่างกายของสาววัยสะพรั่งเรียกร้องบางอย่างจากผู้ชายที่พาเธอเข้าโรงแรม ..บางอย่างที่ดูเหมือนว่าพายุเองก็ต้องการไม่ต่างจากเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะสัญชาตญาณบุรุษเพศที่ทำให้ประธานพีกรุปเลือกที่จะพาเธอไปจบบนเตียงดาหลาไม่รู้อะไรเลย“ฮึ!” หญิงสาวแค่นหัวเราะใส่ความโง่เขลาของตัวเองและพ่อของ
หย่าพ่ายรัก บทที่ 7
เพียงวันที่สองของการมาของเจ้าของคนใหม่ รีสอร์ตกลางหุบเขาที่ร้างนักท่องเที่ยวเข้าใช้บริการนานนับเดือนเริ่มมีการจองห้องพักเข้ามา ทว่าแผนกแม่บ้านยังไม่มีแม้กระทั่งผู้จัดการ จึงจำต้องจัดสรรคนจากแผนกอื่นไปทำความสะอาดห้องพักที่ฝุ่นเริ่มเกาะเพื่อรอรองรับแขกที่จะเข้าพักในอีกไม่กี่วัน“เรื่องความสะอาดของห้อ
หย่าพ่ายรัก บทที่ 10
ดาหลาหัวเราะเยาะตัวเอง นึกหยันที่กล้าหวังว่าพายุจะฟังคำอธิบายจากเธอบ้าง “ลืมไปว่าสำหรับพี่ ผู้หญิงที่ชื่อหลินสุดจะประเสริฐ เอาเถอะค่ะ พี่จะมองพายยังไงก็ช่าง แต่เรื่องลูก พายไม่มีวันยอมเด็ดขาด พายขอสิทธิ์ในการได้ดูแลลูก”“น้ำหน้าอย่างเธอน่ะเหรอจะดูแลลูก เฮอะ!”“พายไม่ได้ร่ำรวย แต่พายจะดูแลลูกให้ดีที
Anda juga akan menyukai
เจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว96.1K Dibacaรักร้ายพี่ชายข้างบ้าน
ดอกอ้อลู่ลม55.8K Dibacaเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.8K Dibacaภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น53.6K Dibacaมาเฟียร้ายทวงคืนรัก
อัญธิญาน์74 DibacaGardener คนสวนชวนแซ่บ
กาสะลอง3.5K DibacaYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa32 Dibacaสะใภ้
เย้ายวน20 Dibaca
