ขอหย่า

เธอหันหลังไปและเดินไปที่ห้องนอน เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดอะไรไปก็เหมือนการพูดกับกำแพง

 เขาไม่เคยเปิดใจให้เธอได้จริงๆ และเธอก็เริ่มสงสัยว่าความรักที่เธอให้ไปนั้นมีความหมายแค่ไหนสำหรับเขา

คามินยังคงยืนมองไปที่หน้าต่างด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจนได้ 

เขารู้ดีว่าเขากำลังทิ้งอริสาไว้เบื้องหลัง แต่มันกลับยากเกินไปที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ตัวเองสร้างขึ้น

คามินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา รู้สึกเหมือนกับว่าทุกอย่างในบ้านนี้กำลังหายไปทีละน้อย 

เขารู้สึกได้ถึงการห่างเหินที่เพิ่มขึ้นระหว่างเขากับอริสา แต่เขาก็ไม่เคยพยายามจริงจังที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร 

แม้ว่าในใจลึกๆ เขาจะรู้ดีว่าการที่เขาทำแบบนี้มันก็ไม่ได้เป็นทางออกที่ดี

อริสรานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอในห้องนอน ท่ามกลางความเงียบที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งบ้าน 

ขณะนั้นเธอรู้สึกได้ถึงความอ้างว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาไม่เคยพูดถึงการเลิกราหรือหย่า แม้แต่คำเดียว แต่การกระทำของเขาทุกอย่างก็เหมือนกับการขอให้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง

 ความเหินห่าง ความหลีกเลี่ยง และความไม่สนใจที่เขามีให้เธอ มันชัดเจนจนเกินไป

เธออยากจะถามเขา แต่ทุกครั้งที่ทำใจกล้าพูดไป คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ 

อริสาไม่อยากให้ทุกอย่างมันจบลงแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถทนต่อความรู้สึกที่ถูกทำให้เป็นคนที่ไม่มีค่าได้

คืนหนึ่งหลังจากที่เขากลับมาจากการดื่มหนักกับเพื่อนๆ อีกครั้ง อริสราก็ได้โอกาสที่เธอคิดมาตลอดหลายวัน

เธอเดินเข้ามาหาเขาที่นั่งอยู่บนโซฟา ร่างของเขาดูเหมือนจะเหนื่อยล้าและหลงในตัวเองมากขึ้นทุกวัน

 อริสรามองเขานิ่งๆ ขณะยืนอยู่ตรงประตูห้องนั่งเล่น

"คามิน" เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ เสียงของเธอสั่นนิดหน่อย

เขาหันมามองเธอด้วยแววตาที่ไม่คุ้นเคย "อะไร?"

อริสรานั่งลงข้างๆ เขา ท่าทางของเธอยังสงบ แต่ในใจเต็มไปด้วยความปั่นป่วน "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน?"

คามินหรี่ตามองเธอเล็กน้อย “ทำแบบไหน?”

"คุณทำเหมือนกับว่าคุณอยากให้ฉันขอหย่าใช่ไหม" อริสราถามเสียงแข็ง มันเป็นคำถามที่เธอคิดมานาน แต่ไม่เคยกล้าพูดออกไป

คามินไม่ตอบทันที เขาหันไปมองที่แก้วเหล้าในมือ ส่ายศีรษะเล็กน้อยเหมือนจะทำใจยอมรับคำพูดของเธอ

"คุณอยากให้ฉันบอกใช่ไหมว่าฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป" เธอย้ำคำพูดด้วยน้ำเสียงที่เงียบลง

เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาช้าๆ 

“ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่ถ้ามันต้องการให้เธอตัดสินใจเอง ฉันก็คิดว่ามันเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว”

"หมายความว่าอะไรคะ" อริสราถามเสียงอ่อนลง ถึงแม้จะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา

คามินถอนหายใจ “บางครั้งการที่เราหย่ากันมันอาจจะดีสำหรับเราสองคน.”

"ค่ะ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเราทั้งสองคน" เธอพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่น

คามินเงียบไปอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนเขากำลังทำลายทุกอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ได้คิดที่จะหยุดทำมัน

“ฉันไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอดี ริสา” เขาพูดเสียงเบา “ถ้าเธอต้องการหย่า ก็ขอให้มันจบลงไปสักที”

อริสราหยุดนิ่งไป หัวใจของเธอเหมือนจะหลุดออกไปจากอกแต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้ 

เธอรู้แล้วว่าเขาไม่เคยรักเธอจริงๆ และสิ่งที่เขากำลังทำก็เพียงแค่การบังคับให้เธอเลือก

“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ” อริสราถามเสียงเบา น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาตามใบหน้า

คามินไม่ตอบ เขาเพียงแค่หลับตาลงและถอนหายใจ

อริสรามองเขาสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง หันหลังให้เขา แล้วเดินไปที่ประตู

“ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันจะหย่ากับคุณ คามิน” เธอพูดออกมาแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

คามินยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่าเขารู้สึกยังไง แต่ทุกๆ 

อย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทำให้เขารู้ว่า เขากำลังยอมให้ทุกสิ่งมันจบลง

เสียงเปิดลิ้นชักและเสียงลากกระเป๋าเดินทางบนพื้นไม้ดังสะท้อนอยู่ในห้องที่เคยเป็นของเขาและเธอ 

อริสรากำลังเก็บของอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมาโวยวาย ไม่มีคำพูดประชดประชัน 

ไม่มีการกล่าวโทษ มีเพียงความเงียบ และแววตาที่หมดหวังจนแทบไม่มีแสงหลงเหลืออยู่

ชุดเดิมๆ ที่เธอพับเก็บอย่างเรียบร้อย รูปถ่ายที่เธอแอบใส่ไว้ในกล่องเล็กๆ 

และแหวนแต่งงานที่เธอวางไว้ตรงกลางโต๊ะเครื่องแป้ง 

ทั้งหมดคือสิ่งที่บอกว่าเธอเคยพยายามแค่ไหนกับความสัมพันธ์ที่เขาไม่เคยใส่ใจ

คามินยืนพิงประตูห้อง นิ่งมองเธออยู่เงียบๆ ไม่มีคำพูดใดหลุดจากปาก เขาไม่ได้ห้ามเธอ 

แต่เขาก็ไม่ได้กล้าขอให้เธออยู่ต่อเช่นกัน เพราะเขารู้ดี ว่าคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดมาตลอดคือเขาเอง

"คุณไม่ต้องมาส่งฉันหรอกค่ะ" อริสราพูดโดยไม่หันมามอง เสียงของเธอนิ่ง แต่เจือด้วยความปวดร้าวจนเขาเองยังรู้สึกสะท้าน

“อริส” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ

หญิงสาวหยุดมือลงชั่วขณะ หันมามองเขาทั้งน้ำตา 

“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ทุกอย่างที่ผ่านมาคุณไม่ได้รักฉันเลยแม้แต่นิดเดียว”

คามินก้าวเข้ามาใกล้ เธอถอยหลังโดยอัตโนมัติ เขารู้ทันทีว่าเขาไม่เหลือพื้นที่ในใจเธออีกต่อไป

“ฉันขอโทษ” เขาพูดในที่สุด น้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคำขอโทษจะไม่เพียงพอ

“ขอโทษ?” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา

 “รู้ไหมคะว่ามันสายไปแล้วฉันไม่ได้อยากได้คำขอโทษ ฉันแค่อยากได้คนที่เห็นค่าฉันตอนที่ฉันยังอยู่”

เขานิ่งเงียบอีกครั้ง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออก 

ไม่ใช่เพราะเธอกำลังจากไป แต่เพราะเขาเพิ่งรู้ว่าทุกความเงียบของเธอที่เคยมี คือการกรีดร้องโดยไม่มีเสียง ที่เขาไม่เคยได้ยิน

“ฉันจะไม่รับเงินจากคุณสักบาท” เธอบอกเสียงหนักแน่น 

“ไม่ใช่เพราะศักดิ์ศรีแต่เพราะฉันไม่อยากติดอะไรจากผู้ชายที่ไม่เคยรักฉันเลย”

คามินกำมือแน่น ความรู้สึกผิดพุ่งเข้าใส่เขาอย่างแรง 

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมลงไปในทะเลของการกระทำที่โหดร้ายและไม่ใส่ใจของตัวเอง

“ริสา ฉันไม่รู้ว่า”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกค่ะ” เธอพูดแทรกเบาๆ แล้วหันกลับไปหยิบกระเป๋า