All Chapters of หย่ารักคุณสามีใจร้าย: Chapter 1 - Chapter 9

เช้าวันถัดมา เมื่อเธอลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้เขาเหมือนทุกวัน เธอรู้ว่าคามินจะไม่มองมันด้วยช้ำ และถ้าเขาไม่กินมัน เธอก็แค่ทิ้งมันไปโดยไม่ถามอะไรอริสราเตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเมื่อมองไปที่แหวนแต่งงานที่อยู่ที่นิ้วนางของเธอ เธอก็แค่ยิ้มเศร้าๆ ก่อนที่จะขึ้นรถขับไปทำงานชีวิตของเธอเป็นเพียงวงจรที่หมุนไปแบนี้ ทุกวันทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลง แม้จะรักเขามากแค่ไหน ความรักนั้นก็ไม่เคยได้รับการตอบแทนจากเขาในที่สุด ชีวิตของเธอก็กลายเป็นความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ในทุกๆ การกระทำ แต่ทุกครั้งที่เธอเห็นเขากลับมาบ้าน ก็ยังมีความหวังในใจของเธอ แม้ว่าเธอรู้ดีว่าเขาไม่มีวันมองเห็นหรือรู้สึกถึงความรักนั้นเลยเช้าวันใหม่ อริสราลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าตามปกติ เธอเตรียมเมนูง่ายๆ ที่เขาชอบ เช่น ข้าวต้มร้อนๆ กับไข่ต้ม สักชามและน้ำส้มคั้นสดๆ เธอเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วก็เดินไปวางที่โต๊ะอาหารในห้องครัวเหมือนทุกวัน ก่อนจะเดินขึ้นไปเปลี่ยนชุดไปทำงานเธอไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นเขานั่งทานอาหารเช้าหลังจากตื่นขึ้นมา แต่ยังคงเตรียมไว้เพราะเธอรู้ว่าเขาจะไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโ

คามินเดินตามเธอออกมาถึงหน้าบ้าน เธอเปิดท้ายรถเก็บกระเป๋าไว้ แล้วปิดมันอย่างเงียบๆ ไม่มีคำลาภาษาสวย ไม่มีการหันหลังกลับมามองบ้านที่เคยอยู่ร่วมกัน ไม่มีแม้แต่การมองตาเขาเป็นครั้งสุดท้ายเธอแค่ขึ้นรถ ขับออกไป และหายไปจากชีวิตของเขาอย่างสมบูรณ์คามินยืนอยู่ตรงนั้น มองท้ายรถเธอที่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตาเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอจากไปพร้อมกับทุกอย่างที่เป็นความรู้สึกดีๆ ในชีวิตของเขาและเขาก็เป็นคนผลักเธอออกไปเองหลังจากที่อริสราออกจาบ้านของคามิน เธอกดเบอร์มือถือหาเพื่อนรักของเธอ เพราะคืนนี้เธออยากเมา อยากระบายทุกสิ่งทุกอย่างที่มันอัดอั้นอยู่ภายในใจของเธอมาเกือบสามปี เสียงดนตรีในบาร์ดังพอให้ใจไม่ต้องได้ยินเสียงตัวเองคิด อริสรายกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง ดื่มมันลงไปในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกแล้ว“พอเถอะอริส แกเมาแล้ว” เสียงของแอมมี่เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเธอไม่เคยเห็นอริสราดื่มเอาเป็นเอาตายขนาดนี้มาก่อน“ยังไม่พอ” อริสราหัวเราะในลำคอ

เธอลาออกจากบริษัทเรียบร้อยแล้วเมื่อปลายสัปดาห์ก่อน พร้อมยื่นใบลาออกที่มีลายเซ็นสวยงามด้วยมือตัวเอง และกล่าวคำว่า "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ" เธอยิ้มให้กับHR ของบริษัทพร้อมกับเดินหันหลังจากมาเธอเลือกแล้วว่าจะไม่อยู่ในที่เดิม ๆที่ที่ไม่มีใครเห็นคุณค่าของหัวใจวันนี้อริสราสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีขาวเรียบ เดินลงไปซื้อกาแฟที่ร้านข้างคอนโด เธอถือแก้วขึ้นมาจิบเบา ๆ พลางมองท้องฟ้าที่สว่างสดใสอย่างแปลกตาเธอคิดว่าไม่เคยมองฟ้าแบบนี้เลย ตลอดสามปีที่ผ่านมามันเหมือนใจเธอถูกปลดปล่อยออกจากพันธนาการที่มองไม่เห็นโทรศัพท์มีข้อความจากแอมมี่แอมมี่:"เช้านี้เป็นไงบ้างยัยแม่ม่ายหมาดๆอริสราหลุดยิ้ม เธอพิมพ์ตอบอริสรา:"เหมือนตื่นมาแล้วหนักหัวมาก แต่โล่งใจ โล่งกระเป๋า แต่รู้สึกว่าตัวเองยังมีค่ากับชีวิตนี้อยู่ "แอมมี่ไม่ตอบกลับทันที แต่กดโทรมาแทน"แกจะเอายังไงต่อ ไปทำงานใหม่เลยมั้ย หรือพักก่อน?"“ขอพักก่อนนะมี้ไม่ได้อยากทำอะไรเลยตอนนี้ แค่อยากอยู่เฉย ๆ&rdquo

ฝีเท้าของเธอชะงักไปครู่เดียวแต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นจากนั้นเธอก็เดินต่อคามินลุกจากที่นั่งแทบจะในทันที “ริสา เดี๋ยว”เขาก้าวเร็ว ๆ ตามเธอออกไปจนทันหน้าลิฟต์ที่ยังไม่เปิด ร่างบางยืนนิ่งตรงนั้น ไม่แม้แต่จะหันกลับมา“เราต้องคุยกัน” เสียงเขาทุ้มลง และจริงจังมากกว่าเคยอริสราสูดลมหายใจลึก แล้วหันกลับมาหาเขาช้า ๆแววตาของเธอยังคงเรียบเฉยแต่สิ่งที่อยู่ในนั้นคือความว่างเปล่าที่บีบคั้นหัวใจเขา“คุณคามิน” เธอเรียกเขาอย่างห่างเหิน “ฉันทำงานอยู่กับบริษัทคุณทศกร และเราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันอีกแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องคุย”คำพูดนั้นเจ็บยิ่งกว่าการเงียบเฉย“เธอไม่อยากรู้บ้างเหรอ ว่าฉัน”“ไม่ค่ะ” เธอตัดบททันควัน “ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น”“ริสา” เสียงเขาขาดหาย เมื่อลิฟต์เปิดออกหญิงสาวเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมา และในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เธอหันมามองเขาเพ