ระบายความในใจ

คามินเดินตามเธอออกมาถึงหน้าบ้าน เธอเปิดท้ายรถเก็บกระเป๋าไว้ แล้วปิดมันอย่างเงียบๆ 

ไม่มีคำลาภาษาสวย ไม่มีการหันหลังกลับมามองบ้านที่เคยอยู่ร่วมกัน ไม่มีแม้แต่การมองตาเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เธอแค่ขึ้นรถ ขับออกไป และหายไปจากชีวิตของเขาอย่างสมบูรณ์

คามินยืนอยู่ตรงนั้น มองท้ายรถเธอที่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา

เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอจากไปพร้อมกับทุกอย่างที่เป็นความรู้สึกดีๆ ในชีวิตของเขา

และเขาก็เป็นคนผลักเธอออกไปเอง

หลังจากที่อริสราออกจาบ้านของคามิน เธอกดเบอร์มือถือหาเพื่อนรักของเธอ เพราะคืนนี้เธออยากเมา

 อยากระบายทุกสิ่งทุกอย่างที่มันอัดอั้นอยู่ภายในใจของเธอมาเกือบสามปี

 เสียงดนตรีในบาร์ดังพอให้ใจไม่ต้องได้ยินเสียงตัวเองคิด อริสรายกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง 

ดื่มมันลงไปในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกแล้ว

“พอเถอะอริส แกเมาแล้ว” เสียงของแอมมี่เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เธอไม่เคยเห็นอริสราดื่มเอาเป็นเอาตายขนาดนี้มาก่อน

“ยังไม่พอ” อริสราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกแก้วขึ้นอีกครั้ง

 “ขออีกแก้ว ฉันจะดื่มให้กับความรักโง่ๆ ของฉันแกด้วยไอ้มี้ แกต้องดื่มเป็นเพื่อนฉัน”

เธอยิ้มทั้งที่ตาแดงก่ำ มือยังสั่นเล็กน้อยจากความเจ็บปวดที่แผลยังสดใหม่ 

ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับว่างเปล่าเหมือนคนที่เพิ่งสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต

“แกไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะอริส แกเข้มแข็งพอจะลุกขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งแอลกอฮอล์พวกนี้หรอก”

 “ไม่หรอกวันนี้ขอเถอะ ขอฉันได้เลิกโง่ ได้ร้องไห้ ได้เมาได้รู้สึกว่าฉันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักคนผิดและพยายามอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันได้รับความรักตอบ” 

น้ำเสียงเธอสั่นพร่า ก่อนจะหัวเราะกลบความอ่อนแอ

เธอเมา.....เมาจนเริ่มพูดทุกอย่างที่เคยเก็บไว้มาตลอดเกือบสามปี

“แกเชื่อไหม ฉันเคยคิดว่า ถ้าฉันดูแลเขาดีพอ เขาอาจจะใจอ่อนบ้าง รักฉันบ้าง แต่ไม่เลย เขากลับยิ่งผลักฉันออกไป เขาทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน แล้วสุดท้ายฉันก็เป็นคนเดินจากมาเอง”

แอมมี่กุมมือเธอไว้แน่น “อริส”

“เขาไม่เคยรักฉันเลยแล้วรู้ไหมอะไรเจ็บที่สุด?” เธอพูดทั้งน้ำตา “มันไม่ใช่เพราะเขาไม่รักฉัน แต่มันเป็นเพราะฉันยังรักเขาอยู่”

เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงในบาร์ รอยยิ้มที่เธอฝืนแสดงออกมากลายเป็นเศษเสี้ยวของหัวใจที่แหลกสลาย

คืนนี้ เธอเมา ความมันอาจทำให้เธอลืมความเจ็บได้ชั่วคราว

แต่ในเช้าวันพรุ่งนี้เธอจะต้องลุกขึ้นยืนใหม่

ไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อหัวใจของเธอเอง

เสียงดนตรีในบาร์ยังคงดังกระหึ่ม โต๊ะมุมหนึ่งที่แสงไฟไม่ค่อยส่องถึง 

คามินนั่งนิ่งอยู่กับแก้ววิสกี้ในมือ เขามาที่นี่เพียงเพราะเพื่อนลากมา 

แต่อยู่ๆ สายตาก็หยุดลงตรงผู้หญิงคนหนึ่งหญิงสาวที่คุ้นเคยจนเขาแทบจะลืมหายใจ

อริสรา

เธอนั่งอยู่ไม่ไกลนัก หน้าแดงก่ำ ดวงตาแดงช้ำ ริมฝีปากเม้มแน่นในขณะที่มือก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มซ้ำๆ

 เหมือนจะกลืนทุกความเจ็บปวดลงคอไปพร้อมแอลกอฮอล์ในมือ

 “.ฉันโง่เนอะ รักเขาทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เคยรักฉันเลย”

เธอพูดเสียงดังพอที่คามินจะได้ยิน

เขานิ่งงัน หัวใจเหมือนโดนบีบแน่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าอริสราจะเจ็บปวดขนาดนี้ และเขาก็ไม่คิดว่าเธอจะยังรักเขาอยู่

คามินลุกขึ้น เดินเข้าไปช้าๆ

เพื่อนของอริสหันมาเห็นเขาก่อน รีบลุกขึ้นมาขวาง

“คุณมาทำไมคะ”

“ผม......ผมแค่จะพาเธอกลับ” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา

อริสราเงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง ก่อนจะเบิกตากว้าง

“คามิน”

เขาก้าวเข้าไปช้าๆ หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอมองเขาเหมือนคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

 “จะมาทำไม? จะมาซ้ำเติมเหรอ” น้ำเสียงของเธอสั่น 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้จะคลุ้มคลั่งหรือตามราวีคุณ ฉันแค่มาดื่มให้กับความรักที่มันไม่เคยมีจริงตั้งแต่ต้น”

“ริสา”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันเหนื่อย...... เหนื่อยจนไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว” ดวงตาของเธอเอ่อคลอด้วยน้ำตา

เขาเอื้อมมือไปจับแขนเธอแผ่วเบา “ให้ฉันพาเธอกลับบ้านได้ไหม”

“บ้านไหน บ้านที่ฉันเคยอยู่แต่ไม่เคยเป็นของฉัน?”

เธอถามกลับอย่างเจ็บลึก ก่อนจะหัวเราะขื่น

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันมีที่ของฉันแล้ว คอนโดเล็กๆ”