ค่ำคืนที่แสนเหงา

เช้าวันถัดมา เมื่อเธอลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้เขาเหมือนทุกวัน เธอรู้ว่าคามินจะไม่มองมันด้วยช้ำ 

และถ้าเขาไม่กินมัน เธอก็แค่ทิ้งมันไปโดยไม่ถามอะไร

อริสราเตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเมื่อมองไปที่แหวนแต่งงานที่อยู่ที่นิ้วนางของเธอ 

เธอก็แค่ยิ้มเศร้าๆ ก่อนที่จะขึ้นรถขับไปทำงาน

ชีวิตของเธอเป็นเพียงวงจรที่หมุนไปแบนี้ ทุกวันทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลง 

แม้จะรักเขามากแค่ไหน ความรักนั้นก็ไม่เคยได้รับการตอบแทนจากเขา

ในที่สุด ชีวิตของเธอก็กลายเป็นความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ในทุกๆ การกระทำ

 แต่ทุกครั้งที่เธอเห็นเขากลับมาบ้าน ก็ยังมีความหวังในใจของเธอ แม้ว่าเธอรู้ดีว่าเขาไม่มีวันมองเห็นหรือรู้สึกถึงความรักนั้นเลย

เช้าวันใหม่ อริสราลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าตามปกติ เธอเตรียมเมนูง่ายๆ ที่เขาชอบ

 เช่น ข้าวต้มร้อนๆ กับไข่ต้ม สักชามและน้ำส้มคั้นสดๆ 

เธอเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วก็เดินไปวางที่โต๊ะอาหารในห้องครัวเหมือนทุกวัน ก่อนจะเดินขึ้นไปเปลี่ยนชุดไปทำงาน

เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นเขานั่งทานอาหารเช้าหลังจากตื่นขึ้นมา 

แต่ยังคงเตรียมไว้เพราะเธอรู้ว่าเขาจะไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

อริสราแต่งตัวเสร็จและเดินออกจากห้องไปหาผ้าเช็ดตัว

เพื่อจัดการกับการแต่งตัวและความเรียบร้อยอีกเล็กน้อยก่อนจะออกจากบ้านไปทำงาน

การที่เขาไม่พูดอะไรเลย ไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย 

ก็เหมือนเป็นเรื่องปกติของชีวิตประจำวันในบ้านนี้ มันทำให้เธอสงสัยว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ

สุดท้ายแล้วเขาจะแค่ทำตามที่ตกลงกันหรือไม่

ในวันนั้นที่ทำงาน อริสราเดินไปตามเส้นทางในออฟฟิศ แต่ความรู้สึกว่างเปล่าก็ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในใจ 

เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่เงาในชีวิตของเขา ทุกคำพูดหรือท่าทางของเขาก็ไม่เคยเกี่ยวข้องกับเธอ

เธอพยายามทำงานให้เต็มที่ ไม่ให้ความคิดเรื่องบ้านหรือคามินเข้ามารบกวน

 แต่ความเงียบที่เขาทิ้งไว้ในบ้านกลับคอยตามหลอกหลอนเธอทุกวัน

ช่วงเย็นเมื่อเลิกงาน อริสรากลับมาที่บ้านและทุกอย่างเหมือนเดิม

 รอคอยให้คามินกลับมาแล้วเตรียมอาหารเย็นไว้ให้เขา แม้จะรู้ว่าเขาอาจจะไม่ทาน แต่ก็ยังคงทำเพราะมันเป็นสิ่งที่เธอทำจนเป็นนิสัย

ค่ำคืนนี้คามินกลับมาบ้านและเดินตรงไปที่ห้องทำงานเหมือนเดิม ไม่ได้สนใจอาหารที่เธอเตรียมไว้

อริสราเฝ้ามองเขาจากห้องครัวแล้วถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าเขากำลังอยู่ในโลกของเขา ไม่สนใจใยดีเธอเลยแม้แต่น้อย

"คุณจะทานข้าวหรือเปล่าคะ?" เธอถามเบาๆ แต่ก็รู้ดีว่าเขาจะไม่ตอบอะไรเหมือนเดิม

คามินไม่ได้หันมามองเธอเลย เขาก็แค่ยกมือขึ้นแสดงท่าทางว่าไม่สนใจ ก่อนจะหันไปทำงานต่อไป

อริสรามองเขาในท่ามกลางความเงียบและความเย็นชา สัญญาที่ทั้งสองทำกันไว้ถึงสามปียังคงอยู่ในใจของเธอ

เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นอกจากการรอคอยบางสิ่งที่ไม่เคยมา

เขาอาจไม่เคยรักเธอเลย และเธอก็ไม่รู้ว่าความรักของเธอจะถึงจุดไหน แต่เธอยังต้องเดินต่อไป 

แม้ว่าจะรู้ว่าอาจจะไม่มีวันได้รับความรักนั้นจากเขา

บางครั้ง อริสราก็ต้องเผชิญกับความเงียบที่มากขึ้นเมื่อคามินไม่กลับมาค้างที่บ้านเลย 

ในบางวันเขาจะไปดื่มกับเพื่อนๆ ของเขาจนดึกดื่น จนเธอไม่แน่ใจว่าเขากลับบ้านเมื่อไหร่ หรือจะกลับมาเลยหรือไม่

คืนนั้น อริสรานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น รอคามินกลับมาเหมือนทุกครั้ง 

เธอเตรียมอาหารเย็นไว้ที่โต๊ะ แต่เวลาผ่านไปก็ไม่มีเสียงรถยนต์เข้ามาในบ้านเลย

บางครั้งเธอก็แอบถามตัวเองว่าเขาจะกลับมาหรือเปล่า หรือเขาจะไปสนุกสนานกับเพื่อนๆ

 จนลืมบ้านไปเลย อริสราไม่เคยได้คำตอบที่ชัดเจนจากเขา แม้แต่การที่เธอส่งข้อความไปถามเขาก็ไม่เคยได้รับการตอบกลับ

บางครั้งเธอก็พยายามที่จะเข้าใจเขา ทำไมเขาถึงต้องใช้เวลาอยู่กับเพื่อนๆ มากมาย 

แทนที่จะอยู่ที่บ้านกับเธอ แต่เมื่อคิดไปคิดมา อริสราก็รู้ว่าเธอไม่สามารถบังคับใครได้ 

ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเหมือนกับการรอคอยบางสิ่งที่ไม่เคยมา

ในคืนนี้ อริสราตัดสินใจว่าจะไม่รอเขาอีกต่อไป เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคอยเฝ้ารอในความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง 

เธอกินอาหารเย็นไปเพียงคนเดียว แล้วจึงเก็บทุกอย่างอย่างเงียบๆ ก่อนจะขึ้นไปนอนในห้องนอน

เขาไม่กลับบ้าน เธอเข้าใจดีแล้วว่าเขาคงไม่เคยจะกลับ ทั้งที่พวกเขาก็แต่งงานกันแล้ว

 แต่มันเหมือนแค่การตกลงกันในกระดาษ ไม่ใช่จากใจจริงของเขา

ในใจของอริสรา ความเหงายังคงฝังลึก เธอไม่สามารถพูดออกมาได้ 

แต่ทุกวันที่ต้องอยู่ในบ้านนี้มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้คนเดียว แม้จะมีเขาอยู่ในบ้าน 

แต่หัวใจของเขากลับอยู่ที่ไหนสักแห่งที่เธอไม่สามารถเข้าถึงได้

หลายครั้งที่เธอพยายามมองเขาด้วยความหวังว่าจะเห็นอะไรดีๆ 

เกิดขึ้น แต่มันกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขายังคงเป็นคามินที่ไม่เคยเปิดใจให้เธอเข้าไป

ในคืนนั้น อริสรานอนหลับไปพร้อมกับคำถามในใจว่า สักวันหนึ่งคามินจะรู้สึกถึงการขาดหายไปของเธอหรือไม่ 

หรือเขาจะยังคงใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยไม่เคยหันมามองเธอจริงๆ สักครั้ง

เย็นนี้อริสรานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตามลำพัง ข้างๆ โต๊ะเป็นจานอาหารที่ยังร้อนอยู่ 

เธอถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือเช็ดน้ำตาที่ร่วงลงโดยไม่ทันตั้งตัว 

เสียงประตูบ้านเปิดขึ้นพร้อมกับเสียงรถยนต์ที่จอดเข้ามาจอดด้านนอก

คามินเดินเข้ามาในบ้าน เขาดูเหมือนจะเมามากพอสมควร

“กลับมาแล้วเหรอคะ?” อริสราถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พยายามทำให้ตัวเองดูสงบ

คามินไม่ได้ตอบอะไร เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วใช้มือขยี้หน้าผากตัวเองอย่างเหนื่อยล้า

 “ทำไมไม่กินข้าวล่ะคะ?” อริสราถามอีกครั้ง เธอพยายามแสดงท่าทางไม่ทุกข์ใจ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสน

คามินเงียบไปสักพักก่อนจะตอบด้วยเสียงทุ้ม “ไม่หิว...”

อริสรารู้ดีว่าเขาดื่มเหล้ามาก่อนหน้านี้ แต่อะไรที่เขาพูดมันก็เหมือนกับการพยายามหนีจากความจริง

“คุณไม่คิดจะบอกอะไรบ้างเหรอ?คะ” อริสราถามเบาๆ สายตาของเธอจ้องไปที่เขา รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เก็บไว้ในใจ

คามินหันไปมองเธอด้วยดวงตาที่หม่นหมอง “บอกอะไร? ฉันไม่รู้จะบอกอะไร”

อริสราส่งยิ้มเล็กน้อย “คุณไม่เคยบอกเลยว่า คุณจะทำอย่างไรกับชีวิตของเรา”

คามินทำเพียงแค่ยักไหล่ ไม่ยอมพูดอะไรต่อไป

 “คุณไม่คิดบ้างเหรอคะ ว่ามีฉันที่รออยู่ที่บ้านนี้? แม้จะรู้ว่ามันคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับคุณ”

 อริสราพูดออกมาในที่สุด เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ แต่ยังคงพยายามตั้งตัว

คามินหันกลับไปมองเธอ เขาเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังพยายามอธิบายบางอย่างให้เขาฟัง “ริสา”

 เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมเปิดใจ

อริสราหยุดนิ่งไปสักครู่ ก่อนจะพูดออกไปอีกครั้ง “คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหมคะ?”

คามินไม่ตอบ เขาเพียงแต่ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดที่ครอบคลุมโลกภายนอก

อริสรามองเขาจากทางด้านหลัง ความเจ็บปวดในใจของเธอเริ่มแผ่ขยายออกมา แต่เธอก็พยายามไม่ให้มันชัดเจนเกินไป

“ถ้าไม่รักแล้วทำไมต้องแต่งงานกับฉันคะ?” อริสราถามอีกครั้ง เธอไม่ได้คาดหวังคำตอบจากเขา 

แต่เพียงแค่ต้องการให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร

คามินหันกลับมามองเธอ พยายามหลบสายตา “ริสาเธอเองน่าจะรู้คำตอบ ว่าฉันแต่งงานกับเธอเพราะอะไร”

คำพูดของคามินทำให้อริสรารู้สึกเหมือนทุกอย่างมันยิ่งชัดเจนขึ้น 

แม้เขาจะไม่เคยยอมรับมัน แต่เธอก็รู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดมันหมายความว่าอะไร

“คุณรู้ไหมคะ ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว คามิน” อริสราพูดเสียงเบา ใจของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบอกออกมาได้ทั้งหมด

เขายืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ไม่มีคำตอบ และไม่มีการกระทำใดๆ