เมียเก่า

ฝีเท้าของเธอชะงักไปครู่เดียว

แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น

จากนั้นเธอก็เดินต่อ

คามินลุกจากที่นั่งแทบจะในทันที “ริสา เดี๋ยว”

เขาก้าวเร็ว ๆ ตามเธอออกไปจนทันหน้าลิฟต์ที่ยังไม่เปิด ร่างบางยืนนิ่งตรงนั้น ไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“เราต้องคุยกัน” เสียงเขาทุ้มลง และจริงจังมากกว่าเคย

อริสราสูดลมหายใจลึก แล้วหันกลับมาหาเขาช้า ๆ

แววตาของเธอยังคงเรียบเฉย

แต่สิ่งที่อยู่ในนั้นคือความว่างเปล่าที่บีบคั้นหัวใจเขา

“คุณคามิน” เธอเรียกเขาอย่างห่างเหิน

 “ฉันทำงานอยู่กับบริษัทคุณทศกร และเราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันอีกแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องคุย”

คำพูดนั้นเจ็บยิ่งกว่าการเงียบเฉย

“เธอไม่อยากรู้บ้างเหรอ ว่าฉัน”

“ไม่ค่ะ” เธอตัดบททันควัน “ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น”

“ริสา” เสียงเขาขาดหาย เมื่อลิฟต์เปิดออก

หญิงสาวเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมา และในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง 

เธอหันมามองเขาเพียงนิดเดียว ดวงตาคู่นั้นไม่มีน้ำตา แต่กลับเศร้ายิ่งกว่าใด ๆ ที่เขาเคยเห็น

ปิ๊ง!

ประตูลิฟต์ปิดลงอย่างเงียบงัน ทิ้งให้คามินยืนอยู่ตรงนั้น เพียงลำพังกับความรู้สึกที่เขาไม่เคยเผชิญมาก่อน...

ความรู้สึกที่ว่า

เขาอาจจะสูญเสียเธอไปจริง ๆ แล้ว

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบา ๆ เมื่ออริสราเปิดประตูเข้ามาในคาเฟ่ประจำ 

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยตลบอบอวล เธอกวาดตามองหาคนที่นัดไว้ ก่อนจะเห็นแอมมี่โบกมือให้จากมุมริมกระจก

“อริส! ทางนี้!”

เธอเดินเข้าไปนั่งลง พลางวางกระเป๋าไว้ข้างตัว แล้วถอนหายใจยาวเหยียด

แอมมี่เลิกคิ้วทันที “ถอนหายใจแบบนี้ มีอะไรอีกล่ะ?”

“ก็” อริสราลากเสียง “ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณทศกรที่ฉันทำงานด้วยเป็นเพื่อนกับคามิน”

แอมมี่เบิกตากว้าง “อะไรนะ!? คุณทศกรนั่นเหรอ!?”

“อื้ม” อริสราพยักหน้า “ฉันเพิ่งรู้จากทีมพีอาร์เมื่อวาน เขาไปเล่าเรื่องที่นายทศพูดถึงฉันให้ฟังแบบเอ็นดู ๆ บอกว่า

 'คุณทศพูดถึงคุณอริสบ่อยมากเลยนะคะ ดูจะชอบพอเป็นพิเศษด้วย' แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า

 'คุณคามินเพื่อนของคุณทศกรหล่อมาก หล่อแบบตะโกน'”

แอมมี่ทำตาโต “บ้าเอ๊ย แบบนี้มันละครน้ำเน่าชัด ๆ!”

“แอมมี่” อริสรายิ้มขำอย่างเหนื่อย ๆ “ฉันไม่รู้จะร้องไห้หรือจะหัวเราะดี”

“แล้วทศกรรู้ไหมว่าแกคือเมียเก่าคามิน?”

“ไม่รู้ยังไม่รู้แน่ ๆ” เธอเสียงเรียบลง “ฉันไม่เคยพูด และเขาก็ไม่เคยถาม”

“แล้วแกจะทำยังไงต่อ?”

อริสรานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ 

“ก็แค่ใช้ชีวิตไปตามที่ควรเป็น ถ้าวันไหนเขารู้ ก็แค่ยิ้มแล้วบอกว่า เคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”

แอมมี่มองเพื่อนอย่างเป็นห่วง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรนอกจากเอื้อมมือไปจับมือเธอเบา ๆ

“แกเก่งมากแล้วอริสฉันอยู่ข้างแกนะ”

อริสรายิ้มบาง ดวงตาแดงนิด ๆ แต่เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมาอีก

เธอแค่รู้แล้วว่า

คามินนั่งอยู่ในออฟฟิศของเขา มือจับปากกาเอาไว้แน่นจนหลายนาทีผ่านไปโดยที่เขายังไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยสักตัว

สายตาของเขาหลุดไปมองออกไปนอกหน้าต่างออฟฟิศที่มองเห็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

 มันก็เหมือนกับการสะท้อนอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจของเขา

"ทำไม" เขาถามตัวเองในใจ "ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งที่เห็นเธอริสา"

ตั้งแต่วันประชุมที่เขาบังเอิญเจออริสราในห้องประชุม เขาก็รู้สึกแปลกใจ

 มันไม่ใช่แค่การเจอภรรยาเก่าของเขา แต่มันคือการที่เขาหลงมองเธอตลอดเวลา 

คิดถึงเธอเมื่อกลับมาถึงบ้าน และรู้สึกถึงความว่างเปล่าเมื่อไม่ได้ยินเสียงจากเธอ

คามินลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกอีกครั้ง 

เขารู้สึกว่าในตัวเขาเริ่มมีความคิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่รู้ว่าเขาคิดถึงเธอจริง ๆ 

หรือแค่กำลังหลงใหลกับภาพลวงตาของคนที่เคยรักเขา

"ทำไมตอนนั้นฉันถึงทำแบบนั้นกับเธอ?" คำถามย้อนกลับมาในหัว

 เขายังคงจำได้ดีถึงการตัดสินใจที่ทำให้เธอจากไป เขารู้ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ผิด แต่ตอนนั้นเขากลับไม่อยากยอมรับมัน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้คามินสะดุ้งจากความคิดของตัวเอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเห็นชื่อของทศกรปรากฏบนหน้าจอ

"ไอ้กร?" เขากดรับสายและถามเสียงห้วน

"ไงคิน เหมือนฉันจะพลาดอะไรบางอย่างไปนะเมื่อวานที่ประชุมฉันเห็นแกมองอริส

ตลอดเวลา หรือว่าแกชอบเธอเหรอวะ”

คำถามของทศกรทำให้คามินหยุดชะงักไปทันที ราวกับว่าเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเขากำลังตกอยู่ในความสับสนภายในตัวเอง

"แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ แกจะว่าไง"

คามินตอบเสียงนิ่ง ๆ พยายามกลบความรู้สึกภายในที่เริ่มปั่นป่วน แต่คำพูดของทศกรกลับทำให้เขารู้สึกว่าเขากำลังหลอกตัวเอง

"ฉันจะไปว่าอะไรแกได้ล่ะไอ้คิน" ทศกรพูดอย่างอารมณ์ดี

คามินกระชับโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้น "ฉันคิดว่าแกจะมีปัญหาซะอีก" คำพูดของเขาฟังเหมือนจะยืนยันว่าเขายังคงไม่แยแส

แต่ลึกลงไปในใจมันไม่เป็นเช่นนั้นเลย

หลังจากวางสาย เขานั่งลงที่โต๊ะอีกครั้ง รู้สึกถึงความสับสนที่หลั่งไหลเข้ามาในตัวเอง มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยประสบมาก่อน

"ฉันจะทำยังไงกับตัวเองดี" คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของคามินจนทำให้เขาไม่สามารถโฟกัสกับการทำงานได้

เขาอยากรู้คำตอบ แต่ก็กลัวว่าคำตอบนั้นจะทำให้เขาเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น

เสียงโทรศัพท์ปลายสายของ “แม่ของคามิน” ทำให้หัวใจของอริสราเต้นแปลกๆ

เธอไม่คิดว่าแม่ของเขาจะยังโทรหาเธอ

คุณอรจิรารักและเอ็นดูอริสรามาก หญิงสาวกดรับสาย

“สวัสดีค่ะ คุณแม่”

 “ลูกริสา แม่ทำกับข้าวเย็นวันนี้ไว้เยอะเลยมากินข้าวที่บ้านนะลูก มากับคามินด้วยนะแม่ไม่ได้เจอลูกทั้งสองนานแล้วแม่คิดถึง”

เธอลังเลอยู่นานแต่ก็รับปากในที่สุด คุณอรจิรามีบุญคุณกับเธอมาก 

เรื่องของเธอกับคามินที่หย่ากันแม่ของคามินยังไม่รู้เรื่องนี้

และคงเป็นอีกเรื่องที่เหนือความคาดหมายอีกอย่าง เมื่อคามินจะไปรับเธอไปทานมื้อเย็นที่บ้านแม่ของเขา