ความเฉยชา

เช้าวันใหม่ในบริษัท "ธันยากร อินเตอร์เนชั่นแนล" เป็นเช้าที่เหมือนทุกวัน ไม่มีอะไรพิเศษหรือแตกต่างไปจากเดิม 

สิ่งที่ยังคงเป็นเหมือนกันก็คือความเงียบสงบของออฟฟิศ 

บรรยากาศการทำงานที่เต็มไปด้วยเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดและเสียงโทรศัพท์ที่ดังสลับกันไปในห้องทำงานแยกย่อย

อริสราเดินเข้ามาในออฟฟิศตามปกติ เธอใส่แหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายเสมอ

 อย่างที่ไม่เคยมีใครสงสัยและไม่เคยมีใครถามถึง 

หญิงสาวรู้ดีว่าแหวนวงนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับใครหลายคน นอกจากตัวเธอเอง

วันนี้ก็เช่นเดียวกับทุกวัน เธอเปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มทำงานของตัวเอง 

บางครั้งก็เหลือบมองไปที่โต๊ะของเขา "คามิน" เจ้านายหนุ่มของเธอ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วเขาก็คือสามีของเธอ 

แต่ในออฟฟิศไม่มีใครรู้ ถึงแม้จะมีแหวนแต่งงานที่เธอสวมอยู่ตลอดเวลา ก็ตาม

คามินยังคงทำตัวเหมือนเดิม เขาเดินเข้ามาในออฟฟิศในชุดสูทหรูหราเหมือนทุกวัน 

แต่ในแววตาของเขากลับไม่มีความรู้สึกใดๆ ที่บ่งบอกถึงความใกล้ชิดระหว่างเขากับอริสรา

 เขาไม่ได้ใส่แหวนแต่งงานที่นิ้วของเขา มันเป็นสิ่งที่เขาเลือกไม่ทำมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่ทั้งสองเซ็นสัญญาแต่งงานกัน

"วันนี้มีการประชุมตอนเที่ยง คุยกับทีมลูกค้า" คามินบอกเสียงเรียบ ขณะที่เดินผ่านโต๊ะของอริสราไปอย่างรวดเร็ว

อริสราพยักหน้าเบาๆ เมื่อเขาหันไปแล้ว ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ 

ไม่พูดอะไรอีก เธอรู้ดีว่าคามินไม่เคยพูดถึงเรื่องส่วนตัวระหว่างทั้งสองคนเลย 

เขาทำตัวเหมือนคนที่ไม่เคยมีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ และในใจของเธอก็รู้ดีว่าเขาไม่เคยรักเธอจริงๆ

การแต่งงานของทั้งสองเริ่มต้นจากความไม่เต็มใจของคามิน 

ในขณะที่แม่ของเขาต้องการให้เขาแต่งงานกับอริสรา ซึ่งเป็นหลานห่างๆ ของแม่ 

แม้ว่าเขาจะพยายามขัดขืน แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

"ทำเพื่อลูกสะใภ้ที่แม่อยากได้" คามินบอกกับตัวเองเสมอ ในขณะที่เขารู้ดีว่าไม่มีความรักในความสัมพันธ์นี้

อริสรารู้สึกได้ถึงความไม่ชอบขี้หน้าเธอ การกระทำของคามิน แม้จะเป็นสามีของเธอแล้ว แต่เขาก็ยังคงห่างเหินและเย็นชา

"แค่สามปี" คำสัญญาของเขายังคงดังก้องในหัวของเธอ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเป็นเพียงการตกลงร่วมกัน

 เพราะความเห็นแก่ตัวของเขาและเพราะการยอมรับเงื่อนไขของแม่เขาเท่านั้น

แม้ว่าพวกเขาจะแต่งงานกันแล้ว แต่อริสราก็ไม่เคยท้อถอย เธอรักเขาแม้ว่าจะรู้ว่าเขาไม่เคยรักเธอเลยก็ตาม

 ความรักที่เธอมีให้เขามันไม่เคยได้รับการตอบแทน แต่เธอก็เลือกที่จะยอมรับและทำให้ดีที่สุด

 เพราะสำหรับเธอ การเป็นภรรยาของเขาก็ยังคงมีความหมาย แม้ว่ามันจะเป็นความรักที่ไม่มีวันสมหวังก็ตาม

เธอไม่เคยถามหาความรักจากเขา รู้เพียงว่าเขาจะทำสิ่งที่เขาต้องการ และเธอจะยืนอยู่ข้างๆ เขา

 แม้ว่าในบางครั้งมันจะเป็นแค่การทำตามคำสั่งของแม่และการใช้ชีวิตตามกฎของสัญญาที่ทำไว้

ทั้งคู่ยังคงดำเนินชีวิตคู่ในที่ทำงานแบบเงียบๆ ไม่มีใครรู้ แต่ในหัวใจของอริสรา 

แม้จะมีความเจ็บปวด แต่เธอก็ยังคงยิ้มให้กับวันใหม่ที่เดินต่อไป แม้ว่าในบางครั้งเธออาจต้องอดทนและเก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ในใจ

หลังจากเลิกงานในแต่ละวัน คามินกลับมาถึงบ้านดึกเหมือนทุกครั้ง เขาไม่เคยเร่งรีบหรือแสดงความรู้สึกใดๆ 

ต่อการกลับบ้าน เขากลับมาบ้านเพียงเพื่อพักผ่อนอย่างเงียบๆ ไม่เคยพูดถึงการทำงานหรือชีวิตที่เหลืออยู่ในบ้านของเขา

อริสรารออยู่ที่ครัว เธอเตรียมอาหารเย็นตามปกติ ไม่ใช่เพราะความรักที่มีให้เขา 

แต่เป็นเพราะความคุ้นเคยที่อยู่ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่วันแรกที่ทั้งสองแต่งงานกัน 

เธอรู้ดีว่าเขาจะกลับมาดึกและไม่เคยคาดหวังอะไรจากเขา

เธอทำอาหารเสร็จและวางมันบนโต๊ะพร้อมๆ กับการที่คามินเดินเข้ามาในห้องอาหาร 

เขาหยุดมองอาหารเพียงแค่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานในมุมห้องของเขา ไม่สนใจอาหารที่เธอเตรียมไว้เลยแม้แต่น้อย

อริสรารู้ว่าเขาจะไม่กินอาหารมื้อเย็น เธอไม่โกรธหรือเครียดกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

เธอแค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันเคยเป็น ทุกอย่างในบ้านนี้คือการดำเนินชีวิตตามการตกลงกันไว้ไม่ว่าจะมีความรักหรือไม่มี

"พรุ่งนี้เช้ากินข้าวเช้าสักวันเถอะนะ" เธอบอกเสียงเบา ขณะเดินไปเก็บอาหารที่เขายังไม่ได้แตะทิ้งลงในถังขยะ 

เธอเตรียมอาหารเช้าเอาไว้ให้เขาเสมอ แม้จะรู้ว่าเขาอาจไม่เคยกินมันเลย

ความเงียบในบ้านยิ่งเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เขากลับบ้าน บางครั้งเขากลับมาทำงานต่อจนถึงเช้า 

และไม่เคยพูดถึงความรู้สึกของเขาให้เธอฟัง อริสรามักเป็นเพียงแค่ผู้ที่คอยจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย 

ก่อนที่เขาจะออกไปทำงานอีกครั้งในตอนเช้า