เจอกันอีกครั้ง

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างออกรสอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของทศกรก็ดังขึ้น

“เอ้า! นี่มันโปรเจกต์ที่ฉันเพิ่งคุยกับ

อริสเลยนะ งานไวเหมือนกันนะเว้ย!”

เสียงหัวเราะของทศกรดังอยู่ปลายสาย

คามินถือโทรศัพท์แนบหู พลางมองออกไปนอกกระจกห้องทำงานของตัวเองด้วยสีหน้าเฉยชา 

แต่ประโยคเมื่อครู่กลับทำให้คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย

“ใครนะ?” คามินถามเสียงเรียบ “อริส?”

“อริส สิวะ น้องใหม่ในทีมฉัน คนใหม่ เพิ่งย้ายมาไม่นานเอง แต่เก่งนะ ขยัน แล้วก็ดูนิ่งๆ ดี ไม่ก้าวร้าวเหมือนผู้หญิงยุคนี้”

คามินเงียบชื่อมันเหมือนกันเกินไป

“อริส” ไม่ใช่ชื่อที่พบได้บ่อยนัก

ทศกรพูดต่อโดยไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทเงียบไปแล้ว

 “ฉันว่าเธอน่าจะผ่านอะไรมาเยอะนะ เหมือนคนเคยเจ็บแล้วไม่อยากพูดถึงมันอีก เธอไม่ค่อยเล่าเรื่องตัวเองเลย”

“หน้าตาเป็นยังไง” คามินถามทันที โดยที่แม้แต่ตัวเองยังแปลกใจกับคำถามนั้น

“จะว่าไปก็หน้าหวานๆ ผมยาวตรง ผิวขาว ตัวเล็ก ๆ แต่ไม่แต่งหน้าเลยนะ วันแรกที่เจอกันนึกว่าเป็นเด็กฝึกงานด้วยซ้ำ” 

ทศกรหัวเราะเบา ๆ แล้วแซวต่อ “แกสนใจเหรอวะ ฮ่าๆๆ”

“เปล่า แค่ถามเฉย ๆ”

คามินพูดตัดบท ก่อนจะวางสาย

แต่ในใจของเขา

ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่เคยทำอาหารรอเขา

กลับบ้านทุกคืน

ผู้หญิงที่ร้องไห้ในคืนนั้น

ผู้หญิงที่เขาบอกตัวเองเสมอว่า ‘ไม่รัก’

กลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

บ่ายของวันนี้ที่ห้องประชุมกระจกใสสะอาดสะท้อนแสงไฟสีขาวเย็น 

คามินก้าวเข้ามาพร้อมกับทีมผู้บริหารจากฝั่งของเขา แววตาเฉียบขาดเหมือนเคย ท่ามกลางโต๊ะยาวที่มีผู้ร่วมประชุมนั่งรออยู่แล้ว

ทศกรลุกขึ้นทันทีที่เห็นเขา “เฮ้ย คิน แกมาเร็วกว่าที่คิดนะ”

คามินเพียงพยักหน้า แต่แล้วสายตาของเขาก็หยุดชะงักลงทันทีที่มองข้ามไหล่ของทศกรไป

หญิงสาวในชุดสูทสีเทาเรียบ ผมยาวปล่อยตรงดูเรียบร้อย เธอหันหน้ามาทางเขาพอดี

เป็นใบหน้าที่เขาจำได้ไม่เคยลืม

แม้จะไม่มีเครื่องสำอางใด ๆ แต่มันกลับดูนิ่ง เรียบเฉย และห่างไกลเหลือเกิน

อริสรา

เธอชะงักเล็กน้อย

ดวงตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบเบือนหน้าลงมองเอกสารในมือราวกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า

คามินยืนนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับโลกหมุนช้าลง

เธอไม่พูดอะไร

ไม่มีแววตาโกรธเกลียด

ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มมีเพียง “ความว่างเปล่า” ที่เจ็บกว่าอะไรทั้งสิ้น

“อริส คนที่ฉันบอกนายไง คนเก่งที่เพิ่งเข้าทีม” ทศหันไปพูดยิ้ม ๆ พร้อมกับแนะนำ “นี่คามิน เจ้าของบริษัทธันยากร ที่เราจะร่วมดีลกัน”

อริสรายิ้มสุภาพและลุกขึ้นยกมือไหว้ตามมารยาท “สวัสดีค่ะ”

ไม่มีน้ำเสียงสั่นไหว

มีเพียงความเย็นชาและเป็นทางการอย่างถึงที่สุด

คามินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแน่นขึ้นในอก แต่เขาก็พยักหน้าเพียงเบา ๆ

“สวัสดีครับคุณอริสรา”

หลายวันต่อมาที่ห้องประชุมชั้นสิบสองของบริษัท ทศกร กรุ๊ป 

ตกแต่งเรียบหรูด้วยกระจกใสบานใหญ่ที่เปิดให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงในยามสาย 

แสงอ่อนลอดผ่านม่านบาง ๆ ให้บรรยากาศดูสว่างแต่ไม่จ้าเกินไป

อริสรานั่งอยู่ด้านข้างของทศกร ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบพอดีตัว กางเกงผ้าทรงตรงที่ดูสุภาพแต่ไม่ขาดสไตล์ 

ผมยาวถูกมัดรวบไว้หลวม ๆ สีหน้าของเธอสงบนิ่ง มือเรียวจัดแฟ้มเอกสารอย่างเป็นระเบียบ

เธอไม่รู้เลยว่าประตูห้องประชุมที่กำลังเปิดออก จะนำใครบางคนเข้ามาเขย่าความสงบนั้นอีกครั้ง

 “ขอโทษที่มาช้านะครับ รถติดนิดหน่อย”

เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

อริสราเงยหน้าขึ้นมองชั่ววินาที แล้วหลบตาแทบในทันที 

คามิน คุณอีกแล้วเหรอ

เขาสวมสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ท่าทางนิ่งขรึม สีหน้าเรียบแต่ในแววตาเต็มไปด้วยความตะลึงเมื่อเห็นเธออยู่ในห้องประชุมนี้

“ริสา?”

เสียงนั้นดังแผ่วในลำคอของเขา ไม่มีใครได้ยิน

แต่เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจน

“คุณคามินครับ นี่คุณอริสราทีมวางกลยุทธ์ที่ผมไว้ใจที่สุด” ทศแนะนำอย่างเป็นทางการอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ 

“อริสรา นี่คุณคามิน ตัวแทนจาก ที่จะมาร่วมโปรเจกต์ใหม่”

อริสรายกยิ้มเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยจนดูเหมือนไม่ใช่รอยยิ้มด้วยซ้ำ แล้วพยักหน้ารับ

อย่างเป็นทางการ

“ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ”

คามินไม่ตอบทันที

เขาเพียงแค่ จ้องมองเธอ

จ้องมองแบบที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าการขาดเธอไปมันทำให้ห้องว่างเปล่าแค่ไหน

มือของเขากำเอกสารแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่เคยเฉยชาเริ่มสะท้อนบางอย่างที่อริสราไม่อยากรู้ ไม่อยากรับรู้

เธอไม่ได้หลบตาแต่เธอก็ไม่มองเขาอีกเลย

เวลาผ่านไปในระหว่างการประชุม คามินเอาแต่หันไปมองเธอเป็นระยะ ขณะที่เธอจดข้อมูล พูดเสนอความคิดเห็น 

และถกเถียงอย่างเฉียบคมโดยไม่แม้แต่จะเผลอเรียกชื่อเขาด้วยความเคยชิน

เธอไม่ได้หวั่นไหวอีกต่อไปแล้ว

และนั่นแหละ

คือสิ่งที่บีบรัดในอกของเขาได้มากที่สุด

เสียงเก้าอี้ที่ถูกเลื่อนกลับเข้าที่ดังเป็นจังหวะ ก่อนเสียงพูดคุยเบาๆ ของผู้บริหารและทีมงานจะค่อยๆ ซาลงหลังการประชุมจบลง

 คามิยังนั่งอยู่ที่เดิม ร่างสูงของเขานิ่งสงบแต่สายตากลับกวาดมองหาร่างบางที่ลุกออกจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว

เธอรวบเอกสาร ใส่มันลงในกระเป๋าแฟ้มอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันหลังกลับมามองเขาเลยแม้แต่น้อย

“ริสา”

เสียงของเขาเอ่ยตามหลังเบา ๆ แต่หนักแน่นพอให้เธอได้ยิน