บทที่ 6 หักพัง (2)

บทที่ 6 หักพัง

"ฉันขอหย่า"

ปัง!

ลลินกระแทกแผ่นกระดาษขาวใบนั้นลงบนอกของพีทอย่างแรงจนเขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว พีทรับกระดาษมาดู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและโกรธจัดเมื่อเห็นข้อความบนนั้น

"ลิน! นี่คุณกล้าดียังไงฮะ!" พีทขยำกระดาษใบนั้นจนยับยู่คามือ ตวาดใส่เธอเสียงดังลั่น

"หย่างั้นเหรอ คุณคิดว่าคนอย่างคุณเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้วจะเหลืออะไร! สินสมรสอย่าหวังว่าจะได้สลึงเดียว ฉันจะให้ทนายจัดการให้คุณออกไปแต่ตัวเปล่า!"

"เออ! อยากหย่านักก็ไสหัวไปเลย!" คุณหญิงประภาเสริมทันที

"ออกจากบ้านฉันไปตัวเปล่าแล้วห้ามกลับมาซมซานขอเงินตระกูลฉันอีกนะนังลลิน! รถคันที่ขับ ข้าวของทุกชิ้นในห้องนี้ ห้ามเอาออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว!"

"ไม่ต้องไล่ค่ะ ลินไปแน่" ลลินเชิดหน้าขึ้น รูดซิปกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ดังแควก แววตาของเธอมันนิ่งและหยิ่งผยองจนสองแม่ลูกตรงหน้าใจหายวาบ

"แล้วจำคำพูดของพวกคุณในวันนี้ไว้ให้ดี ๆ เถอะค่ะ เพราะคนที่ต้องมาคุกเข่าร้องขออ้อนวอนในเกมนี้ จะไม่ใช่ลลินอย่างแน่นอน"

ลลินคว้าหูกระเป๋าเดินทาง เดินกระแทกไหล่พีทออกไปจากห้องโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองซากปรักหักพังของชีวิตคู่ที่พังยับเยินอยู่เบื้องหลัง เสียงคุณหญิงประภากรีดร้องด่าทอตามหลังมา แต่เธอไม่ได้ยินมันอีกต่อไปแล้ว ทุกก้าวที่เดินพ้นประตูบ้านใหญ่หลังนั้น ลลินรู้สึกเหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามขาเธอมาตลอดสามปีได้หลุดสะบั้นออกอย่างสิ้นเชิง

ค่ำคืนอันมืดมิดครอบคลุมเมืองใหญ่ แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงไม่ได้ทำให้หัวใจที่อ่อนล้าของลลินดีขึ้น รถแท็กซี่มาส่งเธอที่หน้าบาร์หรูสไตล์อินดัสเทรียลลอฟต์ย่านใจกลางเมือง ที่นี่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเต็มไปด้วยความสลัวรางที่เหมาะแก่การซ่อนเร้นบาดแผล

ลลินลากกระเป๋าเดินทางใบโตเข้ามาในร้าน พนักงานต้อนรับมองเธอด้วยความแปลกใจแต่ก็ยอมผายมือให้เธอไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์มุมมืดฝั่งหนึ่ง เธอสั่งเหล้าออนเดอะร็อกรสเข้มมาแก้วแล้วแก้วเล่า หวังจะใช้แอลกอฮอล์ชะล้างความอัปยศที่ต้องเจอมาตลอดทั้งวัน

แสงไฟสีอำพันสะท้อนในแก้วเหล้า ลลินยกมันขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ความร้อนผ่าวแล่นพล่านลงสู่ลำคอ แต่มันยังเทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มของความแค้นในอกที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่าง

"ผู้หญิงที่เพิ่งประกาศศึกกับสามีห่วย ๆ มาไม่ควรมานั่งดื่มเหล้าถูก ๆ คนเดียวในมุมมืดแบบนี้นะครับ"

เสียงทุ้มต่ำลึกที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ลลินชะงักแก้วเหล้าในมือ ค่อย ๆ หันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่เกือบเก้าสิบเซนติเมตรของภาม เดินเข้ามาในมุมมืดนั้นช้า ๆ เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด ดูดิบ เถื่อน และทรงอำนาจเกินกว่าที่ใครจะกล้าเข้าใกล้

ภามทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บาร์ตัวข้าง ๆ เธอ สายตาคมกริบกวาดมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างตัวลลิน ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตาคู่งามที่ฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์เหล้าของเธอ มุมปากของเขาจุดยิ้มบาง ๆ ราวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้หมดแล้ว

"คุณภาม" ลลินเอ่ยชื่อเขา เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยเพราะความเมา

"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ"

"ผมมารับคุณ" ภามตอบเรียบ ๆ ทว่าน้ำเสียงหนักแน่นจนคนฟังใจสั่น ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นชนกับแก้วเปล่าของเธอเบา ๆ

"ผมบอกแล้วไงลิน ถ้าวันไหนที่คุณพร้อมจะรื้อโครงสร้างบ้านสารเลวนั่นให้พินาศคามือ ให้จำไว้ว่ายังมีผมคอยสแตนด์บายอยู่"

ภามขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลลินได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ปนกลิ่นยาสูบอันเป็นเอกลักษณ์ แววตาของเสือร้ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอช้า ๆ

"เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นครับลิน ไอ้พีทกับแม่ของมันคิดว่าคุณเดินออกมาตัวเปล่าแล้วจะทำอะไรไม่ได้ แต่พวกมันคงลืมไปว่า เสืออย่างผมชอบขย้ำขยะพวกนั้นที่สุด และถ้าคุณยอมจับมือกับผม ผมจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การทำให้คุณโกรธ ผลลัพธ์มันจะพังขนาดไหน"

ลลินจ้องมองใบหน้าคมคายของเพื่อนสนิทสามี ความดิบเถื่อนและอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวภามไม่ได้ทำให้เธออึดอัดเหมือนตอนอยู่บ้านใหญ่ ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ลลินจุดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายประกายเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"แล้วลินต้องแลกด้วยอะไรคะคุณภาม สำหรับความพินาศของพวกมัน" เธอถามเสียงแผ่วเล่ห์เหลี่ยม

ภามหัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาเลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มสีแดงก่ำของเธอ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยประโยคที่ทำเอาลลินต้องขนลุกซู่ด้วยความวาบหวามและอันตรายถึงขีดสุด