บทที่ 6 หักพัง

บทที่ 6 หักพัง

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นหินอ่อนราคาแพงดังก้องสะท้อนในโถงบ้านใหญ่ ลลินก้าวเท้าฉับ ๆ ขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเดิมของเธอโดยไม่คิดจะแวะทักทายใคร หน้าตาของเธอเรียบตึงและเย็นเฉียบจนแม่บ้านที่เดินสวนกันถึงกับรีบก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีอีกแล้วลลินคนเก่าที่คอยส่งยิ้มอ่อนหวานและเอ่ยปากถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของคนในบ้านด้วยความเกรงใจ

เธอเปิดประตูห้องนอน คว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่สุดในตู้ออกมาเปิดกางออกบนเตียง มือเรียวกวาดเอาเสื้อผ้าข้าวของจำเป็น และที่สำคัญคือเอกสารส่วนตัวทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นพาสปอร์ต ทะเบียนบ้าน หรือใบสำคัญการสมรส ใส่ลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง

"นี่หล่อนทำบ้าอะไรของหล่อนน่ะ! แม่ลลิน!"

เสียงแหลมสูงของคุณหญิงประภาดังก้องขึ้นมาจากประตูห้องที่ถูกผลักออกอย่างแรง แม่สามีเดินนวยนาดเข้ามาด้วยท่าทางฮึดฮัด ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเมื่อเห็นสะใภ้รองกำลังเก็บข้าวของ

"ลินกำลังเก็บของค่ะคุณแม่" ลลินตอบโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง มือยังคงพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต่อ

"ฉันรู้ตาฉันไม่บอด! แต่ที่ฉันถามคือหล่อนจะขนของหนีไปไหน! ตาพีทโทรมาบอกฉันหมดแล้วนะว่าหล่อนทำตัวเป็นหมาบ้า บุกไปอาละวาดถึงคอนโดเขา แถมยังไปชี้หน้าด่าหนูเมจิเขาเสีย ๆ หาย ๆ อีก" คุณหญิงประภากอดอก เชิดหน้าขู่ฟ่อ

"ผู้ชายเขาก็มีวอกแวก มีเรื่องนอกลู่นอกทางบ้างเป็นธรรมดาตามประสาคนทำงานเหนื่อย เป็นเมียหลวงมันต้องหนักแน่นสิ! จะทำตัวเป็นนังบ้าเที่ยวตามจิกผัวตบตีแย่งชิงชู้ให้ตระกูลอัครเดชาเศรษฐ์ของฉันต้องเสียชื่อเสียงลงหนังสือพิมพ์ไม่ได้นะ!"

ลลินชะงักมือที่กำลังเก็บเสื้อผ้า เธอยืดตัวตรงแล้วค่อย ๆ หันกลับมามองหน้าหญิงวัยกลางคนตรง ๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยยอมก้มลงต่ำทุกครั้งยามโดนด่า บัดนี้มันวาวโรจน์และนิ่งสนิทจนคุณหญิงประภาแอบผงะ

"วอกแวกงั้นเหรอคะ" ลลินแค่นยิ้ม สมเพชกับตรรกะป่วย ๆ ของพวกคนรวย

"การที่ลูกชายคุณแม่เอาเงินกู้ร่วมของครอบครัวไปปรนเปรอชู้ ซื้อคอนโดหรู ซื้อของแบรนด์เนมให้เด็กคราวรุ่นน้องเสวยสุขกันบนความทุกข์ของลิน คุณแม่เรียกว่าวอกแวกเหรอคะ แล้วที่ลินต้องทนรองรับอารมณ์ คอยโดนจิกด่าว่าไร้น้ำยาไม่มีลูกตลอดสามปีที่ผ่านมา ทั้งที่ลูกชายคุณแม่ไม่เคยนอนบ้านเลยเนี่ย ลินต้องหนักแน่นแบบไหนอีกคะถึงจะพอใจคุณแม่"

"นี่หล่อนกล้าเถียงฉันเหรอ!" คุณหญิงประภาเต้นผาง

"ฉันพูดเพราะฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน! นึกว่าแกจะฉลาดกว่านี้เสียอีก ถ้ารู้จักหูไปนาตาไปไร่ แกล้งโง่ ๆ ไปบ้าง แกก็ยังมีเงินมีทองใช้ มีตำแหน่งสะใภ้รองค้ำคออยู่สบายไปทั้งชาติ แต่นี่อะไร ทำตัวงี่เง่าเป็นผู้หญิงตลาดล่าง!"

ยังไม่ทันที่คุณหญิงประภาจะพ่นคำด่าออกมาเพิ่ม เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง

พีทเดินหน้าตาตื่นเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตตัวเดิมจากคอนโดชู้ สายตาของเขาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางสลับกับใบหน้านิ่งเฉยของลลิน ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าตามความเคยชิน

"ลิน หยุดประชดประชันแล้วฟังพีท" พีทก้าวเข้ามาหา ขยับสูทให้เข้าที่พลางทอดเสียงต่ำราวกับกำลังให้อภัยคนผิด

"พีทรู้ว่าคุณกำลังโกรธเรื่องเมจิ แต่เรื่องนี้คุณก็มีส่วนผิดที่ทำตัวจืดชืดและน่าเบื่อก่อนเองนะ แต่อย่าให้มันเกินขอบเขตไปมากกว่านี้เลย เรื่องขนของเนี่ยเลิกทำซะเถอะ มันดูปัญญาอ่อน"

ลลินไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองเขาเหมือนกำลังมองตัวตลก

พีทเห็นภรรยานิ่งจึงคิดว่าเธอเริ่มกลัว เขายกยิ้มมุมปาก ยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเธอไม่มีวันไปจากเขาพ้น

"เอาล่ะ พีทจะยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง ถ้าคุณยอมก้มหัวขอโทษคุณแม่ที่พูดจาล่วงเกินเมื่อกี้ แล้วก็ยอมรับเรื่องหนูเมจิซะ อยู่กันไปแบบนี้ พี่สัญญาว่าจะยังให้คุณอยู่ในตำแหน่งภรรยาแต่งออกงานได้เหมือนเดิม เงินเดือนที่คุณแม่ให้ก็จะได้เท่าเดิม โอเคไหม?"

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอของลลิน มันเริ่มจากเสียงคิกคักก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะอย่างสมเพชลั่นห้อง หัวใจของเธอมันโล่งจนน่าประหลาด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรู้จักคำว่าสำนึกเลยแม้แต่นิดเดียว เขายังคิดว่าเธอเป็นของตาย เป็นสัตว์เลี้ยงในกรงทองที่จะเชื่องและยอมรับสิ่งสกปรกที่โยนให้เพียงเพราะเศษเงิน

"หัวเราะอะไรของแก ตาพีทอุตส่าห์เมตตาให้ทางลงแล้วนะ!" คุณหญิงประภาตวาด

ลลินหยุดหัวเราะ สายตาจับจ้องไปที่พีทและแม่ของเขา เธอดึงปากกาเคมีสีดำด้ามใหญ่ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง คว้ากระดาษเอสี่สีขาวแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ใกล้มือมา กดปลายปากกาลงไปบนกระดาษอย่างหนักแน่น เขียนข้อความตัวโต ๆ สั้น ๆ ชัดเจนเพียงประโยคเดียว