บทที่ 7 กลิ่นยาสูบและน้ำตา

บทที่ 7 กลิ่นยาสูบและน้ำตา

ลลินรู้สึกถึงกระแสไฟบางอย่างที่แล่นปราดจากใบหูลงไปถึงปลายเท้า เสียงของภามทุ้มต่ำ พร่าสั่นทว่าหนักแน่นคล้ายคาถาโบราณที่สะกดให้เธอตกอยู่ในภวังค์ กลิ่นวู้ดดี้เข้ม ๆ และยาสูบฉุนจาง ๆ ที่ลอยอยู่รอบตัวเขาในระยะประชิดนี้กลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังคงหายใจอยู่

"มายั่วผม แก้แค้นเขาไม่มันกว่าหรือลิน"

ประโยคกระซิบนั้นไม่ต่างอะไรจากขวานที่จามลงบนโซ่ตรวนแห่งความอดทนเส้นสุดท้ายจนขาดสะบั้น

ลลินนิ่งงันไปอึดใจใหญ่ ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยนบัดนี้ไหวระริกด้วยไฟแค้นลุกโชน ความทรงจำสามปีในฐานะของตายของสามีไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนภาพสไลด์

ท่าทางกอดก่ายของพีทกับนังเด็กเมจิในห้องชุดราคาแพง เงินผ่อนคอนโดที่ถูกหักจากบัญชีร่วม คำด่าทอไร้ราคาของคุณหญิงประภาที่ตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงตลาดล่างและไล่เธอออกมาตัวเปล่า

ในเมื่อพวกมันเหยียบย่ำฉันจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วทำไมฉันต้องรักษาศีลธรรมบ้าบอนั่นไว้อีก?

ลลินค่อย ๆ ผละใบหน้าออกห่างจากภามเพียงคืบ แอลกอฮอล์รสเข้มที่ดื่มเข้าไปกระตุ้นให้หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดจากอก เธอมองจ้องเข้าไปในดวงตาคมกริบดุจพญาเสือคู่ นั้นดวงตาที่แสดงออกอย่างไม่ปิดบังว่าเขาต้องการ เธอมาเนิ่นนานแค่ไหน และเขาก็คือคนเดียวที่มีอิทธิพล มีอำนาจ และมีเงินพอที่จะบดขยี้พีทให้จมดินได้ง่าย ๆ ราวกับบดเคี้ยวเศษแก้ว

"คุณภามไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมคะ" ลลินถาม เสียงของเธอเบาหวิวแต่กลับไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ มุมปากอิ่มที่แต้มลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มอย่างเย้ายวน รอยยิ้มปนเสน่ห์ร้ายกาจแบบที่พีทไม่มีวันเคยได้เห็น

ภามไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เขากลับขยับมือหนาขึ้นมาเชยคางมนของเธอให้เชิดขึ้น ปลายนิ้วสากหยาบตามประสาผู้ชายที่จับต้องงานหนักลูบไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงแรงบีบกระตุ้นบังคับ นัยน์ตาของเขาเข้มจัดจนเกือบเป็นสีดำสนิท

"คนอย่างผมไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องที่ตัวเองอยากได้" เขากระซิบตอบ ชิดริมฝีปากบางจนแทบจะหลอมรวมกัน

"โดยเฉพาะ สิ่งที่ผมเฝ้ามองมาตลอดสามปี"

คำสารภาพอย่างตรงไปตรงมาและดิบเถื่อนของภามทำให้ลลินใจสั่นสะท้าน เธอแค่นยิ้มประชดโชคชะตา สามปีที่ผ่านมาเธอซื่อสัตย์กับสามีแทบตาย แต่ผู้ชายที่มองเห็นคุณค่าของเธอและพร้อมจะกางปีกปกป้องกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทสายมืดของสามีตัวเอง

"ตกลงค่ะ" ลลินเอ่ยปากรับคำท้าทายนั้นทันทีไม่มีอิดออด

"ลินจะยั่วคุณ จะใช้คุณและจะทำทุกอย่างให้ผู้ชายสารเลวคนนั้นมันรับรู้ถึงความทรมานที่ลินเคยเจอ ต่อให้ต้องตกนรกไปด้วยกัน ลินก็ไม่สน!"

ภามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูพึงพอใจอย่างที่สุด ราวกับเสือร้ายที่ในที่สุดเหยื่ออันโอชะก็ยอมเดินเข้ามาให้ตะปบถึงรัง ชายหนุ่มปล่อยมือจากคางมน เลื่อนลงมาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของลลินแล้วออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างนุ่มนิ่มของเธอก็ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกแกร่งตึงแน่นของเขาอย่างจัง

"อุ๊ย!!! คุณภาม" ลลินอุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นเกาะไหล่กว้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ เนื้อตัวของภามร้อนจัดราวกับไฟขุมใหญ่ และอ้อมกอดนี้ก็แน่นหนาจนเธอแทบขยับเขยื้อนไม่ได้

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะลิน" ภามกระซิบสั่งชิดพวงแก้มเนียน กลิ่นกายชายชาตรีของเขาทำให้สติที่เหลืออยู่ของลลินเตลิดเปิดเปิง

"เพราะต่อจากนี้ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณกลับไปหาไอ้พีทอีกเด็ดขาด"

ชายหนุ่มหันไปส่งสายตาให้บาร์เทนเดอร์ที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เป็นเชิงเช็กบิล ก่อนจะช้อนร่างบางของลลินขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก

ลลินตกใจจนต้องรีบวาดแขนโอบรอบคอแกร่งของเขาไว้แน่น ใบหน้าซบลงกับอกกว้างอย่างคนไม่มีที่พึ่ง ภามหันไปคว้าหูกระเป๋าเดินทางใบโตของเธอด้วยมืออีกข้าง แล้วก้าวเท้าฉับ ๆ พาร่างของเธอเดินฝ่าความมืดออกจากบาร์หรู มุ่งตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่จอดรออยู่

ภายในรถยุโรปคันหรูสีดำทึบที่แล่นทะยานไปบนถนนสายเปลี่ยวยามค่ำคืน บรรยากาศเงียบสงัดทว่าอวลไปด้วยกระแสความต้องการที่ตึงเครียด

ลลินนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำพิษหนักขึ้นจนดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือและพร่าเลือน เธอนอนพิงเบาะ มองเสี้ยวหน้าคมคายของภามที่กำลังบังคับพวงมาลัยด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างชำนาญ ส่วนมืออีกข้างของเขานั้นเอื้อมมากุมมือของเธอไว้แน่นบนคอนโซลกลาง

ฝ่ามือของภามใหญ่และหนา มันบีบกระชับมือของเธอไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายตัวไป ลลินไม่ได้ดึงมือออก ความอบอุ่นที่ได้รับจากเขาในเวลานี้มันเป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาจิตใจที่แตกสลายของเธอได้

รถหรูเลี้ยวเข้าสู่เขตคอนโดมิเนียมระดับเพนท์เฮ้าส์หรูหราที่สุดย่านใจกลางเมือง ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดและเป็นส่วนตัวขั้นสุด ชายหนุ่มพารถจอดสนิทในที่จอดรถวีไอพี ก่อนจะทำหน้าที่อุ้มร่างบางของเธอขึ้นไปยังชั้นบนสุดซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ประตูเพนท์เฮ้าส์บานยักษ์เปิดออกและปิดลงพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติ ลลินถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์หนานุ่มสีเทาเข้มอย่างเบามือ ห้องนอนของภามกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีดาร์กและเรียบหรู กระจกบานใหญ่ตั้งแต่เพดานจรดพื้นเผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของแสงไฟกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน

ภามไม่ได้ก้าวถอยหนีไปไหน เขายืนค้ำร่างของเธออยู่ขอบเตียง สายตาจับจ้องมองชุดเดรสซาตินสีน้ำเงินเข้มที่หลุดลุ่ยขึ้นมาจนเห็นเรียวขาขาวผ่องของลลินช้า ๆ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดและหนักหน่วง

"คุณภาม" ลลินประคองสติอันน้อยนิดเรียกชื่อเขา แววตาของเธอยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว

"เริ่มเลยไหมคะแผนแก้แค้นของคุณ"

ภามแค่นยิ้มดิบ ๆ เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกช้า ๆ เผยให้เห็นรูปร่างสมบูรณ์แบบของเพศชาย แผงอกแกร่ง ซิกแพคแน่นตึง และรอยสักรูปหัวเสือที่ลากยาวจากหน้าอกลามไปถึงท่อนแขนล่ำสัน ชายหนุ่มคุกเข่าลงบนเตียง คืบคลานเข้าหาเธอช้า ๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

"ใจร้อนจังนะลิน" ภามกระซิบ เสียงของเขาพร่าต่ำอย่างระงับอารมณ์

"แต่ก่อนจะไปคิดเรื่องทำลายไอ้พีท คืนนี้ คุณต้องจ่ายค่ามัดจำให้ผมก่อน"

ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาหาจนริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน ลลินหลับตาลง ยอมรับชะตากรรมและเส้นทางสายใหม่ที่เธอเลือกเอง เกมแก้แค้นครั้งนี้มีชีวิตและร่างกายของเธอเป็นเดิมพัน และเธอจะทำทุกอย่างเพื่อลากคนทรยศลงมาลงนรกไปพร้อมกัน