บทที่ 9

“ถ้าฉันไม่อยู่ ห้ามเธอเมาแบบนี้อีก” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ ใบหน้าหล่ออยู่ห่างเธอไม่กี่นิ้ว เพียงแค่นั้นก็เรียกเสียงในอกซ้ายให้เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงก่ำ

“….”

“เข้าใจไหม” ม‍า‍เ‍ฟี‍ยห‍นุ่‍มกล่าวถามย้ำเสียงเข้มขึ้น เธอจึงได้แต่พยักหน้ารับ สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้หัวใจไม่รักดีสงบลง

ดวงตาคมไล่มองทั่วร่างหญิงสาว คิ้วหนาขมวดเป็นปม

“ไม่มีเสื้อที่ใหญ่กว่านี้แล้ว?”

“พี่น้ำหวานบอกว่าวันพรุ่งนี้จะเปลี่ยนตัวใหม่ให้ค่ะ วันนี้ให้ลินใส่ไปก่อน”

“ก็เข้าใจนะว่ามันใหญ่ แต่จำเป็นต้องล้นขนาดนี้ไหม” ร่างสูงส่ายหัวปลงๆ เสยผมที่ตกปรกหน้าขึ้นลวกๆ พึมพำออกมาเสียงเบา

“มะ...หมายถึงอะไรคะ” ใบหน้าหวานจ้องมองชายห‍นุ่‍มกลับ เมื่อเห็นสายตาคมเหลือบมองหน้าอก ก็ยกมือขึ้นบังเนินเนื้อนุ่มด้วยท่าทางตื่นตระหนก

“ไปหาเสื้อมาใหม่ ถ้างั้นก็ไม่ต้องลงไปทำงาน”

“แล้วลินจะหาจากไหนละคะ” ใบหน้าหวานง้ำงอ

ไ‍ค‍โ‍รส่ายหัวเหนื่อยใจกับคนตัวเล็ก แม้จะพยายามห้ามตัวเองไม่ให้สนใจอีกฝ่าย แต่ก็อดหวงร่างน้อยไม่ได้ เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูมากดโทรออก

“หาเสื้อใหม่ให้มิ‍ลิ‍นที เอาขึ้นมาบนห้องทำงานเลย” ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบอะไรกลับ เมื่อสั่งเสร็จชายห‍นุ่‍มก็กดวางสาย มองหญิงสาวพลันเหตุการณ์เมื่อคืนก็ฉายกลับเข้ามาในหัว ภาพเรือนร่างสวยเห่อร้อน อวดสัดส่วนให้เขาได้เชยชมเพียงแค่ได้ลิ้มลองเล็กน้อยเขาก็รู้สึกติดใจเสียแล้ว

“ไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวหวานเอาชุดใหม่มาให้” ไ‍ค‍โ‍รสั่งเสียงเข้ม ข่มอารมณ์ความต้องการที่กำลังก่อตัว เดินกลับไปนั่งยังโต๊ะทำงาน แสร้งก้มหน้ามองเอกสารในมือ แม้ในหัวจะไม่ได้สนใจมันก็ตาม

มิ‍ลิ‍นจึงนั่งรออย่างไม่มีทางเลือก มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนเมื่อต้องอยู่เพียงลำพังกับชายห‍นุ่‍ม กวาดตาสำรวจบริเวณห้องทำงาน จนเผลอมองชายห‍นุ่‍มที่จดจ่อกับเอกสารในมือ

“มองขนาดนี้ เอากลับบ้านไปด้วยเลยไหม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น แม้สายตาจะไม่ได้ละจากงานตรงหน้า

ร่างเล็กรีบก้มหน้าซ่อนใบหน้าร้อนเอาไว้นึกเขินอายที่ตนเผลอแอบมองเขานานเกินไปจนอีกฝ่ายจับได้ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอีกครั้ง สร้างความหงุดหงิดให้เจ้าของ ‘หัวใจบ้า เต้นช้า ๆ หน่อยสิ’

..ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตค่ะ” เสียงเคาะประตูทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วน

พี่หวานนำเสื้อชุดใหม่มาให้มิ‍ลิ‍นตามคำสั่งร่างสูง

“ไปใช้ห้องน้ำฉัน” ไ‍ค‍โ‍รกล่าวนิ่ง ๆ ส่งสายตาไปยังด้านหลังห้องทำงานที่มีประตูอีกบาน

มิ‍ลิ‍นได้แต่พยักหน้าตอบรับ รีบเข้าไปเปลี่ยนชุด เมื่อเธอเปิดประตูบานใหญ่เข้ามาแทนที่จะพบกับห้องน้ำตามที่คิด กลับเป็นห้องนอนส่วนตัวขนาดใหญ่แทน เธอรีบมองหน้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุด

นัยน์ตาคมสีเข้มสำรวจความเรียบร้อยร่างเล็กอีกครั้งเมื่อเธอเปลี่ยนเสื้อใหม่เรียบร้อยแล้ว แม้จะติดใจกับกระโปรงที่เธอสวมแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพิ่ม เขาปล่อยหญิงสาวเพื่อกลับไปหน้าที่ตัวเอง ก่อนที่เขาเองจะหันกลับมาสนใจงานบนโต๊ะ

“คุณไ‍ค‍โ‍รดูหวงน้องมิ‍ลิ‍นมากเลยนะคะเนี้ย” พี่หวานกระซิบบอกเธอเบาๆ เมื่อทั้งคู่ออกมาจากห้องทำงานใหญ่

“เอ๋ ยังไงเหรอคะ” ใบหน้าหวานเอียงคอมองถามกลับด้วยความสงสัย

“แหม๋ ก็ให้พี่ไปหาชุดให้ใหม่แบบนี้”

“ก็น่าจะเพื่อความปลอดภัยของพนักงานในร้านไม่ใช่เหรอคะ”

“ปกติคุณไ‍ค‍โ‍รไม่ได้ใส่ใจเรื่องการแต่งกายพนักงานขนาดนั้นหรอก นู่น” หญิงสาวชี้นิ้วให้มองพนักงานสาวอีกคนที่สวมชุดฟอร์มร้านที่ดูสั้นรัดรูปมากกว่าปกติ

“เห็นไหม คุณไ‍ค‍โ‍รไม่เคยว่าอะไรเลย พอเป็นน้องลินกลับไม่ยอม จะให้พี่คิดอย่างอื่นได้ไงคะ” หญิงสาวยกยิ้มล้อเลียนเธอ

“….” มิ‍ลิ‍นไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แอบอมยิ้มรู้สึกดีกับความใส่ใจเป็นพิเศษที่เธอได้รับไม่น้อย

หลังจากที่ร้านเปิด ลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้าร้านมาเรื่อย ๆ จนพนักงาน

ทุกคนหัวหมุนกับจำนวนรายการอาหารเครื่องดื่มที่ถูกสั่ง มิ‍ลิ‍นเคยผ่านงานแบบนี้มาแล้วจึงไม่มีอะไรต้องปรับตัวมาก รีบจดออเดอร์ยกของไปเสิร์ฟ แม้จะถูกลูกค้าเอ่ยแซวบ้าง แต่ก็ได้ทิปพิเศษมาพอสมควร

เมื่องานเริ่มเบาลงเธอจึงขออนุญาตพี่ผู้จัดการเข้ามาพักยังบริเวณส่วนหลังร้าน

“เห็นผู้หญิงที่คุณลี‍โ‍อพาขึ้นไปห้องทำงานนายไหม” เสียงซุบซิบของเหล่าพนักงานที่นั่งพักกันอยู่ล้อมวงฟังด้วยความสนใจ

“เห็น ๆ ที่สวย ๆ ใช่ไหม หน้าคุ้นอยู่นะ”

“เหมือนว่าจะเป็นนางแบบด้วยนะ”

“ใช่ชื่อเมแกนหรือเปล่า นางแบบชุดชั้นในที่กำลังดังอยู่ตอนนี้”

“เจ้านายเรานี่ร้ายชะมัด” เหล่าพนักงานแย่งกันแสดงความคิดเห็น แม้เธอจะไม่ได้ตั้งใจฟัง ก็ได้ยินทุกประโยค

“ก็คุณไ‍ค‍โ‍รเขาหล่อรวยขนาดนั้น ผู้หญิงเข้าหาก็ไม่แปลกหรอก”

“นี่เห็นขึ้นไป2ชั่วโมงกว่าแล้ว ท่าทางจะกินดุน่าดู” พวกเธอหัวเราะกันสนุกสนาน แตกต่างจากอีกคนที่นั่งกำมือแน่นกับเรื่องราวที่ได้ยิน ไม่รู้เพราะอะไรเธอถึงรู้สึกไม่ดี เธอสะบัดหน้าเรียกสติ ไม่อยากสนใจชายห‍นุ่‍มเจ้าสำราญด้านบน

‘ผู้ชายเจ้าชู้ก็คงทำแบบนี้กับทุกคน อย่าได้ไปใจเต้นกับเขาเชียว’ มิ‍ลิ‍นบอกกับตัวเองในใจ ไม่นานร่างเล็กก็ลุกเดินกลับเข้าไปด้านใน ตั้งใจทำหน้าที่ของเธอต่อ

เมื่อถึงเวลาร้านปิด ลูกค้าทยอยกลับไปหมดแล้ว หญิงสาวช่วยพนักงานคนอื่นเก็บของทำความสะอาดร้าน

“น้องมิ‍ลิ‍น กลับเลยก็ได้ พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ” พี่หวานเอื้อมมือมาดึงผ้าขี้ริ้วในมือเธอออก พร้อมส่งยิ้มให้

“รีบกลับไปพักเถอะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มิ‍ลิ‍นอยู่ช่วยได้” หญิงสาวรู้สึกไม่สบายใจหากจะกลับก่อน เหมือนเธอกินแรงคนอื่น

“เชื่อพี่ ไปเปลี่ยนชุดกลับบ้านได้แล้ว อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว” สาวอายุมากกว่ายืนยันคำเดิม ทำให้เธอก้มหัวขอบคุณ และเดินกลับไปเปลี่ยนชุดที่ด้านหลังร้าน

“พี่หวาน ทำไมไม่ให้เด็กใหม่มาช่วยล่ะ อีกนิดเดียวเสร็จที่ไหน เพิ่งทำกันไปนิดเดียวมากกว่า” พนักงานสาวรายหนึ่งถามพี่ผู้จัดการร้านอย่างไม่ค่อยพอใจกับสิทธิพิเศษที่คนมาใหม่ได้รับ

“คุณไ‍ค‍โ‍รสั่งมา เห็นว่าเป็นเพื่อนน้องสาว เลยให้ดูแลเป็นพิเศษ” ผู้จัดการสาวอธิบาย แต่อีกฝ่ายก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ คว่ำปากมองตามด้วยความริษยา

“กลับไปทำงานของตัวเองได้แล้ว” ทำให้หญิงสาวหน้างอจำใจเดินกลับไปทำงานตัวเอง

มิ‍ลิ‍นเดินออกมาทางด้านหลังร้านหลังจากเปลี่ยนกลับมาเป็นชุดเดิม ร่างเล็กก้าวย้อนไปอีกทางเพื่อไปเรียกรถแท็กซี่กลับคอนโด

..หมับ!

ข้อมือบางถูกดึงรั้งเอาไว้ มิ‍ลิ‍นรีบหันกลับไปมอง ก็พบชายแปลกหน้าท่าทางมึนเมาคนหนึ่งจับแขนเธอไว้แน่น

“ไปไหนจ๊ะน้องสาว พี่ไปส่งไหม” ชายห‍นุ่‍มแสยะยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย เลียริมฝีปาก ไล่สายตามองเหยื่อสาวที่เขาเพิ่งพบอย่างถูกใจ

“ปล่อยนะ!!” เธอสะบัดข้อมือให้หลุดจากการจับกุม หัวใจดวงน้อยหล่นวูบ พยายามมองไปรอบ ๆ เพื่อหาความช่วยเหลือ

..พลั่ก!

ด้วยความมึนเมาทำให้เธอสลัดมืออีกฝ่ายออกสำเร็จ มิ‍ลิ‍นผลักชายแปลกหน้าออกห่างสุดแรง เธอเซถอยหลังจากแรงเหวี่ยงจนแผ่นหลังบางสัมผัสเข้ากับร่างแกร่งของอีกคนที่อยู่ด้านหลัง

มิ‍ลิ‍นหันหลังช้อนตามองขึ้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพบร่างสูงที่คุ้นเคยจ้องมองชายห‍นุ่‍มที่พยายามลวนลามเธอด้วยประกายตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยโทสะ

ชายห‍นุ่‍มแปลกหน้า หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นบุคคลที่โผล่เข้ามาขวาง มองซ้ายขวาหาทางหนีทีไล่ แต่กลับพบชายชุดดำร่างสูงหลายคนเดินล้อมเข้ามาหาแทน

“แม่งเอ๊ย” เขาสบถหยาบคาย พยายามวิ่งหนีเอาตัวรอดไปอีกทาง

“จัดการให้เรียบร้อย” ไ‍ค‍โ‍รสั่งเสียงเข้มกับลูกน้อง หันกลับมาสนใจ

คนตัวเล็กที่ถูกเขาโอบไว้หลวม ๆ เธอตัวสั่นราวลูกนก แพขนตาชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา

“ไม่เป็นไรแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา นิ้วโป้งหนาเกลี่ยน้ำตาเม็ดโตออกตาใบหน้าหวานของหญิงสาว

แม้เขาจะปลอบโยนเธอ แต่สายตาเข้มยังแฝงความไม่พอใจ ทำให้เธอแอบเสียวสันหลัง

“เดี๋ยวไปส่ง” ไ‍ค‍โ‍รบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถือวิสาสะสอดประสานนิ้วตัวเองกับมือของหญิงสาว ออกแรงดึงเบา ๆ นำเธอเดินตามไปยังรถสปอร์ตคันหรู

มิ‍ลิ‍นก้มมองมือหนาที่กุมเธอไว้ ฝ่ามือร้อนสร้างความอบอุ่นให้มือเล็ก จนเธออดใจเต้นอีกครั้งไม่ได้ แม้จะบอกตัวเองแล้วว่าอย่าได้ไปรู้สึกดีกับอีกฝ่าย แต่ทุกครั้งที่เธอมีปัญหา ไ‍ค‍โ‍รก็ปรากฏตัวมาปกป้องเธอเสมอ

‘เธอจะดูแลหัวใจตัวเองไม่ให้หลงรักเขาได้ไหม’ คำถามดังก้องขึ้นในหัว แต่กลับไม่มีคำตอบ