บทที่ 8

ขณะมิ‍ลิ‍นนั่งทานข้าวต้มอยู่คนเดียวในห้องอาหารขนาดใหญ่ เพื่อนสาวก็เดินเข้ามาสมทบ หญิงสาวมองท่าเดินแปลก ๆ ของเพื่อนด้วยความสงสัย

“ทำไมเดินแบบนั้น” ร่างเล็กขมวดคิ้วถามออกไป

“...ละ ล้มมั้ง หรือเดินชนอะไรสักอย่าง จำไม่ได้”

“ไม่เอาแล้วนะ ฉันภาพตัดไปเลย ยังดีที่พี่ชายแกเขาพากลับ”

“อื้ม ฉันก็จำ...อะไรไม่ค่อยได้” ค‍ลี‍โ‍อตอบเพื่อนเบา ๆ นั่งลงกินข้าวของตัวเอง ก่อนจะหันมามองมิ‍ลิ‍นอีกครั้ง

“แกใส่เสื้อพี่ฉันเหรอ”

..พรวด!

“แค่ก ๆ ๆ” มิ‍ลิ‍นสำลักอาหารในปากด้วยความตกใจ ไอจนหน้าแดง รีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

เธอก้มหน้างุดมองเสื้อผ้าตัวเองอีกครั้ง รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเบา

“ฉันจำไม่ได้เลย ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงยังไม่รู้”

“….”

“....” เราทั้งคู่ต่างคนต่างเงียบ ได้แค่มองหน้ากันโดยไร้คำพูด

“ไม่ได้รู้สึกผิดปกติอะไรกับร่างกายตัวเองใช่ไหม” ค‍ลี‍โ‍อย้ำถาม

“ไม่มีปกติทุกอย่าง”

“งั้นก็คง...ไม่มีอะไรหรอก ถึงพี่ชายฉันจะไม่ใช่คนดี แต่คงไม่เลวขนาดทำอะไรเพื่อนน้องสาวตัวเองตอนเมา...มั้ง” เพื่อนรักพยายามพูดให้เธอสบายใจ แม้สีหน้าตัวเองจะไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ก็ตาม

“วันนี้ขอยืมเสื้อผ้าแกใส่กลับก่อนนะ”

“ได้อยู่แล้ว”

@คอนโดมิ‍ลิ‍น

ลี‍โ‍อและค‍ลี‍โ‍อเป็นคนมาส่งเธอกลับคอนโด หญิงสาวตัวเล็กทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้องนั่งเล่นขนาดเล็กทันทีที่ถึงห้องพัก

คอนโดนี้คุณแม่เคยซื้อเอาไว้ให้ตั้งแต่สมัยท่านมีชีวิตอยู่ หลังจากที่เสียไปตั้งแต่ 4 ปีก่อนด้วยโรคร้าย คุณพ่อของเธอก็เสียใจกับการจากไปของแม่ก็เริ่มหันมาติดสุรา เข้าบ่อนคาสิโน จนมีหนี้สินมากมาย เธอจึงจำเป็นต้องทำงานพาร์ทไทม์ตั้งแต่ม.6 พยายามหาเงินเพื่อผ่อนคอนโดที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของแม่ด้วยตัวเอง

แม้ห้องจะเล็กแต่มันก็อยู่ในเมือง สะดวกแก่การเดินทางไปไหนมาไหน อีกทั้งยังใกล้มหาลัย ทำให้เธอไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านกับผู้เป็นพ่อ

มิ‍ลิ‍นก่ายหน้าผากมองเพดานห้องอย่างคิดไม่ตกเมื่อตอนที่เธออยู่บ้านพี่ชายค‍ลี‍โ‍อ เธอได้ขอยืมเสื้อผ้าเพื่อนเธอมาใส่ จึงได้พบรอยแดงหลายจุดบริเวณซอกคอและเนินอก อีกทั้งข้อสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้สวมชุดพี่ชายเพื่อนหลับไปได้ ไม่รู้ว่าควรจะถามชายห‍นุ่‍มที่พาเธอกลับหรือเปล่า

“เฮ้ออออ...ถ้าวันนี้เจอกันอีกจะทำหน้ายังไงดีเนี้ย”

หญิงสาวใช้เวลาตลอดบ่ายไปกับการเก็บข้าวของทำความสะอาดห้อง เพื่อลดอาการฟุ้งซ่าน ก่อนจะนอนพักเอาแรง วันนี้เธอยังต้องออกไปทำงานอีก

..ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียงดังขึ้นปลุกเธอขึ้น มือเล็กเอื้อมไปหยิบ ปรือตามองเบอร์แปลกที่ขึ้นโชว์

“สวัสดีค่ะ”

(วันนี้มาที่ร้าน 6 โมงเย็นนะ จะให้คนสอนงานให้ก่อน)

“คุณไ‍ค‍โ‍รเหรอคะ ไปเอาเบอร์ลินมาจากไหนคะเนี้ย” เธอตาโตความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

(แค่เบอร์ทำไมฉันจะหาไม่ได้ ถ้าฉันอยากได้อะไร...ฉันต้องได้)

“เอ่อ...ค่ะ”

(ส่วนเรื่องเสื้อผ้า...) หญิงสาวใจเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเสื้อเชิ้ตที่ตนสวมเมื่อเช้า

(…ใส่ชุดธรรมดามา ค่อยมาเปลี่ยนชุดฟอร์มที่ร้าน)

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อเช้าแต่มันก็ยังคงสร้างความข้องใจให้เธออยู่ดี

“คะคือ...คุณไ‍ค‍โ‍รคะ”

(ว่าไง)

“คือเมื่อคืน...ลินทำอะไรเสียมารยาทหรือเปล่าคะ” เสียงหวานตะกุกตะกักถามออกไป

(หมายความว่าไง)

“ลินแค่สงสัย...ว่าทำไมลินถึงสวมเสื้อคุณไ‍ค‍โ‍รได้อะค่ะ” หญิงสาวกลั้นใจถามออกไปในที่สุด คุยแบบนี้ดีกว่าต้องคุยกันซึ่งหน้า หากเธอทำอะไรแปลกๆ ออกไป

(หึ...) ไ‍ค‍โ‍รแค่นหัวเราะเบาๆ นั้นก็ทำให้มิ‍ลิ‍นแอบหวั่นใจแล้ว

(ถ้าอยากรู้...มาคุยกันต่อหน้าสิ)

ชายห‍นุ่‍มวางสายไป ทิ้งคำพูดให้มิ‍ลิ‍นยิ่งครุ่นคิด ‘แค่บอกมาเลยไม่ง่ายกว่าเหรอไง’ ใบหน้าหวานบูดบึ้งตำหนิพี่ชายเพื่อนในใจ

@ZONIC PUB

เธอมาถึงยังผับหรูก่อนเวลานัดหมายเล็กน้อย ร่างเล็กก้าวเข้าไปด้านในที่เปิดไฟสว่างโร่ ทำให้บรรยากาศช่างแตกต่างกับช่วงเวลากลางคืนเป็นอย่างมาก มองเห็นการตกแต่งของร้านชัดเจนเป็นครั้งแรก

“น้องมิ‍ลิ‍นใช่ไหม” หญิงสาวสวมชุดพนักงานร้านคนหนึ่งเอ่ยทักเธอทันทีที่เธอเข้ามาในร้าน

“ใช่ค่ะ” ร่างเล็กตอบเสียงใสท่าทางแข็งขัน

“พี่ชื่อหวาน เป็นผู้จัดการร้าน เดี๋ยวจะพาเดินดูรอบร้าน แล้วก็จะแนะนำหน้าที่ของเราให้”

“รบกวนพี่หวานด้วยนะคะ”

พี่หวานอายุมากกว่าเธอ 3 ปี หญิงสาวพาเธอเดินดูบริเวณรอบร้านทั้งส่วนที่เธอเคยเห็นมาแล้ว และส่วนด้านหลังสำหรับพนักงานอีกทั้งแนะนำให้รู้จักกับพนักงานร้านคนอื่น ๆ ที่เริ่มทยอยเข้ามาทำงาน

“หน้าที่น้องมิ‍ลิ‍นก็ไม่มีอะไรมาก เห็นว่าเคยทำผับอื่นมาก่อนใช่ไหม”

“เคยทำที่เดอะ กลาส ค่ะ”

“ถ้าแบบนั้นก็ไม่มีปัญหางานก็คล้าย ๆ กันจดออเดอร์ลูกค้าเสิร์ฟของที่ลูกค้าสั่ง” พี่หวานยื่นชุดฟอร์มประจำร้านให้ พาเธอไปเปลี่ยนชุดยังส่วนด้านหลังร้าน

“เสื้อมันเล็กไปไหมเนี้ย” พี่หวานทำหน้าครุ่นคิด มองสำรวจพนักงานสาวคนใหม่ของร้าน

ร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมูขลิบดำคู่กับกระโปรงทรงเอยาวขึ้นมาเหนือเข่า แม้จะไม่ได้ดูโป๊ แต่หน้าอกหน้าใจที่เกินตัว ก็แอบรั้งกระดุมชุดอยู่ไม่น้อย ผิวขาวตัดกับชุดสีแดงทำให้หญิงสาวดูน่ามอง เสียจนน้ำหวานที่เป็นผู้หญิงยังรู้สึกว่ามิ‍ลิ‍นเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากทีเดียว

“ซ่อนรูปเหมือนกันนะเรา เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่หาตัวใหม่ให้แทนแล้วกัน วันนี้ใส่ตัวนี้ไปก่อน” พี่หวานยิ้มเอ่ยแซวร่างเล็ก

“ได้ค่ะ ไม่เป็นไร”

“ใช่ ๆ คุณไ‍ค‍โ‍รบอกว่าถ้าเสร็จแล้วขึ้นไปพบคุณไ‍ค‍โ‍รที่ห้องทำงานด้วยนะ” หญิงสาวหันกลับมาบอกร่างเล็กที่เดินตามอยู่ด้านหลัง ชี้มือขึ้นไปยังห้องกระจกที่อยู่ชั้น 3 ของร้าน

เธอตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ทั้งที่ในใจอยากจะเลี่ยงการพบพี่ชายเพื่อนที่สุด

..ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา” เสียงทุ้มจากด้านในกล่าวอนุญาต เธอจึงเปิดประตูเข้าไปในห้อง

“ค่ะ คุณไ‍ค‍โ‍รมีอะไรจะคุยกับลินเหรอคะ” ร่างเล็กยืนกุมมือ ก้มหน้าอยู่ไม่ห่างจากประตูถามเสียงสั่น เพราะท่าทางนิ่งๆ ของชายห‍นุ่‍ม แม้ใบหน้าคมสันของเขาจะหล่อเหลามาก แต่เธอก็อดเกร็งเวลาอยู่กับไ‍ค‍โ‍รไม่ได้

“หื้ม ไม่ใช่เธอเหรอที่มีเรื่องอยากจะคุย” คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างกวนอารมณ์ ยกยิ้มบาง ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานก้าวช้าๆ มายังจุดที่เธอยืน

“….”

“ไหนเมื่อคืนจำอะไรได้บ้าง” เสียงเย้าแหย่เอ่ยถามซ้ำเมื่อเธอเอาแต่ยืนนิ่งเม้มปาก

“ลินจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ แค่ฝันนิดหน่อย แล้วก็มารู้สึกตัวตอนเช้าเลย” หญิงสาวกลั้นใจตอบ พยายามนึกย้อนถึงความฝันวาบหวามเมื่อคืน

“เหรอ แล้วฝันว่าอะไรล่ะ” ใบหน้าหวานแดงซ่านเมื่อคิดถึงรสจูบแสนดูดดื่มในความฝัน เธอถูกชายห‍นุ่‍มคนนั้นลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว ไ‍ค‍โ‍รกระตุกยิ้มมุมปากกับท่าทีเขินอายของหญิงสาว

“ไม่อยากรู้เหรอ...รอยที่คอมาได้ยังไง”

มิ‍ลิ‍นรีบยกมือขึ้นกุมร่องรอยแดงปริศนาที่คอ ดวงตากลมเบิกตากว้างเมื่อคาดว่าไ‍ค‍โ‍รอาจจะเป็นเจ้าของรอยพวกนี้

“ละ...ลินไม่อยากรู้แล้วค่ะ”

“แต่ฉันอยากบอกนะ” ร่างสูงเริ่มขยับตัวมาใกล้ โน้มใบหน้าเข้ามา

กระซิบเสียงแหบพร่า ปลายจมูกโด่งสัมผัสกับใบหูจุดอ่อนไหวของเธอเบา ๆ สร้างความปั่นป่วนในช่องท้องเธอจนมิ‍ลิ‍นต้องผละตัวออกห่างชายห‍นุ่‍ม

“….” เธอมองไ‍ค‍โ‍รด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

“อย่ามองฉันแบบนั้น เธอเริ่มก่อนนะ” ชายห‍นุ่‍มยอมถอยออกห่าง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบาย ๆ

กลายเป็นมิ‍ลิ‍นที่ขมวดคิ้วสับสนกับคำพูดของอีกฝ่าย

“ละ... ลินไปทำอะไรคุณคะ”

“เธอแก้ผ้ายั่วฉันไง จำไม่ได้เหรอ” ไ‍ค‍โ‍รกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับ

สาวน้อยที่ยืนทำหน้าแตกตื่น พวงแก้มเห่อร้อนเมื่อได้ยินคำตอบ

ภาพความฝันเมื่อคืนค่อย ๆ ย้อนกลับเข้ามาเป็นฉาก

‘จะทำอะไร’

‘อื้อออ ปล่อยลิน ลินจะอาบน้ำ’

‘เธอจะมาถอดชุดตรงนี้ไม่ได้’

‘ลินร้อน ลินจะถอด’

‘อย่ามาทดสอบความอดทนฉัน’

‘อะ...ส...เสียว’

‘เธอทำความอดทนฉันหมดแล้ว’

มิ‍ลิ‍นยกสองมือขึ้นมาปิดใบหน้าแดงก่ำเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน มันไม่ได้เป็นความฝันเหรอเนี้ย ‘ทำบ้าอะไรลงไปเนี้ยมิ‍ลิ‍น’ เธอทำได้เพียงก่นด่าตัวเองในใจ เผลอทำเรื่องน่าอายต่อหน้าพี่ชายเพื่อนได้อย่างไร แล้วต่อไปนี้จะมองหน้าเขาได้ยังไง

“นึกออกหรือยัง” ไ‍ค‍โ‍รมองมิ‍ลิ‍นที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ทำตัวไม่ถูก ด้วยสายตาเอ็นดู

หญิงสาวพยักหน้าตอบกลับเบา ๆ ไม่กล้าสบตาชายห‍นุ่‍มอีกต่อไป

ไ‍ค‍โ‍รก้าวเข้ามายืนตรงหน้าร่างเล็กอีกครั้ง โน้มใบหน้าจนอยู่ระดับเดียวกับอีกฝ่าย มิ‍ลิ‍นเงยหน้าสบเข้ากับสายตามคม ที่มองอย่างแฝงความหมายบางอย่าง

“ถ้าฉันไม่อยู่ ห้ามเธอเมาแบบนี้อีก” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ ใบหน้าหล่ออยู่ห่างเธอไม่กี่นิ้ว เพียงแค่นั้นก็เรียกเสียงในอกซ้ายให้เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงก่ำ