ตอนที่ 2 อย่าเรื้อน

คลับฮอลล์ขนาดใหญ่เพดานยกสูงโปร่งทำให้ไม่อึดอัดแม้คนจะเยอะ ไฟนีออนหลากสีสาดส่องสลับไปมา เพลงบีทหนักแน่นจากลำโพงทุกตัวดังกระหึ่มก้องในโสตประสาท เหล่าผีเสื้อราตรีเต้นพลิ้ววาดลวดลายไม่มีใครยอมใคร

กลิ่นอายความเป็นไทยคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ เพลงรีมิกซ์ที่ผสานระหว่างความเป็นไทยเข้ากับดนตรีสากลได้อย่างลงตัวรื่นหู ทุกอย่างโดยรอบตอกย้ำว่า ‘ที่นี่คือบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ’

หญิงสาวสาดสายตาไปโดยรอบขณะที่หย่อนก้นลงโต๊ะว่างมุมข้างเวที เธอยังไม่ลืมจะสั่งเครื่องดื่มยอดฮิตมาลิ้มลอง เพื่อเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ศึกษาความเป็นไทยได้อย่างเต็มที่

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่แรงพอสมควรลบล้างสติของสาวน้อยค่อย ๆ ละลายจางลง เรือนร่างแบบบางโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลง เรียวแขนสวยยกแก้วขึ้นเหนือศีรษะอย่างไม่เคยทำมาก่อน

“นั่งคนเดียวเหงานะ ชนแก้วกับพี่ไหมครับคนสวย”

ขณะที่เธอปล่อยใจไปกับบรรยากาศสนุกสนานตรงหน้า เสียงทุ้มสากหูเจือความเจ้าเล่ห์ก็ดังขึ้นจากด้านข้างเรียกสายตา ฮารุหันหน้าไปมองผู้รบกวนแวบหนึ่ง ดวงตากลมเลิกขึ้นคล้ายเหยียดหยามก่อนจะเบือนหน้าหนีโดยที่ไม่เอ่ยคำใด

“นี่เธอ ! หูหนวกรึไง”

ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายที่สะสมไว้ในปริมาณมาก ทำให้ความอดทนอดกลั้นของชายผู้นั้นเหลือน้อยเต็มทน บวกกับท่าทางหยาบคายของเจ้าหล่อนเป็นผลให้เขาตะคอกเสียงแข็งจนโต๊ะข้าง ๆ หันมอง

“เมาแล้วอย่าเรื้อนได้ปะ รำคาญ !”

สายตาเบื่อหน่ายมองค้อนเขาอีกครั้ง เธอวางแก้วเหล้าลงพลางหันหลังให้เขาเป็นการตัดบทสนทนา เสียงผ่อนลมหายใจแรงดังเป็นระยะ ความสนุกสนานที่เพิ่งซึมซับมาถูกคนเมาล้างผลาญไปจนเกลี้ยงหมดอารมณ์

“เดี๋ยวเถอะมึง !”

ท่าทางเมินเฉยถือตัวของเธอทำให้ชายผู้นั้นยอมถอยออกไปอย่างหัวเสีย หางตาแหลมคมสาดมองเขาแวบหนึ่งพลางจิบเหล้าและเสพความบันเทิงตรงหน้าต่อ

เสียงดันตรีเร้าใจประสานกับไฟหลากสีสันชวนให้คนมัวเมา สาวน้อยเริ่มปรับอารมณ์เข้าสู่ห้วงความสุนทรีย์อีกครั้ง

“หืม ?”

หากแต่ไม่ถึงสิบนาทีร่างกายก็เกิดปฏิกิริยาบางอย่างขึ้น ตาทั้งสองเริ่มพร่าเบลอ ในหัวหนักอึ้งคล้ายเมาจัด ภายในทั้งร้อนรุ่มและหนาวเหน็บในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกวูบวาบไปทั่วช่องท้องพาให้คนไม่เคยประสบพบเจอประหม่าเล็กน้อย

“ร้อนจังวะ”

ร่างเล็กบิดเร่ารวบรวมสติ ขณะที่เหงื่อกาฬใสเริ่มผุดขึ้นตามกรอบใบหน้าและลำคอ หฤทชญาสัมผัสได้ว่าบริเวณเร้นลับของเธอรู้สึกร้อนชื้นเป็นพิเศษ และเหมือนว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวพยายามหาสาเหตุของอาการแปลกประหลาดนี้ สายตาเฉียบคมกระทบเข้ากับแก้วเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะ คราบสีขาวขุ่นบริเวณขอบปากแก้วทรงกลมราวกับเป็นเฉลย

“เฮีย...”

ร่างเล็กหยัดกายลุกขึ้นด้วยสภาพโอนเอนทุลักทุเลเล็กน้อย ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินขึ้นชั้นบนก็มีความคิดบางอย่างเกิดขึ้นในหัว

เธอเพิ่งกลับจากต่างประเทศได้ไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ หากเกิดเรื่องตั้งแต่วันแรกที่บ้านคงไม่สงบ อากงที่ชรามากแล้วต้องเป็นห่วงจนล้มป่วยเป็นแน่

“ฮื่อ !”

หฤทชญาถอนหายใจแรง ๆ ดึงสติที่เหลือน้อยเต็มทนกลับมา ความแกร่งของเธอประเมินว่าตัวเองยังไหว เท้าเรียวสวยเปลี่ยนจุดมุ่งหมายจากชั้นบริหารตรงไปยังทางออกของร้านด้วยความยากลำบาก

ตึก ตัก ! เสียงหัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะดังก้องในโสตประสาท ความร้อนรุ่มจากภายในยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อได้กลิ่นเหงื่อกาฬของบุรุษเพศที่เพิ่งเดินผ่าน

“อ๊ะ !”

เรียวแขนแกร่งของใครบางคนโอบตวัดร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกอย่างรวดเร็ว กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งปะทะกับกลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นเคยส่งผลให้หฤทชญารู้ว่ากอดนี้ไม่ปลอดภัย

“อื้อปล่อย !”

“ดิ้นแรงไปก็เจ็บตัวเปล่า ๆ น่าคนสวย”

เขาไม่ได้ทำตามคำขอของเธอ หนำซ้ำยังกอดแน่นกว่าเดิมเป็นเท่าตัวจนฮารุไม่สามารถขัดขืนได้ เดินตามแรงที่เขาบังคับพาไป

“ชะ... ช่วยด้วย... เฮีย ช่วยหมวยด้วย”

กระทั่งมาถึงลานจอดรถเธอถึงประเมินสถานการณ์ออกว่า ตอนนี้มีเพียงพี่ชายเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้ แต่เหมือนว่าจะสายไปแล้ว เสียงเรียกแผ่วในลำคอไม่มีใครได้ยินเลยแม้เพียงคำเดียว

หรือชีวิตเธอต้องจบสิ้นแล้วจริง ๆ ...