تسجيل الدخولสองปีต่อมา “น้องริน!!” น้ำเสียงกัมปนาทของมารดาตะโกนลงมาจากระเบียงห้องแต่งตัวชั้นสอง เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ ลำพังในสวนดอกไม้ของคุณแม่ ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักของบิดา คิมหันต์ช้อนตัวลูกสาวอุ้มเข้าเอว เมื่อกี้เขาเผลอโทรหาพนักงานทางญี่ปุ่นไม่ถึงครึ่งชั่ว
หลายเดือนต่อมา “แง้~!!!” เสียงร้องกระจองอแงแผดดังขึ้นกลางดึก ม่านฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กับสามี มองหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งครึ่ง ขาเรียวก้าวลงจากเตียง เดินตรงไปที่เปลเด็กที่อยู่ไม่ไกล เปิดมุ้งคลุมเปลอุ้มตัวเล็กที่นอนร้องไห้จ้าแนบหน้าอก “น้องริน เป็นอะไรคะ” คุณแม่คนสวยอุ้มทารกน้อยวัยสี่เดื
พูดจบก็หยิบหมอนบนโซฟามาดันแผ่นหลังให้หญิงสาวนั่งได้สบายขึ้น คุณแม่ตัวเล็กเปิดแอพช็อปปิ้งออนไลน์ขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนไปที่หน้าร้านเสื้อผ้าสำหรับทารกเกิดใหม่ที่ได้แหล่งมาจากยู่ยี่เพื่อนสนิท ระหว่างที่สายตากำลังจับจ้องไปที่หน้าจอไอแพดเลือกเสื้อผ้าสำหรับเด็ก ก็ได้ยินเสียงคิมหันต์ที่กลับไปประชุมต่ออยู่ใก
ภายหลังเสร็จสิ้นมื้อเย็น สามีหนุ่มก็อุ้มกระเตงภรรยาตัวเล็กกลับขึ้นห้อง แม้จะถูกเธอต่อต้านด้วยการดิ้นขลุกขลัก แต่เพียงแค่เขาขู่ว่าหากทำเธอหล่นแล้วเจ็บตัวทั้งแม่ทั้งลูกจะโทษเขาไม่ได้ ม่านฟ้าก็หยุดดิ้นทันที เอาแต่ทำหน้างอ กัดฟันกรอดๆ ใส่จนถึงตอนนี้ แน่นอนว่ากิจวัตรประจำวันที่เคยทำร่วมกัน อย่างเช่นกา
โต๊ะรับประทานอาหารสีขาวถูกยกมาตั้งริมสระน้ำข้างบ้าน เตาปิ้งย่างคลุ้งไปด้วยควันไฟจากฝีมือลูกชายคนเล็กของวรหิรัญ “ไอ้วสันต์ อย่าเผาบ้านกู” พี่ชายคนโตตะโกนบอกน้องเมื่อควันสีดำพุ่งลอยขึ้น จนเข้ามายังโซนหลังครัว คิมหันต์กำลังตัดขาและก้ามกุ้งเล็กๆ ที่ไม่สามารถทานเนื้อได้ออก ข้างๆ มีตะแกงใส่อาหารทะเลอย่
ส้มสายน้ำผึ้งสีสันสดใสแกะแยกกลีบถูกวางใส่จานรวมกับองุ่นไร้เมล็ด ถูกคนตัวเล็กถือเข้ามาในห้องนอน ม่านฟ้าเดินเลี่ยงเข้าไปดูคิมหันต์ที่กำลังสวมเสื้อยืดเป็นชิ้นสุดท้าย ผมเปียกชื้นบ่งบอกว่าเขาเพิ่งสระผมมา “ดีขึ้นไหมคะ” สีหน้าอิดโรยของเขาทำให้เธอเป็นห่วง เขาพยักหน้าส่งยิ้ม เดินถือผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ามาห
คิมหันต์ขับรถเข้ามาในบ้านพ่อแม่ภรรยา เขามองเห็นรถของที่บ้านตนเองจอดอยู่สองคันถัดจากจุดที่รถเขาจอดไม่ไกลนัก เจ้าสัวหลี่กับคุณนายวรรณษาก็มากับเขาด้วย แถมยังมีน้องชายเขาอีกสองคนพ่วงมา แต่ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะตอนนี้เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว จะไปมาหาสู่กันก็เป็นเรื่องปกติ “ม่านไม่รู้เลย
คิมหันต์รู้สึกตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงมือถือของคนตัวเล็กดังขึ้น ก้มมองม่านฟ้าที่นอนอยู่ข้างๆ ควานหามือถือจากเสียงเรียกเข้าที่ดังไม่หยุดโดยไม่ได้ลืมตา ริมฝีปากหยักหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู ก่อนจะเอื้อมไปหยิบมันมาใส่มือเธอ “ฮัลโหล” เสียงหวานเจือความงัวเงียเปล่งออกมา ชายหนุ่มจึงหยิบไอแพดคนตัวเล็กมาเป
ม่านฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน เมื่อคืนเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าบทรักจบลงที่กี่โมงยาม ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเธอถูกเขาสัมผัสด้วยความหนักหน่วงที่หน้ากระจกห้องนอน ก่อนที่จะจำอะไรไม่ได้อีกเลย ร่างบางพลิกกายหันไปมองรอบๆ ห้อง แต่ไม่พบแม้แต่เงาของคนเป็นสามี ใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่หยิบมือถือที่หัวเตียง
“ไม่ชอบดอกไม้แล้วเหรอ อ่าส์” “มะ...ไม่ อื้อ! อย่าแกล้ง” “พี่ชอบดอกไม้ของหนู” นิ้วหัวแม่มือลูบวนที่ปากทางรักด้านหลังอย่างอารมณ์ดี ดุนลิ้นกับข้างแก้มด้วยความสะใจในอารมณ์ “อ๊า” “มันเล็ก...นุ่ม...ลื่น...แน่นสุดๆ” คำพูดหยาบโลนจากคนเบื้องหลัง ทำให้เธอเกิดความรู้สึกดำมืดในจิตใจ ไม่ได้ใสซื่อจนไม่เข้าใจ







