ก็ต้องแย่งมาสิ :)

“ครั้งนี้เรารอดมาได้ครับคุณแทนไท” ใบหน้าหล่อผู้มีผมสีผมและสีตาดำสนิทมองลูกน้องด้วยสายตาเรียบนิ่งมือหนายกบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อดับอารมณ์เพราะการขนส่งยาครั้งช่างเสี่ยงเหลือเกิน

“ตำรวจคนนั้นชื่ออะไรนะ”เขาเอ่ยถามเสียงเรียบพร้อมกับปล่อยควันสีขาวขุ่นให้ล่องลอยไปทั่วห้องที่มืดมิดไม่ต่างอะไรจากสีผมของตัวเอง

“ผู้กองนทีครับ”

“นที?”ริมฝีปากหนาเอ่ยชื่อของอีกฝ่ายขึ้นมาเบาๆภายในหัวรู้สึกคุ้นชื่ออย่างน่าประหลาดสายตาคมไล่อ่านข้อมูลส่วนตัวของผู้กองนทีก่อนจะไปสะดุดกับข้อมูลครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

“หมอนิชา..”แทนไทมองรูปภาพของร่างบางในชุดคุณหมอรูปร่างของเธอดูตัวเล็กและน่ารักอีกทั้งใบหน้าก็ดูน่าเอ็นดูเหมือนพวกสัตว์ตัวเล็กที่น่าถนุถนอม

“เธอเป็นน้องสาวที่ผู้กองนทีหวงมากครับเพราะว่าเหลือแค่น้องสาวคนเดียวในชีวิต” ข้อมูลของลูกน้องที่พูดขึ้นทำเอามุมปากหนายิ้มกระตุกขึ้นมาแทนไทสูดบุหรี่เข้าปอดก่อนจะปล่อยควันออกมาอย่างสบายใจ

“รักมากเลยเหรอ”มือหนาวางเอกสารลงก่อนจะหันไปมองลูกน้องด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ใช่ครับ”

“งั้นก็ต้องแย่งมาสิ:) ”

“ครับ?..จะดีเหรอครับคุณแทนไท”ลูกน้องเอ่ยถามด้วยความกังวลเพราะปกติแทนไทไม่ยุ่งกับเหยื่อที่เป็นผู้หญิงอยู่แล้วใบหน้าหล่อไม่เอ่ยตอบแต่กลับหัวเราะในลำคอออกมาอย่างนึกสนุก

แทนไทเขามาเฟียหนุ่มวัย30ปีผู้ทำสิ่งผิดกฏหมายทุกอย่างทั้งส่งยาและค้าอาวุธเถื่อนมันไม่แปลกที่เขาจะโดนตำรวจจ้องเล่นงานแต่เพราะความที่รุ่นพ่อทำไว้ดีเลยมีเส้นใหญ่ๆ กับตำรวจไว้เยอะ

แม้ว่าจะทำสิ่งผิดกฏหมายแต่เขาก็ไม่เคยปล่อยเข้าในประเทศตัวเองเพียงแค่หาของมาและส่งไปยังประเทศที่มีคนต้องการก็เท่านั้นแต่เมื่อปีก่อนลูกน้องของเขามักจะโดนตรวจสอบอยู่บ่อยครั้งและคนที่เป็นตัวตั้งตัวตีก็คือผู้กองนที

โรงพยาบาล

“อือน้องกินข้าวแล้วพี่กินข้าวรึยัง?”เสียงใสเอ่ยถามกับปลายสายด้วยรอยยิ้ม

(กินแล้วถ้าเหนื่อยก็บอกพี่นะเดี๋ยวพี่ขับรถไปรับ)

“โอเคแค่นี้นะน้องขอพักสายตาก่อน”ว่าจบก็กดตัดสายทันทีก่อนจะฝุบตัวลงกับโต๊ะสีขาวสะอาดด้วยความเหนื่อยล้าแต่หลับตายังไม่ถึง5วินาทีชื่อของเธอก็ถูกเรียกเสียงดังลั่น

“คุณหมอนิชา!”

“ค่าอยู่นี่ค่า..”เจ้าของชื่อเอ่ยตอบรับอย่างหมดแรงเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้นยิ่งทำให้เธอแบะปากจะร้องไห้

“คุณหมอนิชามีเคสด่วนเข้ามาค่ะ”

“ฮื่อออวันนี้มันมีใครสั่งkfcเข้ามากินรึยังไงกัน”เธอเอ่ยบ่นเพราะวันนี้ทั้งวันเธอแทบจะไม่ได้พักเลยแม้แต่เสี้ยววิขนาดกินข้าวยังมีเวลากินเพียงแค่ข้าวปั้นในร้านสะดวกซื้อเฉยๆ เลย

“ไม่เอาหน่าคุณหมอคนสวยคนเจ็บรอการรักษาอยู่นะคะ”พยาบาลในชุดสีขาวสะอาดเอ่ยบอกอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินไปหิ้วปีกร่างบางในชุดคุณหมอขึ้นมา

“สภาพแบบนี้เอาอะไรมาสวยคะพี่หมอนชาแทบจะเป็นคุณหมอซอมบี้แล้วตอนนี้”ร่างบางเอ่ยบอกอย่างหมดแรงแต่สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นอย่างโดยดีแต่ก่อนไปก็ขอตัวไปล้างหน้าล้างตาให้มันสดชื่นเสียก่อนที่จริงก็ต้องแต่งหน้าด้วยเพราะเป็นกฏของโรงพยาบาลนี้ที่จะต้องแสดงภาพลักษณ์ที่สดใสสวยงามเข้าไว้แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาแล้วเลยได้แต่ล้างหน้าและใช้ทิชชู่เช็ดมันเท่านั้น

“คนไข้อยู่ไหนคะ”

“เตียง3ค่ะ”ร่างบางพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปเปิดม่านที่เตียง3และก็ต้องตลึงเพราะทันทีที่เปิดออกเธอก็พบกับเทพบุตรทันที

“คุณหมอครับ?”คนบนเตียงเอ่ยเรียกสติของอีกฝ่ายในขณะที่มือยังคงกุมแผลที่โดนยิงมาตรงช่วงหัวไหล่

“เอ่อคะ?ค่ะ..ขอหมอตรวจสอบแผลหน่อยนะคะ”คนตัวเล็กรีบตั้งสติทันทีเมื่อกี้ก็แค่ตกใจเล็กน้อยเพราะไม่เคยเจอคนเจ็บที่ขนาดมีเลือดไหลเต็มตัวแบบนี้แต่ก็ยังดูดีเหมือนถ่ายละครอยู่ก็เป็นได้มือของเธอจับเข้าไปที่กล้ามแขนแกร่งริมฝีปากบางขบเม้มเบาๆเมื่อรับรู้ถึงกล้ามแขนของอีกฝ่ายแต่ก็ต้องรีบสลัดความหื่นกามของตัวเองออกและโฟกัสที่แผลก่อน

“คนเจ็บโดนอะไรมาคะ”

“โดนยิงครับ”เสียงทุ้มเอ่ยบอกแต่ใบหน้าสวยกลับแดงฉ่าเพราะไม่ใช่แค่หน้าตาที่หล่อเหลาแต่เสียงก็หล่อไม่แพ้หน้าตาเลยด้วย

“ดูจากแผลแล้วแค่โดนถากๆเดี๋ยวหมอมานะคะ”คุณหมอนิชาเอ่ยบอกกับคนไข้ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินออกไปเอาอุปกรณ์มาทำแผลพร้อมกับคิดในใจว่ารู้สึกเสียดายเหลือเกินที่ไม่ยอมแต่งหน้าออกมา ได้เจอคนหล่อทั้งทีแต่เธอดันอยู่ในสภาพซอมบี้เสียได้

“ถ้าเจ็บก็บอกหมอนะคะหมอจะได้เบามือ”เธอเอ่ยบอกกับคนเจ็บก่อนจะเริ่มลงมือทำแผลด้วยความตั้งใจโชคดีที่โดนแค่ถากๆ และกินเนื้อผิวไปไม่มากเพียงแค่ทำความสะอาดแผลแและปิดแผลก็เพียงพอแล้ว

“เรียบร้อยแล้วค่ะ^^”

“ขอบคุณครับคุณหมอมือเบามากเลย”ร่างบางนิ่งไปชั่วครู่เธอมองรอยยิ้มสวยที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

“คุณหมอครับ?..เป็นอะไรรึเปล่าครับ”

“อะเอ่อไม่ค่ะไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ”คนตัวเล็กรีบเอ่ยปฏิเสธทันทีนี่ก็ครั้งที่สองแล้วที่เธอเผลอจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความหลงใหลแบบนี้

“อ่าครับ..”

“งั้นเดี๋ยวหมอเขียนไปจ่ายยาให้นะคะเดี๋ยวคนเจ็บเดินไปรอรับยาที่ช่อง3ส่วนเรื่องแผลควรไปล้างแผลทุกวันจะที่คลินิกหรือโรงพยาบาลก็ได้ค่ะแล้วก็งดพวกแอลกอฮอล์ไปก่อนนะคะถึงแผลจะไม่ลึกมากแต่ป้องกันไว้ก่อนก็ดี”ใบหน้าสวยเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะคะ”

“เอ่อเดี๋ยวครับ..”นิชามองมือหนาที่คว้าข้อมือของเธอไว้อย่างอึ้งๆ เพียงไม่นานอีกฝ่ายก็ปล่อยมือเธอออกพร้อมกับสีหน้าที่ดูเขินอาย

“มีอะไรเหรอคะ?”

“คุณหมอชื่ออะไรหรอครับพอดีว่า..เอ่อ”ใบหน้าหล่อทำท่าทีเขินอายทันทีจนอีกฝ่ายอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“หมอชื่อนิชาค่ะรักษาตัวด้วยนะคะ:)”นิชาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มสวยก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับหัวใจที่พองโตแม้จะรู้ว่าคงไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นแน่ๆแต่แค่ได้มีโมเม้นจั๊กจี๋หัวใจการทำงานแสนจะเหนื่อยวันนี้ของเธอก็ไม่ได้แย่อีกต่อไปแล้ว

“ออกรถ”

“เป็นไงบ้างครับคุณแทนไท”ลูกน้องของร่างสูงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะครั้งนี้เจ้านายของเขาถึงกับลงมือเอง

“หึง่ายชะมัด”ใบหน้าหล่อพูดพร้อมยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างใจเย็นสายตาคมมองแผลที่ถูกผันไว้อย่างสวยงามก่อนจะหัวเราะให้กับมันอย่างนึกตลก

เอ้าามาหลอกน้องนี่เองง