แม่งเอ้ย!!

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าไปยุ่งกับพวกมัน” 

“แต่ท่านครับท่านก็รู้ว่าพวกมันขนส่งยาเสพติดกันท่านจะให้ผมปล่อยผ่านไปเฉยๆได้ไงกันครับ!”น้ำเสียงเข้มเอ่ยถามเหตุผลของอีกฝ่ายอย่างเหลืออดหน้าที่ของเขาคือปกป้องประชาชนและประเทศชาติให้เกิดความสงบสุขแต่ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายที่ถูกต่อว่าในเรื่องนี้

“ก็แค่ปล่อยไปเถอะผู้กองนทีถ้าขืนยังขัดคำสั่งผมอยู่ผมจะไล่คุณออก!” 

“ครับ?..ท่านจะไล่ผมออกด้วยเรื่องอะไรครับผมทำอะไรผิดผมแค่กำลังปกป้องประเทศของผมอยู่” 

“ต่อให้ผู้กองไม่มีความผิดผมก็หาความผิดมาใส่ให้คุณได้เพราะฉะนั้นอยู่เงียบๆและทำงานตามที่ผมสั่งก็พอ..เข้าใจนะผู้กองนที”มือหนากำกันแน่นแม้จะโมโหจนอยากซัดเข้าที่หน้าของผู้บังคับการเสียตอนนี้แต่เขาจะยอมโดนให้ออกแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดและเขาก็จะต้องลากไอมาเฟียที่ทำตัวเป็นใหญ่นั่นมาเข้าคุกให้ได้เช่นกัน

“หู้ยยทำไมพี่ชายสุดหล่อของหนูถึงทำหน้ามุ้ยขนาดนี้กันคะ”ร่างบางเอ่ยหยอกล้ออีกฝ่ายทันทีแต่เหมือนพี่ชายของเธอจะไม่เล่นด้วยเท่าไหร่เธอนึกสงสัยว่าคงโดนเอ็ดมาเยอะพอควร

“ตำรวจประเทศนี้ความคิดแม่งวิบัตรกันหมดรึไงกันวะเห็นไอพวกส่งยาค้าอาวุธไม่เป็นอันตรายต่อประเทศได้ยังไงกัน”นทีเริ่มโวยวายอีกครั้งที่จริงเขาต้องไปพบใครอีกหลายคนเพื่อขอโทษที่ขัดคำสั่งและเอาลูกน้องไปซุ่มจับคนของมาเฟียแต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวแถมทั้งเขาและลูกน้องยังโดนเอ็ดกันจนหูชาไปอีก

“ชุดห่านี่จะมีค่าอะไรถ้าแม่งใส่จับคนร้ายไม่ได้” 

“ใจเย็นๆนะคะพี่นที”คนเป็นน้องสาวก็ได้แต่บอกให้คนเป็นพี่ใจเย็นเท่านั้นแม้ว่าจะเจอคำบ่นเรื่องพวกนี้มาเยอะแต่สุดท้ายพี่ชายของเธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเอามาบ่นแบบนี้

“หงุดหงิดจริงๆ ..แล้วนี่เราทำไมสภาพเหมือนซอมบี้ขนาดนี้”นิชาแบะปากคว่ำมีเพียงพี่ชายเธอเท่านั้นที่มองความเป็นจริงออกว่าตอนนี้สภาพเธอคือซอมบี้ไม่ใช่นางฟ้าอย่างที่คนโรงพยาบาลพูดกัน

“น้องเหนื่อยจะตายอยู่แล้วฮื่อออT^T”หัวทุยเล็กขยับเข้าไปอ้อนคนเป็นพี่ทันทีอย่างน่าเห็นใจนทีทำได้เพียงลูบผมของน้องสาวเป็นการให้กำลังใจเท่านั้นก่อนที่ทั้งคู่จะพากันกลับบ้านซึ่งทั้งครอบครัวก็เหลือกันอยู่2คนพี่น้องที่จริงเมื่อปีก่อนอยู่ด้วยกัน3คนแต่ตอนนี้คนๆ นั้นได้หายออกจากชีวิตทั้งคู่ไปอย่างไม่ใยดีแล้ว

“หนูขึ้นไปนอนก่อนนะ”คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับพี่ชายก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนไปเพื่อพักผ่อนหลังจากที่ทำงานเกิน24ชั่วโมงมาหลายวันแล้ว

หลายชั่วโมงต่อมา

ร่างบางในชุดทำงานเดินลงมาข้างล่างที่เปิดไฟไว้บางดวงตาสวยมองร่างของพี่ชายที่นอนสลบอยู่ตรงโชฟาพร้อมกับกระป๋องเบียร์ที่วางตั้งไว้หลายกระป๋องเธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปปลุกให้อีกฝ่ายเข้าไปนอนที่ห้อง

“พี่นทีเข้าไปนอนที่ห้องสิคะแอร์ก็ไม่เปิดนอนให้อาหารยุงอยู่ได้” 

“อือรุ้ง..รุ้งหรอครับ”ใบหน้าสวยชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่สายตาของเธอจะเศร้าลง

“นิชาเองไม่ใช่พี่ทอรุ้ง” 

“อือรุ้งคิดถึงรุ้งนะครับ”นิชามองมือของพี่ชายที่จับกัับมือของเธอแน่นส่วนปากก็ร่ำเพ้อออกมาไม่หยุดเธอรู้สึกสงสารพี่ชายเป็นอย่างมากที่จู่ๆ ก็โดนคนรักหักหลังกันแบบนี้

“พี่นทีตื่น..พี่นที”มือบางเขย่าเรียกพี่ชายอีกครั้งไม่นานคนที่เพ้อเมื่อกี้ก็ตื่นขึ้นพร้อมกับดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำสีใส

“อ่าาพี่เผลอหลับไปสินะ”ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะใช้มือเสยผมตัวเองพร้อมกับเสียงถอนหายใจ

“น้องจะไปทำงานแล้วพี่เข้าไปนอนในห้องเถอะ” 

“ให้พี่ไปส่งไหม” 

“เมาขนาดนี้จะพากันไปตุยเย่ทั้งคู่รึไง!เข้าไปนอนเลยน้องจะไปแล้ว”คนเป็นน้องเอ่ยบ่นก่อนจะดึงพี่ชายให้ลุกขึ้นจากโชฟาและผลักเข้าห้องนอนที่อยู่ชั้นล่าง

“เดินทางระวังนะถึงแล้วไลน์บอกพี่ด้วย” 

“รับทราบค่ะฝันดีน้าา”ใบหน้าสวยเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้างนทีขยี้หัวน้องสาวตัวน้อยด้วยความเอ็นดูก่อนจะขอตัวกลับไปนอนใหม่

โรงพยาบาล

“คุณหมอนิชามาพอดีเลยค่ะมีคนเจ็บมาล้างแผลพอดี” 

“โหยมาถึงก็เสริฟ์งานมาให้เลยนะคะคุณพยาบาล”นิชาเอ่ยขึ้นอย่างหยอกล้อก่อนจะเดินเข้าไปเก็บของและสวมเสื้อกาวน์ออกมาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ

“คนเจ็บมาล้างแผลใช่ไหมคะ?”เธอเอ่ยถามในขณะที่กำลังเตรียมอุปกรณ์อย่างตั้งใจ

“ใช่ครับคุณหมอนิชา”น้ำเสียงทุ้มของอีกฝ่ายทำเอาเธอชะงักไปทันทีก่อนจะเงยหน้ามองคนบนเตียงที่นั่งส่งยิ้มให้กับเธอ

“อ่าวคุณ..” 

“เจอกันอีกแล้วนะครับ^^”ใบหน้าหล่อส่งยิ้มให้กับอีกฝ่ายร่างบางเองก็เผลอยิ้มออกมาด้วยความประหลาดใจก่อนจะมองสำรวจร่างสูงที่ไม่ได้เลอะเลือดมาแบบเมื่อวานแถมวันนี้เธอยังได้เห็นใบหน้าหล่อๆ ของเขาได้อย่างชัดเจนอีกด้วย

“เดี๋ยวล้างแผลให้นะคะ^^”นิชาเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะนั่งลงทำความสะอาดแผลให้ร่างสูงอย่างเบามือและไม่นานก็เสร็จสิ้น

“เรียบร้อยค่ะ” 

“ขอบคุณครับคุณหมอมือเบาจริงๆ เลยนะครับผมแทบไม่รู้สึกอะไรเลย”คนโดนชมก็ยิ้มกว้างออกมาทันทีก่อนจะทำการเก็บอุปกรณ์ออกไปและนั่งลงคุยกับอีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมชาติ

“ขอบคุณค่ะว่าแต่ไม่มีอาการเจ็บหรือระบมที่แผลใช่ไหมคะ?” 

“ไม่เลยครับ” 

“ดีแล้วค่ะอีกไม่นานก็คงหายดี..งั้นหมอขอตัวก่อนนะคะ”เธอกล่าวอย่างสุภาพก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อแม้จะรู้สึกแอบเสียดายอยู่เล็กน้อยเพราะยังอยากที่จะอยู่คุยกับสุดหล่อคนนี้ต่อ

“แม่งเอ้ย!”ร่างสูงสถบออกมาเสียงดังด้วยความหงุดหงิดวันนี้กะว่าจะรุกเข้าหาคนตัวเล็กอุส่าห์พยายามยิ้มเล่นละครอย่างสุดความสามารถแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ดูจากที่เธอไม่แม้จะถามชื่อเขาแบบนี้

“ไปสืบตารางหมอนิชามาที”เขาเอ่ยสั่งเสียงเรียบก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อดับอารมณ์โมโหของตัวเองทั้งๆที่อีกฝ่ายก็ดูชอบพอเขาอยู่เหมือนกันแต่เพราะเธออยู่ในเวลางานทำให้การพูดคุยมีเวลาจำกัดถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็คงจะต้องเปลี่ยนแผนใหม่เพื่อเข้าหาเธอซะแล้ว

อะไรยังไงคะจะมาหลอกอะไรน้องคะคุณพี่