EP 14: รสจูบเย้ย

"อื้อ... ชอปเปอร์... อื้ออ!"

เสียงประท้วงอู้อี้ดังลอดออกมาจากลำคอระหง เมื่อริมฝีปากของ ชอปเปอร์ บดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วงและจาบจ้วง ฝ่ามือเล็กของ พาย ยกขึ้นผลักแผงอกกว้างสุดแรง สัญชาตญาณสั่งให้เธอต่อต้านสัมผัสอุกอาจที่เกิดขึ้นท่ามกลางสายตาคนอื่น แต่ท่อนแขนแกร่งที่รัดรอบเอวคอดกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กที่ล็อกร่างเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน

มือหนาอีกข้างของชอปเปอร์เลื่อนขึ้นมาท้ายทอย สอดปลายนิ้วเข้ากลุ่มผมสลวยเพื่อล็อกใบหน้าสวยจัดให้แหงนรับจูบที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม จากจูบที่เต็มไปด้วยโทสะและความหึงหวง เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนและร้อนแรงสไตล์เสือร้ายที่รู้จุดอ่อนของเหยื่อ เขากัดเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ บังคับให้เธอเผยอปากออก ก่อนจะสอดเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานที่เพิ่งถูกคนอื่นชิมไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

ตัดภาพมาที่ ไอคิว... ชายหนุ่มจอมป่วนที่เคยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว บัดนี้นั่งอ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในสายเลือดแทบจะระเหยหายไปในพริบตา

เชี่ย... นี่มันไม่ใช่เกมแล้ว! ไอคิวสบถในใจ เขามองเพื่อนรักที่กำลังนัวเนียจูบผู้หญิงที่สวยและหยิ่งที่สุดในคณะต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แคร์โลก บรรยากาศรอบโต๊ะมันเดือดพล่านจนเขาแทบจะลืมหายใจ

แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศมันน่าขนลุกที่สุด ไม่ใช่การกระทำของชอปเปอร์... แต่เป็นปฏิกิริยาของ คริส คริสไม่ได้พุ่งเข้ามาห้าม ไม่ได้โวยวาย หรือสาดเหล้าใส่หน้าเพื่อนรัก เขายังคงนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาสีรัตติกาลจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา มุมปากหยักลึกเหยียดออกเป็นรอยยิ้ม... เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่จงใจส่งไปเย้ยหยันชอปเปอร์ ราวกับจะบอกว่า 'มึงก็ทำได้แค่กินของเหลือจากกู' ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับต้องแข็งค้างในเวลาต่อมา

เมื่อรสจูบของชอปเปอร์เริ่มหลอมละลายกำแพงน้ำแข็งของพายทีละนิด ความตกใจในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวาม ร่างกายที่เคยแข็งขืนและพยายามดิ้นรนในอ้อมกอดของเสือร้ายค่อยๆ อ่อนระทวยลง มือบางที่เคยกดดันแผงอกกว้างเพื่อผลักไส เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึดไม่ให้ตัวเองล้มลงไป

พายหลับตาลง แพขนตาจินตนาการสั่นระริก เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาเบาๆ เมื่อชอปเปอร์ปรนเปรอความเร่าร้อนให้จนสติของเธอพร่ามัว หญิงสาวยินยอมให้เขาตักตวงรสจูบที่หอมหวานไปอย่างเต็มใจ สัมผัสของเขาทำให้เธอเผลอลืมตัวและตอบสนองจูบนั้นกลับไปอย่างเงอะงะแต่น่าหลงใหล

ภาพที่พายนิ่งงันและโอนอ่อนอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรัก ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของคริสเดือดทะลุปรอท!

รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าหล่อเหลาเลือนหายไปในพริบตา สันกรามแกร่งนูนเด่นขึ้นจากการขบกัดอย่างแรงจนปวดหนึบ คริสยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แต่สองมือที่วางอยู่บนหน้าตักกลับ กำหมัดแน่น จนข้อกระดูกขาวซีด เส้นเลือดที่หลังมือและท่อนแขนปูดโปนตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นทะลักขีดจำกัด

ดวงตาคมกริบของหมาป่าที่เคยมองอย่างท้าทาย บัดนี้มืดมิดและวาวโรจน์ไปด้วยไฟอิจฉาและแรงหึงหวงที่บ้าคลั่ง... ภาพที่เหยื่อของเขา ซึ่งเพิ่งขัดขืนเขาแทบตายเมื่อครู่ กลับไปยืนตัวอ่อนระทวยยอมให้ผู้ชายอีกคนจูบอย่างดูดดื่ม มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนความเย่อหยิ่งและอีโก้ของเขาอย่างจัง

ชอปเปอร์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ลมหายใจหอบประสานกัน เขากดจูบหนักๆ ที่มุมปากของพายทิ้งท้าย ก่อนจะช้อนสายตาดุดันและท้าทายข้ามโต๊ะไปมองคริสที่กำลังนั่งหน้าตึงและกำหมัดแน่น

รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชอปเปอร์อย่างชัดเจน

สงครามประสาทจบลงแล้ว... และตอนนี้ มันคือสงครามแย่งชิงของจริงที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใครอีกต่อไป!