LOGINเวลาล่วงเลยจนท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม งานในส่วนของวันนี้เกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว
"โอ๊ยยย ปวดหลังเว้ย!" ไอคิว บิดขี้เกียจสุดตัวก่อนจะเด้งลุกจากโซฟา "กูว่าเราต้องฉลองความคืบหน้าว่ะ แถวคอนโดมึงมีร้านคราฟต์เบียร์เด็ดๆ นิไอ้ชอป ป่ะ มึงลงไปซื้อกับกูเลย" ชอปเปอร์ ชะงักมือที่กำลังกดโทรศัพท์ นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองไอคิวอย่างหงุดหงิดลึกๆ เขารู้ดีว่าถ้าตัวเองก้าวออกจากห้องนี้ไป จะเป็นการเปิดทางสะดวกให้ใครบางคนทันที "มึงก็ไปซื้อเองดิ ลงลิฟต์ไปแค่นี้ กูขี้เกียจ" "ไม่ได้! มึงแพ้เกมแรงก์กูเมื่อกี้ มึงต้องเป็นเจ้ามือ เลี้ยงเบียร์กูเลยไอ้คุณชายชอปเปอร์ ลุก!" ไอคิวไม่พูดเปล่า แต่เดินมาดึงคอเสื้อเพื่อนรักให้ลุกขึ้นอย่างไม่เกรงใจ ชอปเปอร์พยายามจะหาข้ออ้างขืนตัวไว้ แต่พอหันไปเห็นรอยยิ้มมุมปากเยือกเย็นของ คริส ที่ส่งมาให้ราวกับผู้ชนะ ชอปเปอร์ก็ต้องกัดฟันกรอด เขาจำใจต้องเดินตามไอคิวออกไปเพื่อไม่ให้เสียอาการและผิดสังเกต ก่อนไป เขาไม่ลืมที่จะหันมาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงชิลๆ แต่แฝงความหมายลึกซึ้ง "เดี๋ยวฉันรีบขึ้นมานะพาย รอแป๊บนึง... ส่วนมึงคริส อย่ากวนพายล่ะ" คริสไม่ได้ตอบรับ เขาเพียงแค่มองตามแผ่นหลังเพื่อนรักจนกระทั่งประตูเพนท์เฮาส์ปิดลง เสียงล็อกอัตโนมัติดัง คลิก เป็นสัญญาณว่าตอนนี้... ในห้องกว้างขวางเหลือเพียงแค่เขากับเหยื่อสาวตามลำพัง ความเงียบโรยตัวลงมาทันที พาย ยังคงก้มหน้าก้มตาเซฟไฟล์งานและจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะ เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้ชายร่างสูงที่นั่งอยู่ไม่ไกล แต่ด้วยความที่เป็นคนมีสติและเยือกเย็น เธอจึงเลือกที่จะทำตัวปกติที่สุด ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ทำให้มือบางที่กำลังเก็บปากกาต้องชะงัก คริสไม่ได้เดินกลับไปนั่งที่เดิม แต่เขาเดินมาหยุดอยู่ซ้อนแผ่นหลังบางของเธอ กลิ่นโคโลญจน์แนววู้ดดี้สไปซ์ที่ดุดันและอันตรายลอยวนอยู่รอบตัวพาย ก่อนที่แขนแกร่งทั้งสองข้างจะเท้าลงบนขอบโต๊ะ กักขังร่างของเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "คริส... นายบังแสง" พายเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาระดับน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าแผ่นหลังของเธอจะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผงอกกว้างที่แนบชิดเข้ามาจนแทบจะไร้ช่องว่าง "ระวังตัวเก่งจังนะ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบลงที่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินบนลาดไหล่เนียนจนพายขนลุกซู่ หญิงสาวหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า กะจะใช้ความนิ่งสยบความอุกอาจนี้ แต่เธอกลับคิดผิด... เพราะการหันกลับมา ทำให้ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากคริสเพียงแค่คืบเดียว นัยน์ตาคมกริบดุดันของเขากำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ได้มีความขี้เล่นเหมือนชอปเปอร์ แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและการต้องการครอบครองอย่างโจ่งแจ้ง "ฉันแค่ไม่ชอบความวุ่นวาย" พายตอบกลับ ดวงตาคู่สวยสบตากับเขาอย่างไม่ลดละ เธอไม่หลบตาและไม่แสดงความอ่อนแอให้เห็น "ถอยไปหน่อยคริส เรามาทำงาน ไม่ได้มาเล่นสนุก" คริสกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ เขาไม่ถอย ซ้ำยังโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้กว่าเดิม จนจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนกับจมูกรั้นของเธอ "ใครบอกว่าฉันเล่น... ฉันเอาจริงต่างหาก" มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของคริสยกขึ้นมาเชยคางเรียวของพายให้เชิดขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชของเธออย่างอุกอาจ สัมผัสของเขาร้อนระอุราวกับไฟที่พร้อมจะแผดเผากำแพงน้ำแข็งของเธอให้ละลาย "ผู้ชายที่เข้ามาหามักจะทำตัวโง่ๆ ให้เธอรำคาญใช่ไหม..." คริสกระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยจัดอย่างหลงใหลแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ "แต่ฉันไม่ใช่พวกนั้น... และฉันก็ไม่ชอบอะไรที่ได้มาง่ายๆ ซะด้วยสิ" พายหัวใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สัญชาตญาณร้องเตือนว่าผู้ชายตรงหน้าคือ 'ของจริง' ที่อันตรายเกินกว่าจะต่อกรด้วยลีลาเดิมๆ เธอพยายามปัดมือเขาออก แต่คริสกลับฉวยข้อมือบางของเธอไว้แล้วกดลงกับพนักเก้าอี้ ตรึงเธอไว้ด้วยสายตาและพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ความร้อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูในห้องปิดตาย ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของคริสจะประทับลงมาที่มุมปากของเธออย่างเฉียดฉิว... เป็นการจูบซับที่มุมปากเพียงแผ่วเบา แต่กลับทิ้งรอยไหม้ไว้ในความรู้สึก เป็นการประกาศกร้าวว่าเขาพร้อมจะ 'กลืนกิน' เธอทุกเมื่อที่ต้องการ ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด... แกร๊ก! เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นทำลายห้วงเวลาอันตราย คริสผละออกห่างจากร่างบางในเสี้ยววินาที เขากลับไปยืนล้วงกระเป๋าด้วยท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้พายนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับก้อนเนื้อในอกที่เต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมา ชอปเปอร์เดินก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องเป็นคนแรก สายตาของเขากวาดมองคริสและพายอย่างรวดเร็ว แม้ทุกอย่างจะดูปกติ... แต่บรรยากาศที่คุกรุ่นและใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเพียงเล็กน้อยของยัยน้ำแข็ง ก็ทำให้เสือร้ายอย่างชอปเปอร์กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวมทะเล เกลียวคลื่นด้านนอกยังคงส่งเสียงซัดสาดเป็นจังหวะ แต่ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นและกลิ่นอายของความรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อคืนพาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสุข หญิงสาวพบว่าตัวเองกำลังนอนตะแคงอยู่ตรงกลาง โดยมีวงแขนแกร่งของ คริส สวมกอดรัดเอวเธอไว้จากด้านหลัง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ในขณะที่ด้านหน้า ชอปเปอร์ นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ท่อนขาแกร่งก่ายเกยทับเรียวขาของเธอเอาไว้ ซุกซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อนราชินีน้ำแข็งขยับยิ้มบางๆ มือเล็กเอื้อมไปลูบกลุ่มผมสีเข้มของชอปเปอร์เบาๆ ก่อนจะพยายามเบี่ยงตัวเพื่อลุกขึ้น แต่สัมผัสนั้นกลับไปปลุกสัญชาตญาณของนักล่าทั้งสองคนให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน"จะรีบตื่นไปไหนแต่เช้า... เมียจ๋า"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของคริสดังขึ้นชิดใบหู หมาป่าจ่าฝูงไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าและซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนพายต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่าน"อื้อ... คริส... ปล่อยก่อน สายแล้วนะ" พายประท้วงเสียงอ่อน"สายอะไรกัน วันนี้เ
ติ๊ก... ติ๊ก...เข็มนาฬิกาบนผนังเดินเข้าใกล้เลขสิบสองเข้าไปทุกที บรรยากาศภายในห้องนอนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่เกิดจากแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาทั้งวันพาย นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงในชุดสลิปเดรสผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่น หญิงสาวจิบไวน์แดงในแก้วทรงสูงด้วยท่วงท่าสง่างาม ในขณะที่ คริส และ ชอปเปอร์ นั่งอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสองคู่จดจ้องมาที่เธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอคอยสัญญาณปลดโซ่ตรวน"อีกหนึ่งนาที..." คริสคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง"เตรียมตัวรับผลกรรมที่ยั่วพวกฉันมาทั้งวันได้เลย พาย" ชอปเปอร์เสริมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เสือแสนดีสลัดคราบคนอบอุ่นทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหิวกระหายที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุดติ๊ง!เสียงนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 00:00 น. ดังก้อง... กฎวันพักรบสิ้นสุดลงแล้ว!ร่างสูงใหญ่ของคริสและชอปเปอร์พุ่งเข้าหาพายแทบจะพร้อมกัน แก้วไวน์ถูกดึงออกจากมือบางและวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้เยื่อใย คริสรวบเอวคอดของพายเข้ามากระแทกจูบอย่างดุดัน รุนแรง และโหยหา ราวกับคนขาดน้ำมาแรมเดือน ในขณะที่ชอปเปอร์สอดมือเข้าไปใต้ชุดซาติ
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในวิลล่าริมทะเล ปลุกให้ พาย ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา หญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากกิจกรรมรักมาราธอนเมื่อคืน เธอยังนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของ ชอปเปอร์ ที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข รอยแดงจางๆ ที่ต้นคอและลาดไหล่ของเธอคือหลักฐานชั้นดีว่าเสือแสนดีตัวนี้ "ร้ายกาจ" แค่ไหนแต่ทว่า... ความเงียบสงบยามเช้าก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าวิลล่าด้วยความเร็วสูง!พายสะดุ้งสุดตัว ส่วนชอปเปอร์เพียงแค่ลืมตาขึ้นช้าๆ มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์"หึ... มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ร่างสูงใหญ่ของ คริส ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงกวาดมองภาพสองคนบนเตียงด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอทโดยเฉพาะเมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับ "รอยรัก" ที่ชอปเปอร์จงใจฝากไว้บนตัวพาย... สันกรามของคริสก็นูนเด่นขึ้นจากการขบกัดอย่างแรง"หมดเวลาสนุกของมึงแล้วไอ้ชอป" คริสกดเสียงต่ำ เดินตรงดิ่งเข้ามาที่เตียง ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างพาย
เสียงสายน้ำจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อน ดังก้องไปทั่วห้องน้ำกว้างขวางภายในเพนท์เฮาส์ ทว่าเสียงที่ทำให้หัวใจของ พาย เต้นไม่เป็นส่ำ กลับเป็นเสียงลมหายใจทุ้มต่ำของ ชอปเปอร์ ที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่บางของเธอวันนี้คือ "วันของชอปเปอร์" ตามกฎสลับวันที่ราชินีน้ำแข็งเป็นคนตั้งขึ้น และเสือแสนดีก็เริ่มต้นการทวงสิทธิ์ของเขาตั้งแต่ยามบ่ายร่างบอบบางเปลือยเปล่าของพายยืนพิงแผ่นหลังอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชอปเปอร์ ชายหนุ่มไม่ได้จาบจ้วงรุนแรง แต่เขากลับใช้ฟองสบู่กลิ่นหอมละมุนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านตั้งแต่ลาดไหล่ ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะวกกลับขึ้นมาเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นที่เนินอกอย่างจงใจ"อ๊ะ... ชอปเปอร์... ล้างตัวได้แล้ว..." พายเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่ทำให้ร่างกายร้อนผ่าวแต่วงแขนแกร่งกลับตวัดรัดเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ชอปเปอร์ก้มลงกดจูบที่ซอกคอขาวเนียน ฝากฝังรอยรักสีจางเอาไว้เพื่อทับซ้อนรอยเดิมของคริสอย่างหวงแหน"วันของฉันเพิ่งจะเริ่มเองนะพาย... รีบไปไหนล่ะ" เสียงกระซิบพร่าชิดใบหูทำเอาพายขนล
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู บ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบจะเที่ยงวันบนเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่ ร่างบอบบางของ พาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ หญิงสาวพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่าตัวเองถูกท่อนแขนแกร่งของ คริส กอดรัดเอวเอาไว้แน่นจากฝั่งซ้าย ในขณะที่ฝั่งขวา ท่อนขาและวงแขนของ ชอปเปอร์ ก็ก่ายกอดและซุกหน้าอยู่กับลาดไหล่ของเธอไม่ยอมปล่อยพายถอนหายใจเฮือกใหญ่... ใช่ พวกเขาตกลงคบกันแบบ 'สามเรา' แล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับศึกหนักแบบ 2 รุม 1 ทุกคืนหรอกนะ!"ปล่อยเลยนะ ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันหนัก!" พายออกแรงดิ้นและแงะท่อนแขนที่หนักอึ้งของพวกเขาทิ้ง หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง นำผ้าห่มมาพันรอบตัวด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งแต่น่ารักในสายตาคนมองคริสและชอปเปอร์งัวเงียตื่นขึ้นมา หมาป่าจ่าฝูงทำท่าจะรวบเอวเธอเข้ามากอดอีกรอบเพื่อมอร์นิ่งคิส แต่พายกลับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างนั้นไว้ซะก่อน"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยคริส ชอปเปอร์ด้วย นั่งลงแล้วฟังฉันให้ดี" พายกดเสียงต่ำ ทำเอาผู้ชายตัวโตสองคนต้องยอมนั่งขัดสมาธิบนเตียงอย่างว่าง่าย"ฉันมีกฎข้อใหม่มาเพิ่ม... ถ้าขืนปล่อยใ
ประตูห้องเพนท์เฮาส์หรูของคริสถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังก้องในความเงียบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุจนเครื่องปรับอากาศแทบไม่มีความหมายพาย แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู หอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งของ คริส ที่ท้าวคร่อมร่างเธอไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่กักเก็บมาเนิ่นนาน ในขณะที่ ชอปเปอร์ เดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาของเสือแสนดีสอดเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบอบบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา"หนีไปตั้งอาทิตย์นึง... รู้ไหมว่าฉันแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วพาย" คริสกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สันจมูกโด่งคลอเคลียหยอกล้อกับปลายจมูกรั้นของเธอ"แล้วรู้ไหม... ว่าคนเก่งที่กล้าตั้งกฎกติกาใหม่ ต้องโดนทำโทษยังไง" ชอปเปอร์เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนแต่แฝงความอันตราย ริมฝีปากอุ่นจัดของเขากดจูบลงบนลาดไหล่บางที่โผล่พ้นชุดเดรสสีดำ สัมผัสของเขาทำให้พายสะดุ้ง ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างหญิงสาวถูกขนาบข้างด้วยความดุดันและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวของผู้ชายสองคน พายช้อนสายตาขึ้นสบกับคริส ริมฝีปากสีพีชเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่า
สายลมบนดาดฟ้าพัดกรรโชกแรง แต่กลับไม่อาจพัดพาความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่รอบตัวคนทั้งสามไปได้คริส และ ชอปเปอร์ ยืนกลั้นหายใจ นัยน์ตาของหมาป่าและเสือร้ายจดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของ พาย ราวกับนักโทษที่กำลังรอคอยคำพิพากษาประหารชีวิตพายกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบเซียวของผู้ชายทั้งสองคน... มองลึกเ
ลานจอดรถคอนโด (ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)หยาดน้ำตาของ ไอคิว และภาพความเจ็บปวดของเพื่อนรักที่เขาถ่ายทอดออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของ พาย สั่นไหว หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บปวดในใจตัวเอง"ก็ได้คิว..." พายเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนในความรู้สึก "พายจะยอมไปเจอพวกเขา..
ลานจอดรถของคอนโดในยามค่ำคืนเงียบสงัด พาย ในชุดไปรเวทธรรมดาๆ สวมหมวกแก๊ปดึงปีกปิดบังใบหน้า เพิ่งเดินกลับมาจากการไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องเพื่อรักษาแผลใจ และพยายามอย่างหนักที่จะลบสัมผัสของผู้ชายใจร้ายทั้งสองคนออกไปจากความทรงจำทว่า... ใ
หนึ่งสัปดาห์เต็ม... ที่โลกของหมาป่าและเสือร้ายหยุดหมุนนับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่อง 'เกม' แตกสลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาและคำสั่งห้ามเด็ดขาดของ พาย... ยัยน้ำแข็งก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการเธอ หายตัวไป อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีการมาเข้าเรียน ไม่มีการปรากฏตัวที่คณะ เบอร์โทรศัพท์ถูกปิดตาย โซเชียลมีเดียทุ







