EP 5: คำเตือน

เวลาล่วงเลยจนเกือบเที่ยงคืน หลังจากไอคิวและชอปเปอร์หอบหิ้วเสบียงและเบียร์กลับมาวงสนทนาก็เปลี่ยนจากเรื่องรายงานเป็นเรื่องสัพเพเหระ ไอคิวที่จัดการเบียร์ไปหลายกระป๋องเริ่มเอนหลังพิงโซฟาตาเยิ้ม ในขณะที่พายเริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาที่เธอต้องเอาตัวรอดจากดงสัตว์นักล่าแห่งนี้เสียที

หญิงสาวจัดการปิดแล็ปท็อปและรวบรวมเอกสารใส่กระเป๋าอย่างเงียบเชียบ "ฉันกลับก่อนดีกว่า ดึกมากแล้ว"

คำพูดของพายทำให้ทุกการเคลื่อนไหวในห้องหยุดชะงัก คริส ซึ่งนั่งเงียบๆ จิบเบียร์กระป๋องที่สอง วางกระป๋องโลหะลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที

"เดี๋ยวไปส่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความเด็ดขาดและอำนาจที่ปฏิเสธได้ยาก สายตาคมกริบของคริสจ้องมองมาที่พายราวกับกำลังจะสานต่อ 'บทสนทนา' ที่ค้างคากันไว้เมื่อครู่

แต่ก่อนที่พายจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ หรือคริสจะได้ก้าวเข้ามาประชิดตัว...

"เฮ้ย ไม่ต้องมั้งไอ้คริส มึงกระดกเบียร์ไปตั้งสองกระป๋องแล้ว ขับรถเดี๋ยวก็โดนรวบหรอก" เสียงนุ่มทุ้มติดจะอารมณ์ดีของ ชอปเปอร์ ดังขัดขึ้นมา ชายหนุ่มเจ้าของห้องลุกขึ้นยืนพลางควงพวงกุญแจรถสปอร์ตในมือเล่นอย่างสบายๆ รอยยิ้มชิลๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เขาเดินมาขวางกลางระหว่างคริสและพายอย่างแนบเนียน "กูไปส่งพายเองดีกว่า กูยังไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลยสักหยด... ปลอดภัยกว่าเยอะ มึงอยู่เฝ้าไอ้คิวไปเถอะ"

คริสปรายตามองเพื่อนรัก นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวด้วยประกายไฟแห่งความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด กรามแกร่งขบบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ทว่าชอปเปอร์กลับยืนจ้องตากลับด้วยท่าทีผ่อนคลายและรอยยิ้มบางๆ ที่ยั่วโมโหได้อย่างร้ายกาจ... สงครามทางสายตาของสองหนุ่มดำเนินไปเพียงเสี้ยววินาที แต่พายสัมผัสได้ถึงคลื่นความกดดันที่ปะทะกันกลางอากาศ

"งั้นฝากด้วยนะชอปเปอร์" พายเลือกที่จะตัดบท เธอไม่อยากอยู่ต่อเพื่อเป็นตัวกลางให้ใครเขม่นกัน และข้ออ้างเรื่องแอลกอฮอล์ของชอปเปอร์ก็ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด

คริสจำต้องถอยหลังกลับไปยืนนิ่ง มองตามแผ่นหลังของพายและเพื่อนรักที่เดินออกจากห้องไปพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วเพนท์เฮาส์

...

ภายในรถสปอร์ตยุโรปคันหรูที่แล่นไปตามท้องถนนยามค่ำคืน บรรยากาศแตกต่างจากตอนที่อยู่กับคริสอย่างสิ้นเชิง ชอปเปอร์ขับรถด้วยมือเดียว เปิดเพลงสากลจังหวะสบายๆ คลอเบาๆ ท่าทีผ่อนคลายของเขาทำให้พื้นที่แคบๆ ในรถไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่พายคิด

"อึดอัดแย่เลยดิ อยู่กับไอ้คริสสองต่อสองเมื่อกี้" ชอปเปอร์ทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆ นัยน์ตาสีเข้มเหลือบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวผ่านกระจกมองหลัง

พายยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง "ก็ปกตินิ ไม่เห็นมีอะไร" เธอตอบเสียงเรียบ รักษากำแพงน้ำแข็งไว้อย่างเหนียวแน่น

ชอปเปอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยคอนโดของพายอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ชิลๆ เหมือนชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าความหมายกลับลึกล้ำจนคนฟังต้องหันมามอง

"พาย... ฉันเตือนในฐานะเพื่อนร่วมกลุ่มนะ" ชอปเปอร์หยุดรถที่หน้าล็อบบี้คอนโด เขาหันมาสบตากับเธอ แววตาที่เคยดูขี้เล่นและเข้าถึงง่าย มีความจริงจังพาดผ่านเพียงเสี้ยววินาที "อย่าไปเล่นกับไฟอย่างไอ้คริสเลย ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันจริงๆ... หมอนั่นน่ะอันตรายกว่าที่เธอคิดเยอะ บทมันจะเอาจริงขึ้นมา มันกัดไม่ปล่อยหรอกนะ"

เขาพูดด้วยท่าทีสบายๆ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพวงมาลัย รอยยิ้มละมุนยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก เขาไม่ได้ข่มขู่ ไม่ได้แสดงท่าทีก้าวร้าวหรือเอาแต่ใจเหมือนคริส แต่กลับดูเหมือนเพื่อนผู้ชายที่หวังดีและเป็นห่วงเธอจากใจจริง

แต่สำหรับคนฉลาดและระวังตัวเป็นเลิศอย่างพาย... เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำเตือนจากความหวังดีล้วนๆ ชอปเปอร์กำลังใช้ความเนียนและความเป็นมิตร สร้างภาพลักษณ์ว่าตัวเองคือ 'พื้นที่ปลอดภัย' และพยายามผลักคริสให้กลายเป็น 'ตัวอันตราย' เพื่อให้เธอเอนเอียงมาทางเขา

ผู้ชายคนนี้ร้ายลึก... ร้ายกว่าคนที่แสดงออกตรงๆ อย่างคริสเสียอีก

พายสบตากับชอปเปอร์นิ่งๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นยิ้มแรกที่ชอปเปอร์ได้เห็น มันสวยงาม เย้ายวน และเย่อหยิ่งจนใจเขาเต้นผิดจังหวะ

"ขอบใจที่เตือนนะชอปเปอร์..." พายปลดเข็มขัดนิรภัยและเปิดประตูรถ ก่อนจะหันมาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "แต่ฉันดูแลตัวเองได้... อีกอย่าง ฉันคิดว่าคนอันตรายน่ะ ไม่ได้มีแค่คริสคนเดียวหรอก... จริงไหม?"

ปัง!

ประตูรถปิดลง ทิ้งให้ชอปเปอร์นั่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เสือร้ายหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ สายตาจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เดินหายเข้าไปในคอนโดด้วยความหลงใหลที่ทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว

เหยื่อตัวนี้... ฉลาดจนน่าจับกินให้กระดูกไม่เหลือเลยจริงๆ