EP 8: สัมผัสเนียน

บรรยากาศร้านอาหารหลังคาเฟ่ยอดฮิตหลังมอเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษา พาย นั่งจิบน้ำเปล่าเงียบๆ หลังจากจัดการมื้อเที่ยงเสร็จ โดยมีเพื่อนสนิทในกลุ่มกำลังซักไซ้ไล่เลียงถึงเหตุการณ์ 'ศึกชิงนาง' กลางลานเกียร์เมื่อช่วงเช้าอย่างออกรส

"แกจะไม่เล่าจริงๆ เหรอพาย! สองคนนั้นระดับท็อปของคณะเลยนะเว้ย จู่ๆ มานั่งขนาบข้างแกแถมยังเขม่นกันเองอีก บ้าไปแล้ว!" เพื่อนสาวเขย่าแขนพายอย่างตื่นเต้น

พายถอนหายใจเบาๆ ใบหน้าสวยจัดยังคงเรียบนิ่ง "ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องงานกลุ่มน่ะ สองคนนั้นคงหงุดหงิดกันเองมากกว่า" เธอตอบปัด รักษากำแพงความเยือกเย็นเอาไว้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าสายตาของทั้งคริสและชอปเปอร์เมื่อเช้ามันมีอะไรมากกว่านั้น

แต่ก่อนที่เพื่อนของเธอจะได้ซักไซ้ต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ในร้านให้หันไปมอง

ชอปเปอร์ ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่วงท่าสบายๆ แขนเสื้อนักศึกษาที่พับขึ้นเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ท้องแขนซึ่งยิ่งขับให้เขาดูแบดบอยและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองไปรอบร้านเพียงครู่เดียว ก่อนจะล็อกเป้าหมายมาที่โต๊ะของพาย รอยยิ้มละลายใจถูกจุดขึ้นที่มุมปาก

เขาเดินตรงเข้ามาหยุดที่โต๊ะ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเพื่อนพาย

"รบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าครับสาวๆ" ชอปเปอร์เอ่ยทักทายเพื่อนของพายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มและรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาสาวๆ แทบจะละลายลงไปกองกับพื้น ก่อนที่สายตาแพรวพราวคู่นั้นจะเลื่อนกลับมาหยุดที่ใบหน้าเรียบนิ่งของยัยน้ำแข็ง "กินเสร็จแล้วใช่ไหมพาย... ฉันมารับไปเรียนคลาสบ่ายน่ะ"

พายขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันไม่ได้ขอให้นายมารับนี่ชอปเปอร์ ฉันเดินไปกับเพื่อนได้"

"รู้... แต่ฉัน 'อยาก' มารับ" ชอปเปอร์ตอบกลับอย่างลื่นไหล เขาไม่ได้ใช้อำนาจข่มขู่เหมือนคริส แต่ใช้ความหน้ามึนปนรอยยิ้มที่ปฏิเสธได้ยาก ชายหนุ่มถือวิสาสะขยับเข้ามาใกล้ โน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมมินต์เย็นๆ ลอยมาแตะจมูกพายอีกครั้ง

จู่ๆ มือใหญ่ของชอปเปอร์ก็ยกขึ้นมา... ปลายนิ้วโป้งของเขาแตะลงที่มุมปากอวบอิ่มสีพีชของพายอย่างแผ่วเบา

สัมผัสนั้นไม่ได้หยาบโลน แต่มันเชื่องช้า อ้อยอิ่ง และจงใจเสียดสีผิวเนื้ออ่อนนุ่มของเธอจนพายรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเข้มของชอปเปอร์ที่ทอดมองลงมาไม่ได้ชิลเหมือนรอยยิ้มบนใบหน้า แต่มันแฝงความเร่าร้อนและสัญชาตญาณของการล่าไว้อย่างเต็มเปี่ยม

"กินเลอะเทอะเป็นเด็กเลยนะ" เสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน นิ้วหัวแม่มือของเขายังคงเกลี่ยริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ราวกับกำลังลิ้มรสความหวานที่มองไม่เห็น "คราวหลังระวังหน่อย... เพราะถ้าเป็นคนอื่น เขาคงไม่ใช้ 'นิ้ว' เช็ดให้เธอแน่ๆ"

คำพูดกำกวมและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งทำเอาพายหัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ สัญชาตญาณเตือนภัยดังลั่น ผู้ชายคนนี้ใช้ความอ่อนโยนบังหน้าเพื่อล่อลวงให้เหยื่อตายใจ ก่อนจะรัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด

พายปัดมือเขาออกเบาๆ พยายามดึงสติกลับมา "นายมันไร้สาระ ชอปเปอร์" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แม้จะรู้ตัวว่าชีพจรตัวเองกำลังเต้นเร็วผิดปกติ

หญิงสาวหันไปบอกลาเพื่อนๆ ที่กำลังนั่งอ้าปากค้าง ก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าและเดินนำออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วเพื่อหนีจากสถานการณ์ชวนคุกคามหัวใจนี้

ชอปเปอร์มองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาไม่ได้หงุดหงิดที่โดนด่า กลับกัน... ปฏิกิริยาต่อต้านเล็กๆ น้อยๆ ของพายยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุก เสือร้ายหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะล้วงกระเป๋าเดินตามเหยื่อสาวแสนสวยออกไปอย่างอารมณ์ดี

การรุกแบบเงียบๆ แต่งาบเรียบของชอปเปอร์... กำลังทำให้กำแพงน้ำแข็งของพายเริ่มมีรอยร้าวโดยที่เธอเองก็แทบไม่รู้ตัว