เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะเลยนะ

ก่อนกลับบ้านภีมวัจน์สั่งให้คนแวะอีกวัดหนึ่งซึ่งเป็นทางผ่านพอดี ช่วงบ่ายคล้อยแสงแดดเหลืองทองสาดส่องลอดต้นโพธิ์ใหญ่ เมฆขาวดุจปุยนุ่นลอยตัดกับท้องฟ้าสีเข้ม สายลมอ่อนๆ พัดพาความหอมของดอกแก้วส่งกลิ่นโชยไปทั่วบริเวณ เสียงนกกระจิบแว่วประสานกับเสียงระฆังวัดที่ดังขึ้นเป็นจังหวะช้าๆ

ภีมวัจน์เดินนำหน้าโดยมีการ์ดทั้งสี่นายตามติดไม่ห่าง สร้างภาพที่แปลกตาให้แก่ผู้ที่มาทำบุญอยู่ไม่น้อย

อดีตมาเฟียก้าวเข้ามาในวัดอย่างเงียบสงบ ในมือถือช่อดอกไม้กุหลาบสีขาวที่น้องชอบ เดินตรงไปยังศาลาที่เก็บอัฐิ การ์ดทั้งสี่นายรู้งาน แยกย้ายกันไปยืนคนละมุมเพื่อให้เวลาส่วนตัวเจ้านาย

ภีมวัจน์หยุดอยู่หน้าช่องกำแพงเล็กๆ ที่มีช่องบรรจุอัฐิน้องสาวตั้งอยู่ มีป้ายไม้เขียนชื่อภีมสินีไว้ชัดเจน เขาวางดอกไม้ลงเบื้องหน้า ก้มกราบเบาๆ ความปวดหนึบในอกพลันตีตื้นขึ้นมา

เกือบครบสองเดือนแล้วที่น้องสาวจากไป แต่ไม่เคยมีวันไหนที่พี่ชายอย่างเขาไม่เผลอคิดถึง ไม่เผลอโหยหาเสียงเล็กใสที่ชอบออดอ้อนทุกครั้งที่เจอหน้า ภาพรอยยิ้มสดใสยังวนเวียนในหัวใจไม่เคยจาง เหมือนเธอจะโผล่มาเรียกชื่อเขาได้ทุกเมื่อ ภีมวัจน์ยังจำได้ดีทุกครั้งที่ภีมสินีลงมือทำขนม แม้มันจ