Share

บทที่ 3

Author: จือหนานอี
ฉันลอยตามฝีเท้าพี่ชายทั้งสามไปโดยไม่รู้ตัว ใจยิ่งหดหู่ลงเรื่อย ๆ

โถงทางเดินชั้นใต้ดินหนาวเย็นบาดกระดูก พี่ชายทั้งสามก้าวยาว ๆ ไปหยุดหน้าห้องเย็นร้าง

พี่ใหญ่หลินจิ่งถิงถีบประตูเหล็กที่จับน้ำค้างแข็งขาวโพลนเต็มบาน จนเกิดเสียงทึบหนักดังสนั่น

“หลินรั่ว เลิกแกล้งตายได้แล้ว ไสหัวออกมา!”

“เธอทำให้เนี่ยนเนี่ยนโกรธจนโรคหัวใจกำเริบ วันนี้เธอต้องคุกเข่าโขกหัวขอโทษเนี่ยนเนี่ยน!”

ภายในประตูเงียบสนิท

ไม่มีเสียงตอบกลับแม้แต่น้อย

วิญญาณของฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความโกรธของเขาอย่างเย็นชา

เขาไม่รู้เลยว่า คนหลังประตูบานนั้นไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจมานานแล้ว

เห็นข้างในไม่มีความเคลื่อนไหว พี่รองหลินจิ่งยวนก็ดันแว่นกรอบทอง มุมปากยกยิ้มเยาะ

“ยังเล่นละครเรียกความสงสารอีก? คิดว่าไม่พูดแล้วพวกเราจะใจอ่อนเหรอ?”

“คนที่หนาวจัดจะร้องขอความช่วยเหลือตามสัญชาตญาณ เธอไม่ส่งเสียงสักแอะ แกล้งได้ไม่เนียนเลยสักนิด!”

พี่สามหลินจิ่งเจ๋อยิ่งมีสีหน้าดุดัน คว้าคอเสื้อคนรับใช้ที่กำลังตัวสั่นทันที

“เธอติดสินบนพวกนาย แล้วแอบหนีออกไปตั้งนานแล้วใช่ไหม?”

“ใช้วิธีสกปรกอย่างการเงียบใส่มาขู่พวกเรา เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”

คนรับใช้ตกใจจนทรุดเข่าลงกับพื้น โขกหัวไม่หยุด

“คุณชายสาม ไม่มีจริง ๆ ครับ! ตลอดสามวันนี้คุณหนูรั่วไม่เคยออกไปแม้แต่ก้าวเดียว!”

พอได้ยินว่าฉันยังอยู่ข้างใน พี่ใหญ่ก็แค่นเสียงเย็น ก่อนเอื้อมมือไปดึงมือจับประตูห้องเย็น

“ทั้งที่เธอเกือบทำให้เหนี่ยนเหนี่ยนตาย แต่กลับไม่กล้ารับผิดสักนิด เธอเป็นคนตระกูลหลินจริงหรือเปล่า?”

“หลินรั่วรั่ว รีบออกมาขอโทษ! แล้วพวกเราจะยังยอมรับเธอเป็นน้องสาว! ไม่อย่างนั้น...”

เขาออกแรงกระชาก

แต่ประตูเหล็กไม่ขยับเลยสักนิด

สีหน้าพี่ใหญ่หม่นลงทันที ก่อนยกเท้าถีบประตูเต็มแรงอีกครั้ง

“เก่งขึ้นแล้วนี่! ยังกล้าล็อกจากข้างในอีก? คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะบังคับให้พวกเรายอมได้เหรอ?”

พี่รองกับพี่สามก็เดินเข้ามา ช่วยกันดึงมือจับประตูเต็มแรง

“เปิดประตู! หลินรั่วรั่ว รีบออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้!!”

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะออกแรงแค่ไหน ประตูก็ยังติดแน่นไม่ขยับ

พี่ใหญ่ขมวดคิ้ว เดือดดาลจนไฟโทสะลุกท่วม “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมประตูเหมือนถูกแช่แข็งจนตายไปแล้ว?”

ฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวบานนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า

มันจะไม่ติดตายได้อย่างไร?

สามวันก่อน ท่ามกลางความหนาวสุดขั้วติดลบสี่สิบองศา ฉันทุบประตูสุดแรงเพื่อเอาชีวิตรอด

เล็บทุกเล็บพลิกฉีกหักหมด เลือดอุ่น ๆ ไหลตามร่องประตูเข้าไปในไส้กุญแจ

จากนั้นก็แข็งตัวเป็นน้ำแข็งเลือดแข็ง ๆ ในพริบตา เพราะอุณหภูมิที่ต่ำจัด

ประตูบานนั้น ถูกเลือดเนื้อของฉันทำให้ติดแน่นจริง ๆ

“เธอต้องตั้งใจทำลายกลอนประตูจากข้างในแน่!”

พี่สามโกรธจนหัวเราะออกมา ก่อนถีบประตูเต็มแรง

“ดีนี่! รู้จักทำลายกลอนประตูมาสู้ตายกับพวกเราแล้วใช่ไหม?”

พี่รองมีแววตาเย็นชา หันไปสั่งบอดี้การ์ดทันที

“ไปเอาค้อนใหญ่กับเครื่องตัดมา! ตัดกลอนประตูให้ฉัน!”

“ฉันจะดูว่าเธอจะหดหัวอยู่ข้างในเหมือนเต่าหดหัวได้อีกนานแค่ไหน!”

“วันนี้ฉันไม่เชื่อหรอก! พวกเราสามคนจะจัดการน้องสาวคนเดียวไม่ได้!”

ไม่นาน บอดี้การ์ดก็หอบเครื่องมือหนักเข้ามา

สะเก็ดไฟกระเด็นไปทั่ว เสียงเครื่องตัดดังแสบแก้วหูก้องไปทั่วชั้นใต้ดิน

เมื่อเครื่องตัดกินลึกเข้าไป ร่องประตูก็ถูกงัดเปิดออกเป็นช่องหนึ่ง

ทันใดนั้น ไอเย็นจัดปนกลิ่นคาวเหม็นรุนแรงก็พุ่งออกมาจากร่องประตู

ทุกคนหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้กลิ่นนั้น

“คะ...คุณชายใหญ่...กลิ่นนี้ไม่ปกติ!”

คนรับใช้ตัวสั่นงันงก เสียงหวีดแหลม “นี่...นี่มันกลิ่นคนตาย!”

อากาศพลันเงียบงันราวกับหยุดนิ่ง

มือที่กำลังทุบประตูของพี่ใหญ่ชะงักทันที รูม่านตาหดวูบ

แต่พริบตาต่อมา พี่สามก็ตบหน้าคนรับใช้เต็มแรงอย่างเหี้ยมเกรียม

“หุบปากหมา ๆ ของนาย!”

“แค่ติดลบสิบจะตายได้เหรอ? คิดว่าฉันเพิ่งเรียนรู้สามัญสำนึกวันแรกหรือไง!”

พูดจบ เขาก็ผลักบอดี้การ์ดออก แย่งค้อนใหญ่มาจากมือ

“หลินรั่ว ฟังนะ! ถึงพ่อแม่จะไม่อยู่แล้ว! แต่วันนี้พวกเราสามคนจะสั่งสอนเธอแทนพวกท่านให้ดี!”

พูดจบ เขาชูค้อนใหญ่ขึ้นสูง ด้วยความโกรธถึงขีดสุด แล้วฟาดลงบนกลอนประตูที่ใกล้พังเต็มทีอย่างแรง

“ปัง...!!”

พร้อมกับเสียงดังสนั่นจนแสบแก้วหู

ประตูเหล็กหนาหนักที่ขังฉันไว้สามวันสามคืน และเปื้อนเลือดเนื้อของฉัน ก็พังครืนลงมา

แสงไฟจ้าจากด้านนอกส่องเข้าไปในห้องเย็นที่มืดสนิทราวกับหมึกทันที

พี่ชายทั้งสามก้าวเข้าไปในหมอกขาวเย็นเยียบด้วยสีหน้าโกรธจัด

“ทำไมหนาวขนาดนี้?!”

“หลินรั่ว ไสหัวออก...”

เสียงตะโกนด้วยโทสะของพี่ใหญ่หยุดชะงักลงทันที เมื่อเห็นสิ่งที่ขดตัวอยู่กลางห้องเย็นอย่างชัดเจน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย   บทที่ 9

    คดีของหลินเนี่ยนเนี่ยนตัดสินเร็วมากทั้งจงใจปรับอุณหภูมิห้องเย็น อุดช่องระบายอากาศ และทำลายอุปกรณ์ขอความช่วยเหลือ หลักฐานหลายส่วนเชื่อมโยงกันอย่างครบถ้วนวันที่ศาลมีคำพิพากษาชั้นต้น พี่สามยืนอยู่หน้าศาล เงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่นมัวนักข่าวคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ยื่นไมค์จ่อหน้าเขา“ทนายหลิน...ไม่สิ คุณหลิน ขอถามว่าคุณมีความเห็นอย่างไรกับคำตัดสินครั้งนี้”เขาก้มหน้าลง มองนักข่าวแวบหนึ่ง"เบาไป"พูดจบ เขาก็หันหลังขึ้นรถ ไม่หันกลับมาอีกหลังจากนั้น วิญญาณของฉันอยู่ที่วิลล่าตระกูลหลินอีกนานมากนานจนฉันเห็นฤดูกาลเปลี่ยนจากปลายใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาวจัดพี่ใหญ่ล็อกห้องเดิมของฉันไว้ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปแต่ทุกสุดสัปดาห์ เขาจะเปิดประตูเอง แล้วนั่งอยู่ข้างเตียงของฉันตลอดบ่ายบนโต๊ะมีงานแกะสลักไม้จันทน์แดงชิ้นที่สองของฉันที่ยังทำไม่เสร็จวางอยู่โครงร่างที่แกะไปได้เพียงครึ่งเดียว ดูออกว่าเป็นกระต่ายน้อยตัวหนึ่งฉันเกิดปีเถาะเขาหยิบมันขึ้นมาดูครั้งหนึ่ง แล้ววางกลับลงไปสัปดาห์ต่อมาก็หยิบขึ้นมาดูอีกครั้งราวกับกำลังรอให้ฉันกลับมาแกะมันต่อจนเสร็จพี่รองดึงประวัติการรักษาของฉันออกมาจากระ

  • หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย   บทที่ 8

    ตอนหลินเนี่ยนเนี่ยนถูกพาตัวไป ไฟถนนทั้งสายก็สว่างขึ้นแล้วแสงไฟแดงน้ำเงินจากรถตำรวจสาดกระทบกำแพงสีขาวของวิลล่า กะพริบวูบวาบไม่หยุดเธอถูกตำรวจหญิงสองคนประคองแกมหิ้วปีกออกจากบ้าน ผมเผ้ายุ่งเหยิง คราบน้ำตาบนใบหน้ายังไม่แห้ง ปากพร่ำซ้ำอยู่เพียงประโยคเดียว“พี่ใหญ่ช่วยฉัน...พี่รอง...พี่สาม...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”ไม่มีใครตอบเธอสามพี่น้องยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในห้องรับแขก ไม่มีใครหันไปมองข้างนอกแม้แต่คนเดียวรถตำรวจเคลื่อนตัวออกไป ไฟท้ายหายลับในความมืดยามค่ำคืนวิลล่ากลับมาเงียบสงัดอีกครั้งพ่อบ้านพาเจ้าหน้าที่จากสถานฌาปนกิจลงไปยังชั้นใต้ดินฉันลอยตามพวกเขาเข้าไปในห้องเย็นเจ้าหน้าที่สถานฌาปนกิจเห็นความตายมาจนชิน แต่ในวินาทีที่เปิดประตูห้องเย็น ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าก็ยังชะงักไปครู่หนึ่งเขามองศพที่ขดตัวอยู่แวบหนึ่ง แล้วมองตัวเลขบนแผงควบคุมอุณหภูมิอีกครั้ง เงียบอยู่นาน ก่อนจะเรียกเพื่อนร่วมงานให้เข้ามาพวกเขาเคลื่อนไหวอย่างเบามือมากตอนค่อย ๆ เคลื่อนศพของฉันออกจากมุมห้อง ถึงพบว่าเสื้อผ้าของฉันแข็งติดกับพื้นไปแล้ว จึงจำเป็นต้องใช้น้ำอุ่นค่อย ๆ ละลายออกทีละนิดฉันลอยอยู่ด้านบ

  • หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย   บทที่ 7

    พ่อบ้านดึงภาพวงจรปิดได้เร็วมากระบบรักษาความปลอดภัยของวิลล่า พี่ใหญ่เป็นคนจ้างคนมาออกแบบเอง ได้ชื่อว่าครอบคลุมทุกมุมไร้จุดบอด แม้แต่มุมสวนยังติดกล้องอินฟราเรดสำหรับมองกลางคืนไว้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทางเดินหน้าห้องเย็นชั้นใต้ดินจอโปรเจกเตอร์ถูกกางขึ้นในห้องรับแขก พ่อบ้านมือสั่นขณะต่อสายหลินเนี่ยนเนี่ยนคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าจากซีดขาวค่อย ๆ กลายเป็นหม่นเทาเธออ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอกลับเหมือนถูกสำลีอุดไว้ภาพวงจรปิดสว่างขึ้นเวลา: สามวันก่อน 19:47:23ในภาพ สามพี่น้องหิ้วปีกหลินรั่วเดินไปทางห้องเย็นหลินรั่วถูกพี่รองกับพี่สามจับแขนขนาบซ้ายขวา ปลายเท้าลากไปกับพื้นเป็นรอยขาด ๆ หาย ๆเธอกำลังดิ้นรนแต่เด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีคนหนึ่ง เด็กสาวที่ข้อต่อเสื่อมเหมือนคนแก่อายุหกสิบ จะดิ้นสู้ผู้ชายโตเต็มวัยสามคนได้อย่างไร“พี่ ฉันไม่ได้ผลักเธอ ไม่ใช่ฉันจริง ๆ”วงจรปิดมีเสียงเสียงของหลินรั่วดังออกมาจากลำโพง เจือเสียงสะอื้น สั่นเครือ และเต็มไปด้วยคำวิงวอนสิ้นหวังผู้ชายสามคนในห้องรับแขกตัวแข็งค้างขึ้นมาพร้อมกันภาพยังดำเนินต่อไปพี่ใหญ่ผลักหลินรั่วเข้าไปในห้องเย็นด้วยมือเ

  • หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย   บทที่ 6

    ในห้องรับแขก หลินเนี่ยนเนี่ยนนั่งขดอยู่บนโซฟา คลุมผ้าห่มแคชเมียร์ มือประคองโกโก้ร้อนไว้หนึ่งแก้วภายนอก เธอกำลังไถมือถือ มุมปากยังแต้มรอยยิ้มจาง ๆแต่ความจริง ทุกไม่กี่วินาทีเธอก็เหลือบมองไปทางบันไดพวกเขาลงไปนานเกินไปแล้วตอนแรกเธอคิดว่า พวกพี่ชายคงรีบลงไปด่าหลินรั่วสักยก แล้วกลับขึ้นมาด้วยความโมโห จากนั้นเธอค่อยอ้อนให้ถูกจังหวะ เรื่องนี้ก็จะผ่านไปแต่ตอนนี้ผ่านไปเกือบสี่สิบนาทีแล้วเธอวางมือถือ กัดริมฝีปากล่างเบา ๆติดลบสี่สิบองศา สามวันไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดว่าหลินรั่วอาจเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆแต่เธอคิดว่าคนที่โตมาในชนบท ย่อมทนหนาวได้ดีอีกอย่าง เธอก็แค่ปรับอุณหภูมิเท่านั้น ไม่ได้ลงมือเองเสียหน่อยถ้าเกิดเรื่องจริง ก็เป็นพวกพี่ชายที่ขังหล่อน เกี่ยวอะไรกับเธอด้วยเธอทบทวนความคิดนี้ในหัวรอบหนึ่ง แล้วก็สบายใจขึ้นมากกำลังจะยกโกโก้ขึ้นจิบ“ปัง”ประตูห้องรับแขกถูกผลักเปิด กระแทกเข้ากับผนังมือของหลินเนี่ยนเนี่ยนสั่นวูบ โกโก้ร้อนหกกระจายไปเป็นวงกว้างผู้ชายสามคนยืนอยู่ตรงประตูสิ่งแรกที่เธอเห็นคือมือของพี่ใหญ่กำลังมีเลือดหยดสิ่งที่เธอเห็นเป็นลำดับที่สองคือใบหน้าของพี่ส

  • หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย   บทที่ 5

    โทรศัพท์หลุดจากมือหลินจิ่งยวน กระแทกพื้นห้องเย็นดังแกร๊กพี่ใหญ่ก้มลงจะเก็บ ท่าทางเชื่องช้าจนไม่เหมือนเขาเขาจ้องข้อความสั้น ๆ นั้นอยู่นานจากนั้นมือของเขาก็เริ่มสั่น จากปลายนิ้วลามไปถึงแขน แล้วลามไปทั้งร่าง“พี่ ฉันหนาว ช่วยฉันด้วย”ส่งไม่สำเร็จข้างช่องข้อความ มีเครื่องหมายตกใจสีแดงตั้งนิ่งอยู่เธอส่งแล้วเธอขอความช่วยเหลือแล้วไม่ใช่ว่าเธอไม่ส่งข้อความสำนึกผิดเลยสักข้อความเธออยู่ในห้องเย็นราวถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้ ใช้นิ้วที่แข็งชาพิมพ์ข้อความสั้น ๆ นี้ออกมาแต่ส่งไม่ออกเพราะโทรศัพท์ถูกความเย็นจัดจนพังหลินจิ่งถิงนึกถึงคำพูดของตัวเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนตบโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“สามวันแล้ว ไม่มีข้อความสำนึกผิดสักข้อความ ยังคิดว่าตัวเองถูกจริง ๆ เหรอ?”เขาก้มลงทันที ชกพื้นเต็มแรงพื้นน้ำแข็งแตกร้าว ข้อนิ้วแตกจนเลือดซึมออกมาตามซอกนิ้วเขาไม่รู้สึกเจ็บเลย“คุณชายใหญ่!”พ่อบ้านพุ่งเข้ามาดึงเขา“อย่าแตะฉัน”เสียงเขาต่ำราวกับถูกบดออกมาจากส่วนลึกของอกพี่สามเดินกลับมาจากหน้าประตู ใบหน้ายังซีดจากการอาเจียนเขาเห็นตัวเลขบนแผงควบคุมอุณหภูมิ ทั้งร่างนิ่งค้างไปสามวินาที“ติดล

  • หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย   บทที่ 4

    ผนังด้านในห้องเย็นปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งหนา หมอกขาวลอยคลุ้งสามพี่น้องหยุดฝีเท้าพร้อมกันราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ตรงมุมห้อง มีร่างคล้ายคนขดตัวพิงเชิงกำแพงอยู่แขนทั้งสองกอดเข่าแน่น ศีรษะซุกอยู่ระหว่างเข่า ราวกับพยายามหดตัวให้เล็กที่สุด เพื่อกักไออุ่นเฮือกสุดท้ายไว้ในอกผิวหนังเป็นสีม่วงคล้ำ เคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวบาง ๆนิ้วทั้งสิบเหยียดไปทางประตูเหล็ก เล็บทุกเล็บพลิกฉีกหักหมด คราบเลือดสีแดงคล้ำจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ลากยาวจากปลายนิ้วไปถึงบานประตูที่อยู่ห่างออกไปราวสามเมตรรอยนั้น คือรอยจากการคลานไปในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ คลานไปหาประตูทีละนิด ทีละนิดรูม่านตาของพี่ใหญ่หลินจิ่งถิงเบิกกว้างขึ้นทันที ริมฝีปากสั่นระริกสองครั้ง แต่พูดไม่ออกสักคำ“หลบ”พี่รองหลินจิ่งยวนดันพี่ใหญ่ออก แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปเขาย่อตัวลง ยื่นมือไปจับชีพจรตรงลำคอของหลินรั่วทันทีที่ปลายนิ้วแตะผิวหนัง เขาก็สะดุ้งถอยราวกับถูกไฟช็อตสัมผัสนั้นไม่ใช่อุณหภูมิของคนแต่เป็นอุณหภูมิของเหล็กเป็นอุณหภูมิของหินเป็นอุณหภูมิของสิ่งไร้ชีวิตที่ถูกทิ้งไว้นอกบ้านตลอดคืนในฤดู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status