Share

บทที่ 11

Penulis: อุดมสมบูรณ์
“เยี่ยเจาเจา!”

ดูเหมือนเขาก็เสียการควบคุมเช่นเดียวกัน เขาพุ่งเข้ามาแย่งไม้กอล์ฟในมือของฉันและโยนมัน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 196

    ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของกู้สือซวี่ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพอดี เป็นสายจากลูกสาวของเขานั่นเองเมื่อมีเรื่องนี้เข้ามาแทรก เขาก็เลิกตื๊อที่จะขอดูโน้ตบุ๊กของฉัน แล้วเปลี่ยนไปเอ่ยถามปลายสายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแทน “ตั๋วตั่ว เลิกเรียนแล้วเหรอลูก?”ฉันได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของแม่หนูน้อยดังแว่วออกมาจากลำโพงอย่างออดอ้อน “คุณพ่อคะ วันนี้คุณพ่อมารับหนูหลังเลิกเรียนได้ไหมคะ? หนูไม่อยากกลับบ้านกับคุณย่าเลยค่ะ”กู้สือซวี่ชะงักไปนิด ก่อนจะถามว่า “ทำไมล่ะลูก?”“คุณย่าขี้บ่นมากเลยค่ะ อารมณ์เสียก็ง่าย เอะอะก็ดุตั๋วตั่วตลอดเลย” แม่หนูบ่นพึมพำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “คุณพ่อใจดีกับหนูที่สุดแล้ว หนูอยากอยู่กับคุณพ่อค่ะ”น้ำเสียงของกู้สือซวี่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ได้สิครับ เดี๋ยวพ่อรีบไปรับหนูเดี๋ยวนี้นะ”พอกดวางสาย เขาก็บอกให้คนขับรถไปรออยู่ด้านล่างตึก แล้วรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีแม้ว่าตามตัวจะยังมีผ้าพันแผลพันอยู่เต็มไปหมด แต่ก็ไม่มีอะไรมาขัดขวางไม่ให้เขาไปรับลูกสาวได้เลยฉันเห็นเขาสวมเสื้อผ้าอย่างทุลักทุเลสุดกำลัง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปช่วยขยับให้อยู่ดี“เธอไปด้วยกันกับฉัน”น้ำเสียง

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 195

    กู้สือซวี่เอื้อมมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “เธอเป็นภรรยาของผม ของของผมก็คือของของเธอ เงินแค่ห้าสิบล้านแล้วมันจะทำไมกันครับ?”“ก็ไหนว่าจะหย่ากันแล้วไม่ใช่เหรอ!”เจียงซูฮุ่ยกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น “นังนี่มันจงใจจะสูบเลือดสูบเนื้อแกทิ้งทวนก่อนหย่าชัด ๆ! แม่เคยเตือนแกตั้งนานแล้ว ว่าแต่ก่อนที่มันหน้าด้านตามตอแยแกไม่เลิก ก็เพราะหวังเงินทั้งนั้น!”สีหน้าของกู้สือซวี่ฉายแววรำคาญใจขึ้นมาหลายส่วน “แม่ครับ คุณหมอบอกว่าผมต้องพักผ่อนอย่างสงบ ทำไมแม่มาทีไร ถึงต้องเอะอะโวยวายเสียงดังทุกทีล่ะครับ?”เจียงซูฮุ่ยทั้งอับอายทั้งเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเธอพยักหน้ารับด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น “ได้! ได้เลย! ต่อไปนี้แม่จะไม่ยุ่งกับแกอีกแล้ว ให้แม่นังสารเลวนี่มันคอยทำกับข้าวให้แกกินไปก็แล้วกัน รอจนวันที่แกโดนมันวางยาพิษจนตายคาที่ขึ้นมาเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นแกค่อยมารู้ซึ้งว่าที่แม่ทำไปทั้งหมดก็เพราะหวังดีกับแก!”หลังจากเธอสะบัดก้นเดินจากไป ภายในห้องพักผู้ป่วยก็พลันกลับคืนสู่ความเงียบสงบในทันทีฉันคิดว่ากู้สือซวี่คงจะเลือกกินมื้อเที่ยงที่แม่ของเขาหิ้วมาส่งให้ ฉันจึงเอื้อมมือไปหย

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 194

    กู้สือซวี่สาวเท้าตามมาทันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แค่คุกเข่าบนขั้นบันไดไม่กี่ขั้น เธอก็เจ็บปวดจนทนไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ แต่เนี่ยนเอินที่ถูกเธอทำร้ายจนตาย เธอต้องกระโดดลงมาจากชั้นสิบหก เธอคิดว่าเนี่ยนเอินจะต้องเจ็บปวดทรมานขนาดไหน?”ฉันชะงักฝีเท้าลง แล้วแหงนหน้าขึ้นมองเขาแสงจันทร์ทอดตัวลงมาต้องใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชาของกู้สือซวี่ ยิ่งขับเน้นให้คนที่เย็นชาอยู่เป็นทุนเดิมดูแล้งน้ำใจและเฉยเมยยิ่งขึ้นไปอีกความเจ็บแปลบที่ซ่อนอยู่ตรงหัวเข่าผสมปนเปกับความเจ็บปวดร้าวลึกที่บีบรัดอยู่ในขั้วหัวใจ ราวกับตาข่ายที่ถักทอจนแน่นหนาไร้ช่องว่าง ล้อมขังฉันไว้ตรงกลางจนแทบจะขาดใจตายกู้สือซวี่ไม่คิดจะหยุดรอฉันอีก เขาเดินจ้ำอ้าวตรงไปข้างหน้าตามลำพังเมื่อกลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย คุณหมอกำลังช่วยเปลี่ยนผ้ากอซให้เขาพอดีทันทีที่แกะผ้าพันแผลออก คุณหมอเห็นรอยเลือดสีแดงจาง ๆ ซึมออกมา คิ้วก็พลันขมวดมุ่นเข้าหากันทันที “รอยเย็บแผลไปโดนอะไรมาทำไมถึงปริแยกแบบนี้ล่ะครับ?”ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง มองดูบาดแผลที่ปริแยกออกจนเห็นเนื้อด้านใน พลันนึกถึงเรื่องที่เขาเช็ดตัวด้วยตัวเองเมื่อวานนี้ขึ้นม

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 193

    ในจังหวะนั้นเอง กู้สือซวี่ก็เดินกลับมาจากข้างนอกพอดี เขาขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ย “แม่ครับ เมื่อกี้ผมเดินเล่นอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ได้ยินเสียงแม่ดังลั่นมาแต่ไกลเลย”เจียงซูฮุ่ยรีบดึงตั๋วตั่วเข้ามาฟ้องทันควัน “แกดูสิว่าลูกสาวแกกำลังกินอะไรอยู่! ของจากนังผู้หญิงคนนี้ แกยังกล้าให้ลูกสาวกินเข้าไปอีกเหรอ!”กู้สือซวี่เอ่ยด้วยความไม่พอใจ “ผมก็นั่งดูอยู่ตรงนี้ มันจะไปเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้?”“แบบนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน!”เจียงซูฮุ่ยเอ่ยตัดบท “ตั๋วตั่ว กลับบ้านกับย่า! ผู้หญิงจิตใจคดโกงอำมหิตพรรค์นี้ ต่อไปอย่าได้ไปข้องแวะด้วยเด็ดขาด”พูดจบ เจียงซูฮุ่ยก็จูงมือหลานสาวเดินลิ่วออกจากห้องไปทันทีก่อนจะก้าวพ้นประตู ตั๋วตั่วก็ยังมิวายเหลียวหลังหันกลับมามองเค้กส่วนที่เหลือบนโต๊ะตาละห้อยทุก ๆ สามก้าวเสียงประตูปิดลงดัง ‘ปัง!’ ภายในห้องพักผู้ป่วยพลันกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้งฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ เดินเข้าไปหยิบมื้อเย็นที่เจียงซูฮุ่ยหิ้วมาส่ง จัดแจงวางเรียงลงบนโต๊ะจนเรียบร้อยทว่ากู้สือซวี่กลับไม่แตะต้องอาหารพวกนั้นเลยสักนิด เขาเดินตรงไปยังโต๊ะที่ฉันวางเค้กเอาไว้ หยิบเค้กครึ่งชิ้นที่เหลือขึ้นมาแล้วค

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 192

    หัวคิ้วของกู้สือซวี่ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปมทว่าเพื่อลูกสาวแล้ว เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความแม้แต่คำเดียว รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันทีครู่เดียวโทรศัพท์ฝั่งฉันก็สั่นเตือน ยอดเงินในบัญชีมีตัวเลขเพิ่มขึ้นมาอีกห้าสิบล้าน“แค่นี้พอหรือยัง?” น้ำเสียงของเขาเจือแววโทสะที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วขานรับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “รอเดี๋ยว”ฉันโทรบอกให้ป้าหลิวช่วยขนกล่องอุปกรณ์ทำขนมและวัตถุดิบทั้งหมดมาส่งให้ที่โรงพยาบาลโดยตรงในเมื่อซูหย่าซินทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่นี่ ฉันก็เดาไม่ออกจริง ๆ ว่าเธอมีเจตนาอะไรแอบแฝงอะไรก็ตามที่ฉันลงมือทำ จึงจำเป็นต้องทำต่อหน้าต่อตากู้สือซวี่ทุกขั้นตอน ไม่อย่างนั้น ใครจะไปรู้ว่าเธอจะกุเรื่องหาว่าฉันใส่สารพัดสิ่งแปลกปลอมลงไปในวัตถุดิบเพื่อทำร้ายลูกสาวของเธอหรือเปล่า?ผ่านไปไม่นาน ป้าหลิวก็ขนวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำเบเกอรี่ทั้งหมดมาส่งให้ถึงที่กู้สือซวี่เอนหลังพิงหัวเตียงก้มหน้าอ่านเอกสาร ส่วนตั๋วตั่วก็ลากเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งข้าง ๆ แสร้งทำเป็นเปิดหนังสือนิทานภาพอ่านไปเรื่อย แต่หางตากลับคอยเหลือบชำเลืองมองมาทางฉันไม่หยุดหย่อนฉันไม่ปริปากพูด

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 191

    “คุณหนูเยี่ยคะ ของพรรค์นี้ไม่สมควรเอามาวางไว้ตรงหน้าพี่สือซวี่เลยนะคะ คุณแต่งงานกับเขามาตั้งหลายปี เรื่องแค่นี้จะไม่รู้เลยจริง ๆ เหรอคะ?”เธอปรายตามองถุงอาหารเดลิเวอรีในมือฉันด้วยสีหน้าดูแคลนอย่างเปิดเผยฉันยิ้มรับบาง ๆ พลางเอ่ย “ขอบคุณที่ช่วยสั่งสอนนะ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้วล่ะ แต่คนที่นับถือศาสนาพุทธคงไม่อยากเห็นการกินทิ้งกินขว้างหรอกจริงไหม ด้านหลังโรงพยาบาลมีสุนัขจรจัดอยู่ตั้งหลายตัว ฉันเอาไปเทให้หมากินดีกว่า”ซูหย่าซินเบิกตากว้างมองฉันด้วยความตกตะลึงส่วนสายตาของกู้สือซวี่นั้นดุดันราวกับจะฉีกร่างฉันให้เป็นชิ้น ๆฉันเอาอาหารพวกนั้นไปเลี้ยงสุนัขจรจัดจริง ๆ ถึงแม้หน้าตาจะเป็นเมนูเจ แต่คิดว่าในครัวของร้านอาหารคงใช้น้ำมันสัตว์ผัดอยู่ดีเจ้าพวกตูบเลยไม่เรื่องมาก พากันกินอย่างเอร็ดอร่อยจนเกลี้ยงผ่านไปพักใหญ่ ฉันเดินทอดน่องกลับขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน บังเอิญเจอกับซูหย่าซินที่เพิ่งก้าวขาออกจากลิฟต์พอดีเดิมทีฉันไม่อยากเสียเวลาเสวนากับเธอ ทว่าเธอกลับกึ่งยิ้มกึ่งเยาะเย้ยแล้วชิงพูดขึ้นก่อน “คุณหนูเยี่ยคะ ฝากดูแลตั๋วตั่วด้วยนะ”ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยราวกับเธอจะจับความสงสัยของฉันได

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status