تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 391
أحدث فصل
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 392
ฉันเบือนหน้าหนี น้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง "ฉันไม่อยากกิน รบกวนนายออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"มือของเขาที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศพลันชะงักค้าง แววตาแห่งความคาดหวังบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อยหลังเงียบงันไปชั่วครู่ เขาก็วางช้อนลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยเหงาและโดดเดี่ยว "ฉันเริ่มต้มโจ๊กหม้อนี้ตั้งแต่ตีสี่ พังไปตั้งหลายรอบกว่าจะทำสำเร็จ เมื่อคืนตลอดทั้งคืน ฉันก็คอยวัดไข้ให้เธอทุกชั่วโมงเพราะกลัวว่าเธอจะกลับมาตัวร้อนอีก เจาเจา ต้องให้ฉันทำยังไง เธอถึงจะเลิกเย็นชากับฉันแบบนี้เสียที?"ฉันช้อนสายตาขึ้นมองเขาแล้วเอ่ย "มันสายเกินไปแล้ว กู้สือซวี่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำในตอนนี้มันสายเกินไปแล้วจริง ๆ สิ่งที่นายเคยทำไว้กับฉัน มันไม่ใช่แค่โจ๊กหม้อเดียวจะมาชดใช้ลบล้างได้หรอกนะ นายไม่มีทางทำให้ฉันหวั่นไหวได้อีกแล้ว เลิกเปลืองแรงเปล่าประโยชน์เถอะ"ในจังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังปะทะกันอยู่ในห้องรับแขกกู้สือซวี่ขมวดคิ้ว ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ฉันเองก็เดินตามหลังไปเช่นกันนึกว่าเขาคงสั่งให้ซุนเจี๋ยเอาอาหารเช้ามาส่งให้อีกทว่าวินาทีที่ประตูเปิด
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 391
ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนขยะแขยงจนแทบจะกลายเป็นปฏิกิริยาทางกายภาพ เน้นย้ำทีละถ้อยทีละคำ "กู้สือซวี่ นายช่วยเลิกพูดจาชวนคลื่นไส้แบบนี้มาทำให้ฉันรังเกียจสักทีได้ไหม? พวกเรารู้จักกันมาตั้งยี่สิบกว่าปี แต่งงานกันมาสี่ปีเต็ม เมื่อสี่ปีก่อนนายเป็นคนถือแหวนมาคุกเข่าขอฉันแต่งงานเอง บอกว่าอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับฉันไปชั่วชีวิต แล้วมาตอนนี้ นายกลับมาบอกฉันเนี่ยนะ ว่านายแยกไม่ออกระหว่างความรู้สึกแบบพี่ชายน้องสาวกับความรักระหว่างชายหญิง?" จู่ ๆ เขาก็กุมมือของฉันไว้ในอุ้งมือแน่นพลางเอ่ย "เจาเจา ขอโอกาสให้ฉันอีกสักครั้งได้ไหม? ฉันสัญญา ฉันจะรีบจัดการเรื่องของหย่าซินให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด ต่อให้หล่อนจะคลอดเด็กคนนั้นออกมาจริง ๆ ฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้สองแม่ลูกคู่นั้นเข้ามาส่งผลกระทบต่อเธอเด็ดขาด ฉันจะจัดการส่งพวกเขาสองคนไปอยู่ต่างประเทศ ให้ไม่มีวันกลับมารบกวนเธอและตั๋วตั่วอีกตลอดกาล ขอเพียงแค่เธอพยักหน้าตกลง เรื่องที่เหลือหลังจากนั้นทั้งหมด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันจัดการเองคนเดียว ดีไหม?"ฉันออกแรงสะบัดดึงมือของตัวเองกลับคืนมา สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเหนื่อยล้าถาโถมซัดสาดเข้ามากลืนกินตัวฉันราวกับเกลียวคลื่
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 390
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจสีหน้าของฉันอีก ถอดเสื้อสูทตัวนอกแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้ออย่างถือสิทธิ์ก่อนจะหันไปบอกกับตั๋วตั่ว "คนเก่ง หนูอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ตรงนี้สักประเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวพ่อจะเข้าไปในครัวทำอะไรให้พวกเรากินกัน"ตั๋วตั่วเบิกตากว้างจนกลมโต เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเต็มประดา "คุณพ่อคะ คุณพ่อทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอคะ?"ฉันเองก็เผลอเหลือบสายตาไปมองเขาตามสัญชาตญาณในภาพความทรงจำของฉัน กู้สือซวี่ไม่เคยคิดจะก้าวเท้าเฉียดเข้าครัวเลยแม้แต่ครั้งเดียวเป็นอย่างที่คิด กู้สือซวี่โดนลูกสาวถามจนชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าฉายแววลำบากใจออกมาพลางเอ่ยอย่างเก้อเขิน "เมื่อก่อนทำไม่เป็น แต่ตอนนี้เรียนรู้ได้นี่ครับ หนูรออยู่ตรงนี้อย่างว่าง่ายนะ เดี๋ยวพ่อทำเสร็จแป๊บเดียว"หลังจากเขาเดินจากไป ตั๋วตั่วก็เดินมาข้างเตียง มองดูฉันด้วยความไม่พอใจอยู่บ้าง "คุณช่วยทำตัวดี ๆ กับคุณพ่อของหนูหน่อยไม่ได้เหรอคะ? เขาอุตส่าห์มีน้ำใจมาคอยดูแลคุณแท้ ๆ ทำไมคุณถึงเอาแต่จะคอยไล่พวกเราไปอยู่นั่นแหละ? คุณพ่อเพิ่งลงจากเครื่องบินก็รีบตรงดิ่งมาหาเลยนะ เขาก็เหนื่อยมากเหมือนกัน"ฉันเอนหลังพิงหัวเตียง หลับตาลง ไม่ได้เอ่ยปากตอบคำไม่
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 389
ฉันบอกให้เธอพกโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย และหลังจากก้าวพ้นประตูห้องไปแล้วก็ให้กดเปิดสายโทรศัพท์ค้างไว้ตลอดเวลาผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ เธอก็วิ่งกลับมาแก้มกลมทั้งสองข้างของเด็กหญิงตัวน้อยแดงก่ำเพราะความหนาว ในมือน้อย ๆ กำกล่องยาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยอวด "คุณดูสิ หนูเก่งใช่ไหมล่ะ!"ปลายจมูกของฉันพลันแสบร้อนขึ้นมาด้วยความตื้นตันใจ พยักหน้ารับอย่างปลาบปลื้ม "จ้ะ หนูเก่งมากจริง ๆ เลย!"เธอดูราวกับได้รับกำลังใจอันยิ่งใหญ่ จึงเอ่ยต่อ "คุณรออยู่นี่นะ เดี๋ยวหนูไปรินน้ำมาให้"เธอวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่ตู้กดน้ำด้วยตัวเอง แล้วรินน้ำอุ่นใส่แก้วยกกลับมาให้ฉันเมื่อทอดสายตามองดูแก้วน้ำอุ่นและกล่องยาที่เธอยื่นส่งมาให้ ขอบตาของฉันก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อก่อนมักจะคิดอยู่เสมอว่าเด็กคนนี้ถูกตามใจจนเสียนิสัย ทว่าพอแยกตัวออกมาจากตระกูลกู้โดยไม่มีใครคอยประคบประหงมเอาใจ เธอกลับรู้ความและเข้าใจอะไรต่อมิอะไรไปหมดทุกอย่าง"ขอบใจนะจ๊ะ"ตอนที่ฉันเอ่ยคำนี้ออกมา น้ำเสียงเจือความสะอื้นไห้อยู่บ้างเธอทำราวกับถูกน้ำร้อนลวก รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางแล้วเอ่ยออกมาอย่างปากแข็ง "มีอะไรให้ต้องขอบใจกันล่ะ? ก็แค่ไปซื้อยาม
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 388
ฉันส่ายหน้าอย่างจนใจเบา ๆ พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้เธอใหม่อีกครั้งแม้ว่าการได้มาอยู่ร่วมกับเธอในตอนนี้ จะไม่หลงเหลือความตื่นเต้นดีใจเหมือนเมื่อครั้งแรกที่เพิ่งค้นพบว่าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ในไส้อีกแล้ว ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะสายใยความผูกพันระหว่างแม่ลูก พอได้มองดูท่าทางที่นอนหลับสนิทอย่างสงบเงียบของเธอ หัวใจของฉันก็พลอยอ่อนยวบลงตามไปด้วย……วันถัดมาตอนที่ฉันไปรับตั๋วตั่วเลิกเรียน ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ เธอก็เอ่ยบอกกับฉัน "คุณพ่อของฮั่วซานช่วยลาหยุดให้เธอค่ะ เดิมทีหนูกะว่าจะไปขอโทษเธอแท้ ๆ แต่ช่วงหลายวันนี้เธอไม่มาโรงเรียนเลย"ฉันคิดในใจว่า นานทีปีหนฮั่วหมิงเชินจะปลีกตัวมาได้สักครั้ง คงอยากจะใช้เวลาอยู่เป็นเพื่อนพาลูกสาวเที่ยวเล่นให้เต็มอิ่มสักสองสามวันเป็นแน่"คุณพ่อคงพาเธอไปเที่ยวเล่นน่ะจ้ะ"ฉันอธิบายให้เธอฟังไปพลาง ขับรถไปพลางตั๋วตั่วเอ่ยถามเสียงแผ่ว "แล้วพอเธอเที่ยวจนหนำใจแล้ว จะยังกลับมาเรียนที่โรงเรียนอนุบาลอีกไหมคะ?"ฉันยิ้มแล้วเอ่ยแซว "ทำไมเหรอจ๊ะ? หนูอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้เธอไปงั้นเหรอ?""ไม่ใช่สักหน่อย!"ตั๋วตั่วเอ่ยปากแข็ง "ไม่ใช่คุณเองหรอกเหรอที่คอยบอกหนู ว่าคนเราต้องรู้จ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 387
"ไม่ต้องมายุ่ง!" ตั๋วตั่วไม่แม้แต่จะหันกลับมา เอาแต่ซุกหน้ามุดลงกับหมอน น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้นไห้ฉันแกล้งพูดไหลตามน้ำ "ได้สิ ในเมื่อไม่ต้องให้ฉันยุ่ง แล้วหนูจะมาอยู่ที่บ้านฉันทำไมล่ะ?"คำพูดนี้ทำเอาตั๋วตั่วเงียบกริบไปในพริบตา เธอสะบัดหน้าเงยขึ้นมาทันควัน ขอบตาแดงก่ำจ้องเขม็งมองฉัน ทว่ากลับอึกอักพูดเถียงไม่ออกไปนานสองนานเด็กคนนี้ถอดแบบมาจากกู้สือซวี่เป๊ะ ๆ ชนิดที่ถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ทั้งเผด็จการ ทั้งปากแข็งเอาแต่ใจ ยิ่งโอ๋ก็ยิ่งได้ใจ ฉันจึงไม่มีทางตามใจเธอเด็ดขาด"ถ้าไม่ใช่เพราะซานซานเป็นฝ่ายออกปากชวนหนูมา ตอนนี้หนูก็คงยังต้องนั่งเหงาโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวที่คฤหาสน์ตระกูลกู้นั่นแหละ"ฉันมองดูเธอด้วยสีหน้าจริงจังพลางเอ่ย "ถ้าหนูเอาแต่คิดว่าความหวังดีของคนอื่นเป็นเรื่องที่หนูสมควรได้รับล่ะก็ วันข้างหน้าจะไม่มีใครเต็มใจทำดีกับหนูอีกเลยนะลูก ลองเก็บไปคิดทบทวนดูให้ดีเถอะ"พูดจบ ฉันก็หมุนตัวเดินจากไป เข้าไปในห้องหนังสือเปิดคอมพิวเตอร์เขียนนิยายต่อ โดยไม่คิดจะเข้าไปโอ๋เธออีกจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มกว่า ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักแง้มออกเบา ๆ เป็นช่องแคบ ตั๋วตั่วชะโงกหัวผลุบ
قد تعجبك أيضًا
เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด127.2K وجهات النظرCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI112.5K وجهات النظرบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า76.3K وجهات النظرเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว186.0K وجهات النظرเร้นรักซ่อนร้าย (เรื่องสั้น)
Xiaohlinz24 وجهات النظرComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha280 وجهات النظرโอกาสครั้งที่สองของมหาเศรษฐี
Authoress Cindy99 وجهات النظرเพื่อนลูกสาว
Sadistic_X364 وجهات النظر
