บทที่ 6

กู้สือซวี่มักจะวางตัวสูงส่งอยู่เสมอ เขาไม่มีทางเอ๋ยปากให้ฉันเป็นคนทำอาหารมังสวิรัติให้เขากินต่อแน่ ๆ

แต่เขาเป็นคนเลือกกินและพิถีพิถันเรื่องอาหารมาก เขาจึงโทรหาผู้ช่วยแล้วสั่งว่า “ไปหาเชฟที่เชี่ยวชาญด้านอาหารมังสวิรัติมา เงินเดือนเท่าไหร่ไม่เกี่ยง ฉันจะต้องได้เจอเขาพรุ่งนี้”

ตอนนั้นซูหย่าซินที่สงบเสงี่ยมราวกับเป็นแขกที่อาศัยชายคาผู้อื่นและถูกกลั่นแกล้งมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า

“คุณเยี่ย ฉันรู้ว่าคุณมีอคติกับฉัน และที่ฉันพาตั๋วตั่วมาอยู่ที่นี่ มันออกจะเสียมารยาทไปหน่อย…”

สีหน้าของฉันยังคงราบเรียบ “หากรู้ว่าเสียมารยาท แล้วทำไมยังหน้าด้านย้ายเข้ามาอยู่อีก หรือว่าบนโลกนี้นอกจากบ้านของฉันกับกู้สือซวี่แล้วก็ไม่มีที่อื่นให้เธออยู่เลย หรือว่าทั้งชีวิตของซูหย่าซินจำเป็นต้องแย่งชิงถึงจะได้ที่อยู่มางั้นเหรอ”

ซูหย่าซินได้ยินคำพูดที่รุนแรงของฉันสีหน้าก็ซีดเผือดทันที เหมือนเธออยากจะตอบโต้ แต่สุดท้ายก็อดทนเอาไว้ แล้วมองไปทางกู้สือซวี่พร้อมน้ำตาคลอเบ้า

มีแต่ฉันที่เห็นว่าเธอกำลังกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ

แม้ตั๋วตั่วจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของฉัน

ดังนั้นเธอจึงวิ่งเข้าไปนั่งตักกู้สือซวี่ด้วยท่าทีหวาดกลัว แล้วพูดเสียงอ่อนว่า “พ่อคะ คุณป้าคนนี้คือใครเหรอคะ ทำไมเธอดูดุจัง”

“ตั๋วตั่วไม่ต้องกลัวนะลูก ป้าเธอ…ไม่ใช่คนเลวอะไร”

กู้สือซวี่ส่งสายตาเตือนฉัน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีแข็งกร้าวกับฉันต่อหน้าซูหย่าซิน

ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะครั้งนี้เขาพาสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในบ้าน มาสร้างความวุ่นวายอยู่ต่อหน้าต่อตาฉัน แต่ฉันกลับ"ให้ความร่วมมือ"กับเขาเป็นอย่างดี ไม่โวยวาย ไม่ก่อเรื่อง อย่างไรเสียเขาก็คงรู้สึกผิดอยู่บ้าง

เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่กล้าได้คืบจะเอาศอก ไม่มีทางอยู่แล้วที่จะบอกให้ฉันยอมรับเมียน้อยของเขา แล้วยังต้องให้ฉันยิ้มต้อนรับสองแม่ลูกนั่นอีกเหรอ

เพราะฉันไม่ได้ทะเลาะกับกู้สือซวี่ ซูหย่าซินจึงดูไม่ค่อยพอใจเท่าไร อาหารมังสวิรัติบนโต๊ะก็ดูจะเย็นชืดไปหมด

ฉันหัวเราะเยาะขึ้นอย่างอดไม่ได้

กู้สือซวี่นับถือพุทธศาสนามาเป็นเวลาสามปี ปกติแล้วฉันเป็นคนชอบกินเนื้อสัตว์ แต่ฉันก็ต้องกินมังสวิรัติตามเขามาตั้งสามปี

แต่ทั้งที่ซูหย่าซินอยากแย่งผู้ชายคนนี้แท้ ๆ กลับแค่เรื่องอาหารมังสวิรัติก็ยังผ่านด่านไปไม่ได้

ฉันกินจนอิ่มแล้ววางตะเกียบลง จากนั้นก็เดินออกมาท่ามกลางสายตาซับซ้อนของพวกเขา

เมื่อเดินกลับมาถึงห้องนอนแขก ฉันก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนกวาดสายตามองบ้านที่ฉันอยู่มาเกือบสี่ปี

ฉันย้ายจากห้องนอนใหญ่มาที่ห้องนอนแขก ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นแขกมากกว่า

เมื่อวานนี้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน ตอนกลางวันก็เลยอยากจะนอนพักสักหน่อย แต่กลับได้ยินเสียงเคาะประตู

เมื่อเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าซูหย่าซินยืนอยู่

เธอถือถุงใบใหญ่ในมือ จากนั้นก็พูดว่า “คุณเยี่ย ขอโทษนะคะ ข้างในนี้มีรูปแต่งงานของคุณกับพี่สือซวี่ เขาบอกว่าหากตั๋วตั่วมาเห็นก็คงจะไม่ดี ดังนั้นรบกวนคุณช่วยเก็บไปด้วยเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องแล้ว เอาไปทิ้งถังขยะไปเลย”

ฉันพูดขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ปิดประตูทันที

เห็นได้ชัดว่าซูหย่าซินไม่คิดจะยอมแพ้หลังจากที่เธอยั่วโมโหฉันไม่ได้ผล

เธอรีบแทรกตัวเข้ามาในห้อง จากนั้นก็พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “คุณเยี่ย ตั๋วตั่วเป็นความลับของฉันกับพี่สือซวี่ มันเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบาย คุณไม่จำเป็นต้องประชดขนาดนั้นหรอกค่ะ รอพวกเราจากไปแล้ว คุณจะแขวนรูปเหล่านี้กลับไปที่เดิมก็ได้”

ความลับ?

โอเคเลย ความลับระหว่างพวกเธอสองคน มันเป็นเรื่องที่พูดยาก ฉันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งในเกมของพวกเธอเท่านั้น พอใจแล้วใช่ไหม

ฉันไม่อยากจะพูดจาไร้สาระกับเธออีก จึงหยิบถุงในมือของเธอแล้วโยนเข้าไปในห้องอย่างไม่ใส่ใจ

กรอบรูปที่อยู่ในถุงแตกละเอียด ซูหย่าซินตกใจมาก แต่เมื่อเห็นว่าใบหน้าของฉันไม่มีร่องรอยของความเสียใจเลย เธอก็ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

บางทีในสายตาของเธอ ฉันคือคนที่ถูกสามีทรยศหักหลัง

ดังนั้นฉันควรจะต้องคุกเข่าลงกับพื้น กอดเศษแก้วที่แตกละเอียดแล้วร้องไห้ออกมา

ฉันเหลือบมองถุงที่กองอยู่บนพื้น จากนั้นก็พูดว่า “เอาล่ะ ฉันรับรูปภาพพวกนี้มาแล้ว เธอยังมีธุระอะไรอีกหรือเปล่า ต้องการให้ฉันเก็บอะไรอีกไหม เตียงที่อยู่ในห้องนอนใหญ่เป็นเตียงที่ฉันเคยนอนกับกู้สือซวี่ จะให้ฉันไปเก็บมาด้วยหรือเปล่า”

ซูหย่าซินพูดอะไรไม่ออก ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจและไม่ยอมแพ้

แต่สิ่งเดียวที่เธอได้รับคือเสียงปิดประตูดังกระแทกหน้า

ฉันไม่ได้หยิบกรอบรูปที่อยู่ในถุงนั้นออกมา แค่ปล่อยทิ้งไว้อยู่ที่หน้าประตู

เดี๋ยวรอให้ป้าหลิวเอาไปทิ้งให้ก็พอแล้ว

หลังฉันตื่นจากการนอนกลางวัน ฉันก็พบว่าในไลน์มีคนแอดเฟรนเข้ามา

หลังจากฉันเปิดดูก็พบว่า รูปโปรไฟล์คือรูปของตั๋วตั่ว

ต่อให้ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าซูหย่าซินเป็นคนแอดฉันมา

ฉันไม่ได้ปฏิเสธ กลับกดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนเธอด้วย

และเหมือนที่ฉันเดาเอาไว้ไม่มีผิด เธอตั้งใจจะยั่วโมโหฉันผ่านโมเมนต์ในไลน์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เดิมทีฉันควรจะเมินเฉย แต่ฉันก็ยังอดใจไม่ไหว กดคลิกเข้าไปดูโมเมนต์วีแชทเธอ

สมแล้วที่ซูหย่าซินอยู่ในวงการบันเทิง เธอรู้ว่าควรจะทำอย่างไรเพื่อจัดการตัวเองให้ใสสะอาดและไม่ตกเป็นเป้า ในโมเมนต์ของเธอไม่มีรูปภาพครอบครัวเลยสักใบ แม้กระทั่งรูปที่เห็นหน้าตัวเองยังไม่มี

แต่รูปที่มีกู้สือซวี่กับตั๋วตั่วกลับเห็นใบหน้าชัดเจนทุกรูป ทุกๆ วันพิเศษ เธอมักจะโพสต์รูปเก้าใบ พร้อมเขียนข้อความบรรยาย

ตอนที่ฉันท้อง ฉันก็อดจินตนาการไม่ได้ว่ากู้สือซวี่จะเป็นพ่อแบบไหน

แต่ที่น่าตลกก็คือ ความคาดหวังของฉันไม่เป็นความจริง แต่ฉันสามารถหาคำตอบได้จากโมเมนต์ของคนอื่น

ฉันเลื่อนหน้าจอลงดูเรื่อย ๆ อยากดูให้เห็นกับตาว่ากู้สือซวี่เริ่มนอกใจฉันตั้งแต่เมื่อไหร่

แล้วนิ้วที่กำลังเลื่อนโทรศัพท์ของฉันก็ชะงักหยุดอยู่ที่โพสต์ในวัน ๆ หนึ่ง

มันไม่ใช่วันที่กู้สือซวี่นอกใจ แต่เป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตของฉัน