LOGINShare
ตอนที่ 4 เจ้าสาวกับป้ายวิญญาณ
publish date:
2026-11-06 15:31:09วันแต่งงานมิมีเจ้าบ่าวบนหลังม้า ขบวนแดงเคลื่อนจากจวนเสิ่นไปยังจวน
เจิ้นเป่ยโหวท่ามกลางสายตาผู้คน ป้ายวิญญาณของเผยจิ่งเช่อถูกตั้งในตำแหน่งซึ่งควรเป็นเจ้าบ่าว ผ้าแดงพันรอบกรอบไม้เข้มจนภาพดูประหลาดเกินกว่าจะเรียกมงคลเต็มปากจือเหยาเดินตามพิธีทุกขั้น กราบฟ้าดิน กราบผู้อาวุโสและกราบต่อป้ายชื่อของสามี
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยนั่งอยู่ด้านหน้า หลังตรงแม้อายุหกสิบกว่า ดวงตาคมกว่าคนหนุ่มจำนวนมาก
เมื่อพิธีจบ นางเรียกจือเหยาเข้าใกล้
“เจ้าถอนหมั้นแล้วเลือกแต่งเข้าบ้านคนตาย ผู้คนคิดว่าเจ้าบ้า”
จือเหยาตอบ “ข้าทราบเจ้าค่ะ”
“เจ้าคิดว่าตนบ้าหรือไม่”
“มิบ้าเจ้าค่ะ”
หญิงชราหัวเราะเบา “ดี บ้านนี้มีคนเศร้ามากพอแล้ว มิต้องการคนคลั่งเพิ่ม”
นั่นเป็นประโยคแรกที่ทำให้จือเหยารู้สึกว่า ตนมิได้ถูกมองเป็นเครื่องบูชาให้หลานชายผู้ตาย
หลังงานเลี้ยง นางได้รับตราเรือนในกับกุญแจคลังตามฐานะฮูหยินของสายหลัก พ่อบ้านฉางเป็นผู้ส่งมอบบัญชีจวนชุดแรก
จือเหยาถาม “ข้าตรวจได้ทั้งหมด?”
พ่อบ้านชะงัก “ตามธรรมเนียม ฮูหยินมีสิทธิ์ดูฝ่ายในขอรับ ส่วนทรัพย์ท่านโหวเดิม...”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตัด “ให้นางดูตามที่กฎหมายให้ดู บ้านมิมีเจ้าของอยู่แล้ว อย่าทำให้ทุกอย่างกลายเป็นของคนที่ตายจนคนเป็นแตะมิได้”
จือเหยารับตรา
คืนนั้นห้องหอเงียบ มิมีเสียงหัวเราะของเจ้าบ่าว มิมีคนยกผ้าคลุมหน้า ชิงไต้ช่วยถอดเครื่องประดับแล้วออกไปตามคำสั่ง
จือเหยาอยู่ลำพัง นางมองเตียงกว้างกับเทียนคู่ซึ่งเผาอย่างเงียบ ๆ จากนั้นหยิบสมุดบัญชีชุดแรกขึ้นอ่านแทนการนั่งรอสิ่งที่มิมีวันมา
ประมาณครึ่งชั่วยาม เสียงหนึ่งดังจากด้านหลังผนัง เบามาก คล้ายไม้ครูดหิน
จือเหยาหยุดพู่กัน
เสียงดังอีกครั้ง
นางมิได้ร้องเรียกคนทันที เพราะถ้าเป็นหนู เสียงมิควรหนักเช่นนี้ ถ้าเป็นขโมย การตะโกนอาจทำให้มันพุ่งออกมา
นางลุก หยิบเชิงเทียนทองเหลืองถือเป็นอาวุธ เดินช้าไปยังผนังข้างตู้หนังสือ รอยต่อแผ่นไม้ซึ่งเมื่อกลางวันดูเหมือนตกแต่ง เริ่มขยับ
ประตูลับเปิดออกจากด้านใน เงาร่างชายสูงก้าวออกมาในชุดสีดำ หน้าเขาซีดจากบาดแผล แต่ดวงตาคมและมีชีวิต
จือเหยาแข็งค้าง ใบหน้าตรงหน้าเหมือนภาพเหมือนในศาลบรรพชนทุกประการ
สามีผู้ถูกฝังไปแล้วกำลังยืนอยู่ในห้องหอ
มือของนางยกเชิงเทียนสูงขึ้น
ชายผู้นั้นมองแล้วกล่าวเสียงต่ำ
“ถ้าเจ้าตี ข้าคงตายจริงคืนนี้”
Latest chapter
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 16 คู่หมั้นเก่าหน้าประตู
หลู่ฉางเยี่ยนรออยู่ในห้องรับรองด้านนอก เขามิได้เข้าลึกถึงเรือนในตามฐานะเดิมอีกแล้วจือเหยาเห็นสิ่งนี้ก่อนอย่างอื่น“คุณชายหลู่”คำเรียกทำให้เขาขมวดคิ้ว “ต้องห่างถึงเพียงนี้?”“เราถอนหมั้นแล้ว”เขาเงียบ ก่อนกล่าว “ข้าได้ยินว่าคนจวนเผยกดดันเจ้าเรื่องทรัพย์”“จัดการแล้ว”“กรมกลาโหมเข้าตรวจ?”จือเหยามอง “ข่าวเร็ว”“เรื่องจวนโหว คนจับตา”“แล้ว?”“ถ้าเจ้าอยู่ลำบาก ข้าช่วยได้”นางรอ“การแต่งครั้งนี้เกิดเพราะราชโองการกับคนตาย หากเจ้าต้องการออกจากจวนในอนาคต ข้าสามารถให้บิดาหาทาง...”จือเหยายกมือ“ท่านคิดว่าข้าแต่งเพราะประชดท่านจริง?”หลู่ฉางเยี่ยนหน้าแข็ง “มิทั้งหมด แต่เจ้ามิรู้จักเผยจิ่งเช่อด้วยซ้ำ”“ท่านก็มิรู้จักชีวิตข้าหลังถอนหมั้น”“จือเหยา เรารู้จักกันสิบสองปี”“สิบสองปีมิทำให้คำว่าเราอยู่ตลอดไป”เขาหยุดนางกล่าวชัด “มิมีคำว่าเราแล้ว”“ข้ามิได้บอกให้เจ้ากลับมาเป็นคู่หมั้นทันที ข้าเพียง...”“เพียงคิดว่าท่านควรช่วยจัดทางออกให้ข้า”คำนี้ทำให้เขาเงียบจือเหยานึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเถียงกับเผยจิ่งเช่อหลายครั้ง คนสองคนต่างกันมาก แต่มีนิสัยคล้ายอย่างหนึ่ง...คิดว่าถ้าตนเห็นทางที่ดีกว่า ก็สมควรเสน
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 15 รอยตราบนบัญชีเสบียง
รุ่งเช้า จือเหยาเรียกผู้จัดการเก่าของร้านมารดามาถามเรื่องฉางซุ่นโดยใช้เหตุผลว่ากำลังจัดทะเบียนพ่อค้าเก่าคำตอบทำให้เส้นเริ่มมีรูปฉางซุ่นเปลี่ยนชื่อเป็นหย่งเซิ่งช่วงปลายปีหย่งเหอสิบสี่ หลังผู้ถือหุ้นหลักเปลี่ยนบางส่วน กิจการขยายจากการขนของทั่วไปไปสู่รับงานคลังและส่งของไกลขึ้น“ผู้ใดรับรองตอนเปลี่ยนทะเบียน” จือเหยาถามผู้จัดการค้นสำเนาเก่า พบชื่อผู้ค้ำย่อว่า “ล.”และบันทึกคนส่งเอกสารชื่อหลู่เหวินไห่นางหยุด“หลู่ใด”“ข้าน้อยมิแน่ขอรับ สมัยนั้นได้ยินว่าเป็นสายรองตระกูลหลู่ แต่มิเคยพบเจ้าตัว”จือเหยามิโยงไปหลู่ฉางเยี่ยนทันที ตระกูลหลู่ใหญ่ มีญาติหลายสาย ชื่อย่อหนึ่งตัวมิใช่หลักฐานช่วงบ่ายฉินเฟิงนำข่าวว่า หลู่เหวินไห่มีตัวจริง เป็นคนดูแลงานค้าของญาติสายหนึ่งและเคยเดินเรื่องให้ห้างหลายแห่ง มิได้ทำเฉพาะหย่งเซิ่ง“ดังนั้นเส้นหลู่อาจเป็นเพียงผู้ค้ำทางธุรกิจ” จือเหยาสรุปเผยจิ่งเช่อพยักหน้า “ยังมิกล่าวหา”ทั้งสองกลับไปที่บัญชีทหาร ตราหย่งเซิ่งปรากฏในรายการส่งธัญพืชหลายครั้ง ยอดจ่ายดูครบ แต่ยอดรับบางจุดต่ำกว่า
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 14 บุรุษที่เริ่มมองนางใหม่
ตราคลื่นสามชั้นพาจือเหยากลับไปยังหีบเอกสารของมารดานางจำได้ว่าตรานี้เคยอยู่บนใบส่งผ้ากับธัญพืชทางเหนือหลายปีก่อน เป็นตราของห้างฉางซุ่นซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อกิจการ“เปลี่ยนเป็นอะไร” เผยจิ่งเช่อถาม“ต้องตรวจทะเบียนเก่า”เขามองนางไล่รายชื่อจากความจำโดยมิเปิดสมุดหลายครั้ง แล้วถาม “เจ้าจำตราพ่อค้าหลายปีได้ทั้งหมด?”“มิทั้งหมด สิ่งที่เกี่ยวกับสินเดิมมารดาข้าจำมากหน่อย”“เพราะ?”“ถ้าจำมิได้ คนอื่นก็จะบอกข้าได้ทุกอย่างว่าเคยเกิดขึ้น ทั้งที่อาจมิจริง”คำตอบทำให้เขาเงียบก่อนหน้านี้เขามองนางเป็นสตรีซึ่งราชโองการส่งเข้าจวนและอาจเป็นช่องทางของคนอื่น วันนี้เป็นครั้งแรกที่จือเหยารู้สึกว่าสายตาเขาเปลี่ยนจาก “ต้องระวัง” เป็น “อาจใช้เป็นคู่คิดได้จริง”เขาเอาสำเนาบัญชีทหารอีกชุดออกมา“ข้าคิดว่าเจ้าควรเห็น”“อะไร”“รายการจ่ายเงินพ่อค้าซึ่งส่งเสบียงช่วงก่อนหลงเหมิน”จือเหยารับ “ท่านไว้ใจข้าขึ้น?”“ข้าไว้ใจวิธีที่เจ้าตรวจสิ่งต่าง ๆ”“ยังมิไว้ใจข้า?”“คนสองอย่างนี้ต่าง”“ตรงดี”
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 13 ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว
สองวันหลังงานเลี้ยง ข่าวเรื่องที่นั่งเดินไปถึงตระกูลหลู่ หลู่ฉางเยี่ยนมิได้มาหาจือเหยา แต่ให้คนส่งของบางอย่างมาจวนเผย...ยาบำรุงกับผลไม้ตามฤดู พร้อมข้อความว่า “อย่าใส่ใจคำคน”จือเหยาคืนทั้งหมดข้อความตอบมีเพียง “ขอบคุณคุณชายหลู่ ฮูหยินโหวสบายดี”มิมีชื่อเดิม มิมีคำสนิทวันเดียวกัน สตรีจากตระกูลสายรองเผยสองคนมาเยี่ยม หนึ่งในนั้นถามตรงว่า หลังท่านโหวตายแล้ว ทรัพย์บางอย่างควรให้ญาติบุรุษถือแทนหรือไม่ เพราะ “สตรีใหม่อาจยังมิรู้เรื่องทหารและที่ดินพระราชทาน”จือเหยานั่งฟังจนจบ“สิ่งที่ข้ามิรู้ ข้าถามผู้รู้” นางตอบ “สิ่งที่กฎหมายบอกว่ามิใช่ของข้า ข้ามิแตะ ส่วนสิ่งที่อยู่ในอำนาจฮูหยินสายหลัก ข้ามิมอบเพียงเพราะข้าเป็นสตรี”อีกฝ่ายหัวเราะแห้ง “ข้าเพียงหวังดี”“ขอบคุณ”“แต่คนในตระกูลควรช่วยกัน...”จือเหยามองตรง “ข้าก็คือคนในตระกูล”ประโยคนี้ทำให้คนเงียบ“ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหวตามราชโองการและพิธีครบ ถ้าผู้ใดเห็นว่าข้ามิมีสิทธิ์ในสิ่งซึ่งกฎหมายให้ โปรดนำข้อกฎหมายมา ข้าจะอ่าน”มิมีผู้ใดนำมาหล
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 12 งานเลี้ยงแรกของหญิงหม้าย
งานเลี้ยงของฮูหยินเสนาบดีกรมโยธาจัดในสวนซึ่งมีบึงบัวกลางเรือน แขกสตรีมาจากหลายตระกูล ข่าวเรื่องจือเหยาถอนหมั้นแล้วแต่งกับคนตายทำให้นางกลายเป็นหัวข้อที่มิมีผู้ใดพูดต่อหน้าเต็มคำ แต่สายตากลับถามแทนจือเหยาแต่งชุดสีม่วงหม่น มิไว้ทุกข์เต็มเพราะพิธีศพผ่านแล้ว แต่มิใช้สีสดเกินฐานะหญิงเพิ่งแต่งกับผู้ล่วงลับนางคารวะเจ้าภาพตามมารยาท จากนั้นถูกเชิญนั่งกับฮูหยินตระกูลขุนนางระดับใกล้กัน“ฮูหยินเผยดูสบายดี” สตรีผู้หนึ่งเอ่ย “ข้านึกว่าจะพักจวนอีกหลายเดือน”“ท่านย่าบอกว่าคนเป็นยังต้องออกจากประตูเจ้าค่ะ” จือเหยาตอบประโยคมิแข็ง แต่ปิดทางสงสารมินานซูหว่านโหรวปรากฏพร้อมสตรีจากบ้านญาติ นางยังมิมีฐานะในจวนหลู่ เพราะตระกูลหลู่ยังมิยอมรับตามที่หลู่ฉางเยี่ยนต้องการเต็มที่สายตาหลายคู่ยิ่งสนใจหว่านโหรวเข้ามาคารวะ “ฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว”จือเหยาพยักหน้าสตรีอีกคนหัวเราะเบา “เมื่อก่อนทั้งสองเกือบเป็น…คนกันเอง วันนี้ฐานะเปลี่ยนเสียแล้ว”จือเหยามิรับเหยื่อ “ฐานะคนย่อมเปลี่ยนตามเอกสารและพิธีเจ้าค่ะ”ซูหว่านโหรวเม้มริมฝีปาก
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 11 ศพที่มิมีใบหน้า
หลังกรมกลาโท่านหมออกจากจวน จือเหยามิปล่อยให้คำถามเรื่องศพค้างคาอีก“ท่านบอกว่าเขาตายก่อนและใบหน้าถูกทำลาย” นางทวน “ข้าต้องรู้มากกว่านั้น”เผยจิ่งเช่อยืนข้างโต๊ะ มิได้กลับเข้าช่องลับทันที “ตอนหลงเหมิน กองกำลังข้าถูกตีแตกเป็นช่วง ๆ หลังถอนตัว ข้ามีคนติดตามเหลือมิมาก เราถูกไล่ตามอีกครั้งใกล้หุบเขาด้านตะวันตก”“ศพอยู่ที่นั่น?”“ใช่ เป็นชายซึ่งสวมเกราะฝ่ายเรา ร่างถูกไฟกับหินทำลาย ใบหน้ามิเหลือพอระบุ”จือเหยาขมวดคิ้ว “ทหารของท่าน?”“น่าจะเป็นคนส่งสารจากหน่วยย่อย แต่ข้ามิรู้ชื่อในตอนนั้น”คำว่า “น่าจะ” ทำให้นางมิสบายใจ“แล้วเหตุใดกลายเป็นศพท่าน”“คนของข้าสองคนเห็นว่าเสื้อเกราะชั้นในใกล้เคียงและข้าบาดเจ็บหนักจนหายไปจากสายตาคนส่วนใหญ่ เราตัดสินใจให้ข่าวว่าข้าตายเพื่อหยุดการไล่ล่า”“ผู้ใดเป็นคนตัดสิน”เผยจิ่งเช่อเงียบครู่ “ข้า”“แล้วคนตายผู้นั้น?”“ศพถูกใช้โดยมิมีครอบครัวอยู่ตรงนั้นให้ถาม”จือเหยามองเขา “นั่นมิใช่เรื่องเล็ก”“ข้ารู้”เขามิได้แก้ตัวว่าจำเป็น นั่นทำให้นางฟังต่อ
You May Also Like
ท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.4K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.5K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.5K viewsข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?
ซูเล่อเหยียน17 viewsนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu88 viewsท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา436 viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee136 views
