LOGINShare
ตอนที่ 5 คนตายลืมตา
publish date:
2026-11-06 15:31:13จือเหยามิได้ลดเชิงเทียนทันที
“ท่านเป็นผู้ใด”
ชายตรงหน้ามองนาง “เผยจิ่งเช่อ”
“คนตายก็พูดชื่อตนได้?”
มุมปากเขาขยับเล็กน้อย “ดูเหมือนเจ้าจะมิตกใจเท่าที่ควร”
“ข้ากำลังตกใจ เพียงมิคิดว่าการกรีดร้องจะช่วย”
คำตอบทำให้เขามองนานขึ้น
จือเหยาถอยหนึ่งก้าว รักษาระยะ “พิสูจน์”
ชายหนุ่มเปิดแขนเสื้อด้านใน หยิบตราส่วนตัวครึ่งชิ้นกับแหวนซึ่งมีตราเผย
นางเคยเห็นของจำลองในพิธีศพ แต่ของจริงมีรอยบิ่นมุมขวาตามที่ฮูหยินผู้เฒ่าเคยกล่าวยังมิพอ
“ท่านย่าเรียกท่านตอนเด็กว่าอะไร”
เขาตอบทันที “อาเช่อ แต่หลังอายุสิบขวบห้ามคนอื่นเรียก”
จือเหยานิ่ง
ข้อมูลนี้มิน่าอยู่ในข่าวภายนอก
“ฮูหยินผู้เฒ่ารู้?”
“รู้ว่าข้าอาจรอด”
“อาจ?”
“นางมิรู้ว่าข้ากลับถึงเมืองวันใดจนคืนนี้”
จือเหยามองประตูลับ “แล้วท่านเข้าจวนของตนเองเหมือนโจร?”
“ตอนนี้มีคนอยากให้ข้าตายมากกว่าคนอยากให้ข้ามีชีวิต”
คำตอบทำให้เชิงเทียนในมือนางหนักขึ้น
“ศพในโลงคือผู้ใด”
“คืนนี้ยังตอบมิได้ทั้งหมด”
“เหตุใด”
“เพราะข้ายังมิรู้ว่าเจ้าคือผู้ใด”
จือเหยาหัวเราะสั้น “ข้าเป็นภรรยาของท่านตามราชโองการและเป็นคนซึ่งเพิ่งถูกหลอกให้กราบป้ายวิญญาณของท่านทั้งวัน”
“นั่นคือสิ่งที่เอกสารบอก”
“แล้วท่านคิดว่าข้าเป็นคนของผู้ใด?”
เขามิตอบ
จือเหยาเข้าใจทันที เขาระแวงนาง
ความโกรธซึ่งถูกความตกใจกลบเริ่มขึ้น “เช่นนั้นออกไป”
เผยจิ่งเช่อชะงัก
“ท่านมิไว้ใจข้า ข้าก็มิมีเหตุให้ซ่อนคนแปลกหน้าไว้ในห้อง”
“ถ้าข้าออกประตูหน้า...”
“เรื่องของท่าน”
เขามองนาง แล้วไอเบา ๆ มือหนึ่งกดสีข้าง เสื้อดำมีรอยเลือดซึมเก่า
จือเหยาเห็นแต่มิเข้าไปช่วย
ชายหนุ่มกล่าว “ข้าต้องการเวลา”
“แลกกับอะไร”
“สิทธิ์ให้เจ้าควบคุมเรือนตามฐานะเต็มที่และข้อมูลเท่าที่จำเป็นว่ามีผู้ใดกำลังมองจวนนี้”
“สิทธิ์นั้นข้ามีจากราชโองการและฮูหยินผู้เฒ่าอยู่แล้ว”
เขาเงียบ
จือเหยาจึงกล่าว “ถ้าต้องการให้ข้าช่วยซ่อน ท่านต้องให้สิ่งซึ่งเป็นของท่านจริง มิใช่ของที่ข้ามีอยู่แล้ว”
ดวงตาเผยจิ่งเช่อเปลี่ยน
“เจ้าต้องการอะไร”
“ความจริงพอให้รู้ว่าการซ่อนท่านจะมิทำให้ข้ากลายเป็นกบฏโดยมิรู้ตัว”
เขาคิดอยู่นาน
“ข้ามิได้กบฏ”
“ยังมิพอ”
“ข้ารอดจากหลงเหมินและมีเหตุเชื่อว่าคำสั่งบางฉบับจากเมืองหลวงมิถูกต้อง มีคนพยายามทำให้กองทัพข้าตายและต้องการสิ่งหนึ่งซึ่งยังอยู่กับข้า”
“อะไร”
“ยังตอบมิได้คืนนี้”
จือเหยาหรี่ตา
เขากล่าวต่อ “แต่ถ้าเจ้าส่งข้าออกไปตอนนี้ คนที่ตามอยู่มีโอกาสพบ ถ้าข้าถูกจับ เจ้าเองอาจถูกถามว่ารู้หรือไม่”
นางเกลียดที่เหตุผลนี้จริง
หลังเงียบยาว จือเหยาวางเชิงเทียน
“หนึ่งคืน”
“อะไร”
“คืนนี้ข้าจะมิเรียกคน พรุ่งนี้เราคุยใหม่ ถ้าท่านยังให้ข้อมูลมิพอ ข้าจะมิรับความเสี่ยงต่อ”
เผยจิ่งเช่อพยักหน้า
“ได้”
จือเหยาชี้ประตูลับ “กลับเข้าไป”
“เจ้าจะนอน?”
“ท่านคิดว่าข้าจะนอนลงข้างผนังซึ่งมีคนตายเดินออกมาได้หรือ”
ครั้งแรกมุมปากเขายกชัด
“ยุติธรรม”
ประตูลับปิด
จือเหยานั่งจนเทียนดับครึ่งหนึ่ง
คืนแต่งงานของนางมิมีเจ้าบ่าวบนเตียง
แต่สามีซึ่งทั้งเมืองเชื่อว่าตายแล้วกำลังหายใจอยู่หลังผนังและตั้งแต่วินาทีนี้ ชีวิตที่นางเลือกเพื่อหลบความยุ่งยากของคนเป็น กลับซับซ้อนยิ่งกว่าการแต่งกับบุรุษมีชีวิตเสียอีก
Latest chapter
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 16 คู่หมั้นเก่าหน้าประตู
หลู่ฉางเยี่ยนรออยู่ในห้องรับรองด้านนอก เขามิได้เข้าลึกถึงเรือนในตามฐานะเดิมอีกแล้วจือเหยาเห็นสิ่งนี้ก่อนอย่างอื่น“คุณชายหลู่”คำเรียกทำให้เขาขมวดคิ้ว “ต้องห่างถึงเพียงนี้?”“เราถอนหมั้นแล้ว”เขาเงียบ ก่อนกล่าว “ข้าได้ยินว่าคนจวนเผยกดดันเจ้าเรื่องทรัพย์”“จัดการแล้ว”“กรมกลาโหมเข้าตรวจ?”จือเหยามอง “ข่าวเร็ว”“เรื่องจวนโหว คนจับตา”“แล้ว?”“ถ้าเจ้าอยู่ลำบาก ข้าช่วยได้”นางรอ“การแต่งครั้งนี้เกิดเพราะราชโองการกับคนตาย หากเจ้าต้องการออกจากจวนในอนาคต ข้าสามารถให้บิดาหาทาง...”จือเหยายกมือ“ท่านคิดว่าข้าแต่งเพราะประชดท่านจริง?”หลู่ฉางเยี่ยนหน้าแข็ง “มิทั้งหมด แต่เจ้ามิรู้จักเผยจิ่งเช่อด้วยซ้ำ”“ท่านก็มิรู้จักชีวิตข้าหลังถอนหมั้น”“จือเหยา เรารู้จักกันสิบสองปี”“สิบสองปีมิทำให้คำว่าเราอยู่ตลอดไป”เขาหยุดนางกล่าวชัด “มิมีคำว่าเราแล้ว”“ข้ามิได้บอกให้เจ้ากลับมาเป็นคู่หมั้นทันที ข้าเพียง...”“เพียงคิดว่าท่านควรช่วยจัดทางออกให้ข้า”คำนี้ทำให้เขาเงียบจือเหยานึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเถียงกับเผยจิ่งเช่อหลายครั้ง คนสองคนต่างกันมาก แต่มีนิสัยคล้ายอย่างหนึ่ง...คิดว่าถ้าตนเห็นทางที่ดีกว่า ก็สมควรเสน
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 15 รอยตราบนบัญชีเสบียง
รุ่งเช้า จือเหยาเรียกผู้จัดการเก่าของร้านมารดามาถามเรื่องฉางซุ่นโดยใช้เหตุผลว่ากำลังจัดทะเบียนพ่อค้าเก่าคำตอบทำให้เส้นเริ่มมีรูปฉางซุ่นเปลี่ยนชื่อเป็นหย่งเซิ่งช่วงปลายปีหย่งเหอสิบสี่ หลังผู้ถือหุ้นหลักเปลี่ยนบางส่วน กิจการขยายจากการขนของทั่วไปไปสู่รับงานคลังและส่งของไกลขึ้น“ผู้ใดรับรองตอนเปลี่ยนทะเบียน” จือเหยาถามผู้จัดการค้นสำเนาเก่า พบชื่อผู้ค้ำย่อว่า “ล.”และบันทึกคนส่งเอกสารชื่อหลู่เหวินไห่นางหยุด“หลู่ใด”“ข้าน้อยมิแน่ขอรับ สมัยนั้นได้ยินว่าเป็นสายรองตระกูลหลู่ แต่มิเคยพบเจ้าตัว”จือเหยามิโยงไปหลู่ฉางเยี่ยนทันที ตระกูลหลู่ใหญ่ มีญาติหลายสาย ชื่อย่อหนึ่งตัวมิใช่หลักฐานช่วงบ่ายฉินเฟิงนำข่าวว่า หลู่เหวินไห่มีตัวจริง เป็นคนดูแลงานค้าของญาติสายหนึ่งและเคยเดินเรื่องให้ห้างหลายแห่ง มิได้ทำเฉพาะหย่งเซิ่ง“ดังนั้นเส้นหลู่อาจเป็นเพียงผู้ค้ำทางธุรกิจ” จือเหยาสรุปเผยจิ่งเช่อพยักหน้า “ยังมิกล่าวหา”ทั้งสองกลับไปที่บัญชีทหาร ตราหย่งเซิ่งปรากฏในรายการส่งธัญพืชหลายครั้ง ยอดจ่ายดูครบ แต่ยอดรับบางจุดต่ำกว่า
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 14 บุรุษที่เริ่มมองนางใหม่
ตราคลื่นสามชั้นพาจือเหยากลับไปยังหีบเอกสารของมารดานางจำได้ว่าตรานี้เคยอยู่บนใบส่งผ้ากับธัญพืชทางเหนือหลายปีก่อน เป็นตราของห้างฉางซุ่นซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อกิจการ“เปลี่ยนเป็นอะไร” เผยจิ่งเช่อถาม“ต้องตรวจทะเบียนเก่า”เขามองนางไล่รายชื่อจากความจำโดยมิเปิดสมุดหลายครั้ง แล้วถาม “เจ้าจำตราพ่อค้าหลายปีได้ทั้งหมด?”“มิทั้งหมด สิ่งที่เกี่ยวกับสินเดิมมารดาข้าจำมากหน่อย”“เพราะ?”“ถ้าจำมิได้ คนอื่นก็จะบอกข้าได้ทุกอย่างว่าเคยเกิดขึ้น ทั้งที่อาจมิจริง”คำตอบทำให้เขาเงียบก่อนหน้านี้เขามองนางเป็นสตรีซึ่งราชโองการส่งเข้าจวนและอาจเป็นช่องทางของคนอื่น วันนี้เป็นครั้งแรกที่จือเหยารู้สึกว่าสายตาเขาเปลี่ยนจาก “ต้องระวัง” เป็น “อาจใช้เป็นคู่คิดได้จริง”เขาเอาสำเนาบัญชีทหารอีกชุดออกมา“ข้าคิดว่าเจ้าควรเห็น”“อะไร”“รายการจ่ายเงินพ่อค้าซึ่งส่งเสบียงช่วงก่อนหลงเหมิน”จือเหยารับ “ท่านไว้ใจข้าขึ้น?”“ข้าไว้ใจวิธีที่เจ้าตรวจสิ่งต่าง ๆ”“ยังมิไว้ใจข้า?”“คนสองอย่างนี้ต่าง”“ตรงดี”
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 13 ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว
สองวันหลังงานเลี้ยง ข่าวเรื่องที่นั่งเดินไปถึงตระกูลหลู่ หลู่ฉางเยี่ยนมิได้มาหาจือเหยา แต่ให้คนส่งของบางอย่างมาจวนเผย...ยาบำรุงกับผลไม้ตามฤดู พร้อมข้อความว่า “อย่าใส่ใจคำคน”จือเหยาคืนทั้งหมดข้อความตอบมีเพียง “ขอบคุณคุณชายหลู่ ฮูหยินโหวสบายดี”มิมีชื่อเดิม มิมีคำสนิทวันเดียวกัน สตรีจากตระกูลสายรองเผยสองคนมาเยี่ยม หนึ่งในนั้นถามตรงว่า หลังท่านโหวตายแล้ว ทรัพย์บางอย่างควรให้ญาติบุรุษถือแทนหรือไม่ เพราะ “สตรีใหม่อาจยังมิรู้เรื่องทหารและที่ดินพระราชทาน”จือเหยานั่งฟังจนจบ“สิ่งที่ข้ามิรู้ ข้าถามผู้รู้” นางตอบ “สิ่งที่กฎหมายบอกว่ามิใช่ของข้า ข้ามิแตะ ส่วนสิ่งที่อยู่ในอำนาจฮูหยินสายหลัก ข้ามิมอบเพียงเพราะข้าเป็นสตรี”อีกฝ่ายหัวเราะแห้ง “ข้าเพียงหวังดี”“ขอบคุณ”“แต่คนในตระกูลควรช่วยกัน...”จือเหยามองตรง “ข้าก็คือคนในตระกูล”ประโยคนี้ทำให้คนเงียบ“ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหวตามราชโองการและพิธีครบ ถ้าผู้ใดเห็นว่าข้ามิมีสิทธิ์ในสิ่งซึ่งกฎหมายให้ โปรดนำข้อกฎหมายมา ข้าจะอ่าน”มิมีผู้ใดนำมาหล
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 12 งานเลี้ยงแรกของหญิงหม้าย
งานเลี้ยงของฮูหยินเสนาบดีกรมโยธาจัดในสวนซึ่งมีบึงบัวกลางเรือน แขกสตรีมาจากหลายตระกูล ข่าวเรื่องจือเหยาถอนหมั้นแล้วแต่งกับคนตายทำให้นางกลายเป็นหัวข้อที่มิมีผู้ใดพูดต่อหน้าเต็มคำ แต่สายตากลับถามแทนจือเหยาแต่งชุดสีม่วงหม่น มิไว้ทุกข์เต็มเพราะพิธีศพผ่านแล้ว แต่มิใช้สีสดเกินฐานะหญิงเพิ่งแต่งกับผู้ล่วงลับนางคารวะเจ้าภาพตามมารยาท จากนั้นถูกเชิญนั่งกับฮูหยินตระกูลขุนนางระดับใกล้กัน“ฮูหยินเผยดูสบายดี” สตรีผู้หนึ่งเอ่ย “ข้านึกว่าจะพักจวนอีกหลายเดือน”“ท่านย่าบอกว่าคนเป็นยังต้องออกจากประตูเจ้าค่ะ” จือเหยาตอบประโยคมิแข็ง แต่ปิดทางสงสารมินานซูหว่านโหรวปรากฏพร้อมสตรีจากบ้านญาติ นางยังมิมีฐานะในจวนหลู่ เพราะตระกูลหลู่ยังมิยอมรับตามที่หลู่ฉางเยี่ยนต้องการเต็มที่สายตาหลายคู่ยิ่งสนใจหว่านโหรวเข้ามาคารวะ “ฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว”จือเหยาพยักหน้าสตรีอีกคนหัวเราะเบา “เมื่อก่อนทั้งสองเกือบเป็น…คนกันเอง วันนี้ฐานะเปลี่ยนเสียแล้ว”จือเหยามิรับเหยื่อ “ฐานะคนย่อมเปลี่ยนตามเอกสารและพิธีเจ้าค่ะ”ซูหว่านโหรวเม้มริมฝีปาก
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 11 ศพที่มิมีใบหน้า
หลังกรมกลาโท่านหมออกจากจวน จือเหยามิปล่อยให้คำถามเรื่องศพค้างคาอีก“ท่านบอกว่าเขาตายก่อนและใบหน้าถูกทำลาย” นางทวน “ข้าต้องรู้มากกว่านั้น”เผยจิ่งเช่อยืนข้างโต๊ะ มิได้กลับเข้าช่องลับทันที “ตอนหลงเหมิน กองกำลังข้าถูกตีแตกเป็นช่วง ๆ หลังถอนตัว ข้ามีคนติดตามเหลือมิมาก เราถูกไล่ตามอีกครั้งใกล้หุบเขาด้านตะวันตก”“ศพอยู่ที่นั่น?”“ใช่ เป็นชายซึ่งสวมเกราะฝ่ายเรา ร่างถูกไฟกับหินทำลาย ใบหน้ามิเหลือพอระบุ”จือเหยาขมวดคิ้ว “ทหารของท่าน?”“น่าจะเป็นคนส่งสารจากหน่วยย่อย แต่ข้ามิรู้ชื่อในตอนนั้น”คำว่า “น่าจะ” ทำให้นางมิสบายใจ“แล้วเหตุใดกลายเป็นศพท่าน”“คนของข้าสองคนเห็นว่าเสื้อเกราะชั้นในใกล้เคียงและข้าบาดเจ็บหนักจนหายไปจากสายตาคนส่วนใหญ่ เราตัดสินใจให้ข่าวว่าข้าตายเพื่อหยุดการไล่ล่า”“ผู้ใดเป็นคนตัดสิน”เผยจิ่งเช่อเงียบครู่ “ข้า”“แล้วคนตายผู้นั้น?”“ศพถูกใช้โดยมิมีครอบครัวอยู่ตรงนั้นให้ถาม”จือเหยามองเขา “นั่นมิใช่เรื่องเล็ก”“ข้ารู้”เขามิได้แก้ตัวว่าจำเป็น นั่นทำให้นางฟังต่อ
You May Also Like
ฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้28.2K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้43.0K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin26.0K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K viewsเชลยเสน่หา
อักษรามณี290 views1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง
หวงตี้ny220 viewsใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ
อาภาลดา8 viewsคืนวาสนาให้สามีทรยศ
น้ำพริกหวาน94 views
