เพื่อนทางจดหมายออนไลน์

เช้าวันต่อมาสายลมที่ตื่นสายต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน บริษัทที่เขาทำงานอยู่นั้นจะเรียกว่าใกล้ก็ได้จะเรียกว่าไกลจากที่ห้องก็ได้ อยู่ที่วิธีเดินทางในการเดินทางไปบริษัท

คอนโดสายลมอยู่ไม่ไกลจากบริษัทมากนัก แต่ไม่น่าเชื่อว่าถ้าขับรถไปเองหรือนั่งรถเมล์จะใช้เวลาเกือบสามสิบนาที แต่ถ้านั่งบีทีเอสไปใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้นเอง

สาเหตุหลักเลยที่การใช้ท้องถนนในการเดินทางไปที่ทำงานแล้วใช้เวลานาน ก็เพราะว่าการจราจรที่ติดขัดเอามากๆ ในเวลาเร่งด่วนหรือทำงาน ซึ่งจากที่สายลมดูก็ไม่มีวันแก้เรื่องนี้ได้เพราะผังเมืองไม่เอื้ออำนวย

ใช้เวลาไม่นานสายลมก็มาอยู่หน้าตึกขนาดใหญ่ใจกลางเมือง แต่ตึกใหญ่นี้ไม่ได้เป็นของบริษัทสายลมแต่อย่างใด เป็นเพียงตึกที่บริษัทสายลมเช่าทั้งชั้นเพื่อเป็นที่ตั้งบริษัทเท่านั้น

ภายในตำไม่ได้มีแค่บริษัทของสายลมบริษัทเดียว แต่มีหลายสิบบริษัทที่อยู่ในตึกนี้ หน้าตึกมีพนักงานที่แต่งตัวหลากหลายสไตล์เดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลา

บริษัทของสายลมเป็นเพียงบริษัทนำเข้าและส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่แปรรูปแล้วเท่านั้น นำเข้ามาสินค้าแปรรูปจากจีน ญี่ปุ่น และอเมริกา แล้วก็ส่งออกสินค้าแปรรูปจากไทยไปที่จีน ญี่ปุ่นอเมริกา และอีกหลายๆ ประเทศอีกทีอีกที

ทันทีที่ขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นที่เป็นชั้นที่บริษัทสายลมเช่า สายลมก็ออกจากลิฟต์มาก็ตรงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

“วันนี้มาเกือบสายนะสายลม มึงไปทำอะไรมา” ก้นยังไม่ทันนั่งบนเก้าอี้ เสียงเพื่อนสนิทที่คุ้นเคยอย่าง ‘คราม’ ก็ทักทายสายลมที่เกือบมาเข้างานสาย

“ยังไม่สายนิ มึงเลิกจ้องจับผิดเวลากูมาสายได้แล้วคราม” สายลมหันหน้าไปตอบครามที่นั่งหันหน้ามามองตน ขณะเดียวกันก็เปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเองบนโต๊ะ

“ใช่ มึงจะสงสัยอะไรนักวะ ว่าสายลมมาสายเพราะเหตุผลอะไร ทำอย่างกับเป็นผัวมัน!” เสียงเพื่อนสนิทอีกคนของสายลมอย่าง ชิน ตอกกลับคราม

“ผ..ผัวไร กูแค่สงสัยตามประสาเพื่อนเฉยๆ กูไม่สนใจแล้วก็ได้...ทำงานต่อละ” ครามอึกอักหมุนตัวกลับไปพิมพ์ของตัวเองต่อ

ชินเห็นอย่างงั้นก็มือป้องปากหัวเราะเสียงเบาไม่ให้ใครได้ยิน

ตุบ!

เสียงกระเป๋าหนักกระแทกโต๊ะดังขึ้น

“เฮือกๆ สัสเอ๊ย กูมาสายอีกแล้ว” หนุ่มร่างท้วม ต้า ยืนหอบหายใจหน้าโต๊ะตัวเอง บ่นในความมาทำงานสายเหมือนเคยของตัวเอง

“เนี่ยต้ามาแล้ว ครามมึงไม่คิดจะถามไถ่ต้ามันเหมือนถามสายลมหน่อยหรอ” ชินหันไปหยอกล้อครามที่พิมพ์อะไรเสียงดังก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่หน้าจอนั้นว่างเปล่า...

“จะถามทำไม ต้ามันก็นอนตื่นสายเหมือนเคยนั่นแหละ” ครามหันขวับไปมองค้อนชินตอบอีกฝ่าย

“เออใช่สิ ตั้งนาฬิกาปลุกตั้งสามอัน กูก็ยังมาทำงานสายเหมือนเดิม” ต้านั่งเก้าอี้ตัวเองเปิดคอมหันไปตอบคราม

“เห็นไหม มึงเลิกกวนกูได้แล้วชิน กูจะทำงาน” ครามหันไปพูดใส่ชินก่อนหันหน้ากลับมานั่งพิมพ์งานต่อ

“ทำงานก้ทำงานจ้า” ชินยิ้มเออออไป

“ทำงานกันได้แล้วคนอื่นมองมาทางนี้กันหมดละ” สายลมยิ้มให้กับการพูดคุยกันเหล่าเพื่อนสนิท

ทุกๆ เช้าของการมาทำงานพวกเขาจะพูดคุยเรื่องแบบนี้กันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่พวกเขาก็ไม่เคยหยุดพูดหรือทะเลาะกัน เป็นเพียงการพูดคุยตามประสาเพื่อนปกติ

กลุ่มของสายลมนั้นมีกันอยู่สี่คนที่จบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน สนิทกันมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ ประกอบไปด้วยสายลมที่ถึงแม้ตัวเขาจะคิดว่าตัวเองหน้าตาธรรมดาๆ แต่เพื่อนๆ กลับชอบยัดเยียดให้ว่าสายลมนั้นหล่อ

ครามหนุ่มมาดเซ่อจ้องจับจับผิดสายลม ชินหนุ่มขี้เล่นสูง และคนสุดท้ายต้าหนุ่มกินจุร่างท้วมสูง รวมสายลมไปด้วยอีกคนกลายเป็นแก๊งสี่หนุ่มของบริษัทที่ต่างสไตล์ เพราะพวกเขาทั้งสี่คนนั้นมีหน้าตาที่เรียกได้ว่าเป็นแต้มต่อ

แต่ถึงสายลมจะมีเพื่อนสนิททั้งสามคนเป็นเพื่อน แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าสายลมนั้นเป็นแอคเค่อ เพราะถึงแม้จะเป็นเพื่อนที่สนิทกันแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องทุกเรื่องให้อีกฝ่ายรับรู้

เสียงข้อความเข้าดังขึ้นพร้อมกับปรากฏหน้าจอข้อความขึ้นบนหน้าจอมือถือสายลม

มังกรผู้โดดเดี่ยว : ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างลมหนาว

เห็นข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ สายลมก็ละจากงานที่กำลังทำอยู่ จับมือถือเพื่อตอบข้อความของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

สายลมหนาว : ช่วงนี้ผมก็ใช้ชีวิตทำงานไปวันๆ ครับพี่มังกร แล้วพี่มังกรล่ะครับช่วงนี้เป็นยังไง

มังกรผู้โดดเดี่ยว : พี่เบื่อๆ อ่ะ วันนี้เลยจะกลับไทยสักหน่อย

สายลมหนาว : เอาจริงดิพี่มังกร! ไม่ล้อเล่นนะ

มังกรผู้โดดเดี่ยว : พี่ก็ไม่ได้พูดเล่นนะ พี่จะกลับไทยจริงๆ ลมว่าพวกเราควรเจอหน้ากันดีไหม

สายลมหนาว : เจอดิ! พี่มาไทยทั้งทีทำไมถึงจะไม่มาเจอหน้าผมล่ะ พูดแบบนี้ผมเสียใจนะ

มังกรผู้โดดเดี่ยว : โอ๋ๆ อย่าเสียใจนะครับ เราส่งข้อความหากันมาตั้งหลายปี พี่กลับไทยทั้งทีจะไม่ไปเจอลมได้ไง ถ้าพี่ไม่ไปเจอเราพี่คงไม่ใช่คนแล้ว

สายลมหนาว : ถ้าพี่ไม่มาเจอผมพี่มันก็ไม่ใช่คนจริงๆ ว่าแต่พี่มังกรจะมาวันไหนครับ ให้ผมไปรับไหมครับ

มังกรผู้โดดเดี่ยว : พี่ขอไม่บอกละกัน ไว้พี่จะเซอร์ไพรส์นัดเจอกับลมอีกที เตรียมตัวอึ้งตอนที่เห็นหน้าหล่อๆ ของพี่ได้เลย5555

สายลมหนาว : ผมก็จะคอยดูว่าพี่จะหล่อจริงเหมือนที่โม้มาหลายปีขนาดนี้ไหม หรือบางทีพี่อาจจะตกตะลึงกับความหล่อของผมจนหลงรักผมก็ได้นะ

มังกรผู้โดดเดี่ยว : ค้าบๆ พ่อหนุ่มสุดหล่อ ไว้เจอกันเรามาพิสูจน์กันว่าใครหล่อกว่ากัน

สายลมหนาว : นั่นจะต้องเป็นวันที่พี่ต้องนั่งร้องไห้เสียใจแน่ๆ

มังกรผู้โดดเดี่ยว : ใครจะนั่งร้องไห้ยังไม่แน่หรอก งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่มีธุระ รอเจอพี่ที่ไทยได้เลย

สายลมหนาว : ได้เลยครับ พี่มังกรก็รีบๆ มาล่ะ ผมจะรออยู่ที่ไทย

สายลมยิ้มมีความสุขอยู่ตลอดเวลาที่ได้พิมพ์แชทคุยเล่นกับพี่มังกร แอปที่พวกเขาเล่นนั้นเป็นเหมือนการส่งจดหมายทางไกลคุยกัน ซึ่งพี่มังกรก็คือเพื่อทางจดหมายทางไกลของสายลม

สมัยก่อนเพื่อนทางจดหมายจะต้องนั่งเขียนจดหมายหากัน แต่โลกพัฒนาขึ้นเทคโนโลยีก็พัฒนาขึ้น จากที่จะต้องนั่งเขียนจดหมายกลายเป็นการส่งจดหมายทางแชทแทน

ไม่ต้องรอคอยจดหมายเป็นเวลานานอีกต่อไป ส่งไปก็ได้รับข้อความตอบกลับในเวลาไม่นาน โดยที่ต่างคนต่างก็ไม่รู้หน้าค่าตาของอีกฝ่าย พี่มังกรคือเพื่อนทางจดหมายตลอดหลายปีของสายลม

ตอนนั้นสายลมเบื่อๆ จึงลองสมัครแอปนี้เล่น กะว่าจะหาคนคุยเรื่องต่างๆ โดยที่ไม่รู้หน้าตากัน แต่ผ่านไปหลายวันสายลมก็ไม่มีเพื่อนทางจดหมายสักคน เพราะเขานั้นไม่กล้าทักใครไป

จะมีก็แต่พี่มังกรที่เข้ามาทักทายและพูดคุยด้วยกัน จากที่พูดคุยอย่างเป็นทางการกันในวันนั้น เมื่อเวลาผ่านไปไม่รู้ตอนไหนพวกเขาสองคนก็สนิทกันซะแล้ว

สนิทกันแบบพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ปรึกษาปัญหาในชีวิตในเรื่องต่างๆ กัน โดยที่ต่างคนต่างก็ไม่รู้หน้าตาจริงๆ หรือชื่อจริงๆ ของอีกฝ่ายมาเป็นเวลาหลายปี

แม้แอปจะพัฒนาขึ้นมีฟังก์ชั่นเพิ่มเติมเช่นการส่งรูปหน้าได้แล้ว หรือจะตั้งโปรไฟล์เป็นรูปหน้าคนก็ได้แล้วก็ตาม

แต่พวกเขาทั้งคู่ก็เลือกที่จะไม่อัปโหลดโปรไฟล์เป็นรูปหน้าตัวเอง หรือส่งรูปหน้าตัวเองให้อีกฝ่าย ใช้เพียงรูปอวตานที่แอปมอบเป็นของขวัญให้ในตอนแรกพูดคุยกัน

สายลมกับพี่มังกรตั้งใจว่าจะต้องพบเจอหน้ากันในสักวันหนึ่งให้ได้ จะไม่ส่งรูปตัวเองผ่านแอปเด็ดขาด ผ่านมาหลายปีพี่หลงไม่มีโอกาสกลับไทยเลยสักครั้ง ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าที่แท้จริงของกันและกันเลย

แต่ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่พวกเขาจะได้เจอหน้ากันจริงๆ เป็นครั้ง สายลมรอคอยวันนี้มานานแล้ว อีกไม่นานวันที่เขารอคอยก็จะมาถึงสักที

“สายลมเล่นมือถือเวลางานหรอ” เสียงครามดังขึ้นจากด้านหลังทำให้สายลมมีสติกดปิดมือถือให้จอมืดอย่างไว

“คุยกับย่าอ่ะ” สายลมหันไปตอบกลับครามด้วยรอยยิ้ม

“คุยกับย่าทำไมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยล่ะ” เสียงต้าที่นั่งโต๊ะตรงข้ามสายลมร่วมแจมอีกคน รอยยิ้มต้ามองสายลมแฝงนัยความหมาย

“สายลมแอบมีแฟนรึเปล่า! คุยกับแฟนรึไงถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” ชินที่เห็นว่าเรื่องนี้น่าสนุกก็เข้ามาร่วมแจมด้วยอีกคน

สายลมที่โดนรุมถามถึงกลับเหนื่อยใจกับความขี้เสือกของเพื่อนๆ

“ฟง...แฟนอะไร สายลมยังโสดจะไปมีแฟนได้ไง ใช่ไหม...สายลม” ครามพูดตอบกลับชินเสียงดัง ก่อนถามสายลมเสียงเบาด้วยความไม่มั่นใจ

“คุยกับย่าน่ะ คุยกับย่า ไม่มีแฟนจริงๆ” สายลมลุกขึ้นยืนพูดยกมือสต็อปเพื่อนๆ รอบด้าน

“ส่วนมึงก็กลับไปนั่งทำงานนะคราม เห็นไหมเนี่ยคนมองกันมาทางนี้หมดแล้ว” สายลมจับเก้าอี้ที่ครามนั่งอยู่ดันเลื่อนให้อีกฝ่ายกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง

“ทำงานกันนะทุกคน” ตอนนี้คนทั้งชั้นกำลังมองมาทางพวกเขาสี่คน สายลมจึงต้องพูดดับความกระหายใคร่รู้ของคนที่ทำงาน

พอเห็นว่าคนที่ทำงานละสายตากันแล้วสายลมก็พ่นลมหายใจออกมา พาร่างตัวเองกลับไปนั่งทำงานเหมือนเดิม แต่ภายในสมองตอนนี้สายลมไม่ได้คิดเรื่องงานที่ทำแล้ว

สายลมมีคนที่ชอบอยู่จึงยอมโสดมาจนถึงทุกวันนี้ เพื่ออีกฝ่ายจึงยอมโสดมาตลอดแม้จะมีคนเข้ามาจีบมากมาย สายลมรอคอยคนเพียงคนเดียวเท่านั้น คนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาตลอดหลายปีที่คุยกัน