ถุงยางรสน้ำจิ้มซีฟู้ด

ณ ผับแห่งหนึ่ง

ภายในมืดสลัวเต็มไปด้วยแสงไฟหลากหลายสีส่ายกระจายไปหลากหลายจุดเป็นช่วงสั้นๆ สายลมนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมริมคนเดียว บนโต๊ะเต็มไปด้วยแก้วเหล้ามากมายหลากหลายขนาด

นับตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านของคุณย่า สายลมก็ตรงดิ่งมาที่นี่ ที่นี่เป็นผับที่เปิดมานานแล้ว แต่สายลมก็ไม่เคยเข้ามาสักที นี่เป็นครั้งแรกที่สายลมเข้ามาที่นี่

สายลมพบว่าผับที่ดูเหมือนไม่มีอะไรที่นี่ก็มีเสน่ห์เหมือนกัน มีมุมให้นั่งจอยอยู่คนเดียว ตั้งแต่มาที่นี่สายลมก็สั่งเหล้าค็อกเทลต่างๆ มาชิม เขาพบว่าที่ผับแห่งนี้ทำค็อกเทลได้อร่อยมาก ชิมไปชิมมาก็ดื่มไปหลายสิบแก้วจนตัวเองเริ่มเมาแล้ว

แม้ภายนอกสายลมจะแสดงออกเหมือนไม่สนใจอะไร แต่จริงๆ เขาก็ค่อนข้างเครียดในเรื่องนี้ แม้ในใจจะคิดว่าตัวเองไม่สนใจเรื่องแต่งงานอะไรแบบนี้ก็ได้ เพราะเขาไม่ได้พึ่งเงินที่บ้านและออกมาใช้ชีวิตคนเดียวแล้ว

ที่บ้านสายลมนั้นสนับสนุนการออกมาตั้งตัวเอามากๆ เพราะทุกคนต่างก็ตั้งตัวมาด้วยตัวเองไม่ว่าจะคุณปู่หรือคุณย่า มีก็แต่พ่อเท่านั้นที่รับมรดกเป็นบริษัทของคุณปู่มา

นั้นก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่คุณย่าไม่ยอมให้พ่อยืมเงิน หรือช่วยเหลือเมื่อบริษัทของคุณปู่มีปัญหา คุณย่าดูแคลนพ่อที่ไม่สามารถตั้งตัวเองได้ และก็ไม่สารถบริหารจนทำให้บริษัทมีหนี้มากมายจนใกล้เจ๊ง

คุณย่าจริงๆ ก็เป็นคนที่ใจดีและเอาใจใส่ครอบครัวมาก ในตอนที่สายลมออกมาอยู่คนเดียวและบอกจะไปทำงานร่วมกับเพื่อน

คุณย่าก็ไม่สนับสนุนแต่จะให้เงินทุนสายลมไปทำกิจการอย่างอื่นเพื่อตั้งตัวด้วยตัวเอง แต่สายลมก็ปฏิเสธไปเพราะเขาไม่ชอบการบริหารหรือการทำแบบนั้น สายลมคิดว่ามันเหงื่อเกินไปสำหรับเขา

บ้านพวกเขามีทุกอย่างไม่มีเหตุผลเลยที่สายลมจะต้องไปเหนื่อยสายแทบขาด เลือดตาแทบกระเด็นเพื่อเงินที่ไม่ได้เยอะอะไร สายลมชอบความสบายเรื่องนี้ทุกคนที่บ้านก็รู้ว่าสายลมไม่ชอบบริหาร

ส่วนบริษัทคุณปู่ถึงแม่คุณย่าจะพูดไปแบบนั้น แต่ถ้าบริษัทคุณปู่เจ๊งขึ้นมาจริงๆ คนที่จะมาซื้อไปก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคุณย่า คุณย่าก็แค่ปากแข็งแต่จริงก็รักบริษัทของคุณปู่เหมือนพ่อ เพราะที่นั่นก็มีความทรงจำของคุณย่ามากมาย

“นี่สี่ทุ่ม...อึก...แล้วหรอเนี่ย คงต้องหาโรงแรม...แถวนี้นอนคืนนี้...อึก” สามลมเอ่ยปากพูดอย่างเมามายหลังจากมองดูเวลาบนมือถือ

จากตอนแรกที่เขาตั้งใจที่จะมานั่งทำใจดื่มเหล้าฟังเพลงเอาบรรยากาศเฉยๆ เบื่อแล้วจึงค่อยขับรถกับคอนโดตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะต้องหาโรงแรมนอนแถวนี้แทนแล้ว

ในตอนนี้เขาเมามากจนไม่อาจจะขับรถไกลๆ ได้แล้ว ทำได้เพียงคืนนี้หาที่นอนแล้วตอนเช้าค่อยขับรถกลับเพื่อไปทำงาน สายลมไม่คิดที่จะกลับไปนอนที่บ้านคุณย่าหรอก

“ในนี้...สัญญาณเน็ต...ไม่ดีเลย”

สายลมเรียกคนที่ผับมาเก็บเงินเรียบร้อยแล้ว ในตอนนี้เขากำลังนั่งหาโรงแรมใกล้ๆ อยู่ แต่เจ้าเน็ตตัวดีดันหมุนติ้วๆ ไม่หยุดสักที สายลมลุกขึ้นเดินเพื่อที่จะออกไปหาโรงแรมข้างนอกผับ

“อ่ะ นายเดินดีๆ หน่อยไม่ได้หรอ!”

เพราะดื่มเหล้ามากไปสายลมจึงเดินเซไปทั่ว จนเดินไปชนเข้ากับผู้ชายหัวร้อน ร่างสายลมที่เมาถูกผลักให้ถอยหลังชนผู้ชายอีกคนที่พึ่งจะออกมาจากในห้องน้ำ

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ นี่คุณคุยกันดีๆ ไม่ได้หรอ” หลงเอ่ยถามร่างคนที่ชนตัวเองด้วยความเป็นห่วง ในขณะเดียวกันก็หันไปพูดกับคนที่ผลักผู้ชายคนนี้มาทางเขา

“ชิ! วันนี้จะปล่อยไปก่อน”

อีกฝ่ายพูดอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเดินเข้าผับไป

“คุณเมามากเลยนะครับ อยากให้ผมไปส่งไหม” หลงเอ่ยปากกล่าวกับคนที่อยู่ในอ้อมแขนเขา

หลงไม่ใช่คนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นไปทั่ว แต่คนตรงหน้านี้ช่างตรงสเปคเขาเหลือเกิน ทั้งใบหน้าและรูปร่างยามที่อีกฝ่ายซกอกเขา ที่เสนอจะไปส่งก็เพื่อเผื่อที่พวกเขาอาจจะได้ติดต่อกันในอนาคต

“คุณมีห้องไหม” สายลมกล่าวออกมาด้วยความเมา

“หื้มม มีสิครับ อยู่ห่างจากผับนี้ไม่ไกลเดินไปก็ถึงครับ” แม้จะไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามเรื่องนี้แต่หลงก็ตอบออกไปโดยไม่ได้ปิดบัง ก่อนที่การกระทำต่อมาของคนร่างเล็กกว่าจะทำให้เขาตกใจและใจเต้นระส่ำ

หมับ!

“อ่ะ เดี๋ยวนี้คุณจะทำอะ...อื้อๆๆ” หลงถูกอีกฝ่ายจับหน้าให้ก้มลงไปหา ก่อนที่จะประกบริมฝีปากจูบปากเขา หลงส่งเสียงยังไม่ทนขาดคำก็โดนอีกฝ่ายจับจูบแล้ว

หลงสองตาเบิกกว้างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำกับคนแปลกหน้าแบบเขาแบบนี้ จนเขาลืมไปเลยว่าต้องขัดขืนอีกฝ่าย รู้สึกตัวอีกทีก็โดนอีกฝ่ายสอดลิ้นรุกล้ำเข้ามาภายในปากตัวเอง

อีกฝ่ายจากที่จับหน้าก็เลื่อนมือมาคล้องคอเขาเอาไว้แทน รสสัมผัสที่หอมหวานที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ทำให้หลงรู้สึกเคลิบเคลิ้มสอดลิ้นรับประสานลิ้นอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

จากที่จะห้ามกลายเป็นสอดรับประสานกับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี มือเอวกอดเอวแน่นระหว่างที่จูบกัน พวกเขาสองคนจูบกันอย่างเคลิบเคลิ้มไม่สนใจว่าจะมีใครเดินผ่านพวกเขาไปบ้าง

หลงอยู่อเมริกามานานจนเรื่องการจูบการมีเซ็กส์นั้นเป็นเรื่องปกติทั่วไปที่เห็นได้ทุกที่ เขาคิดว่าคนไทยยังเหนียมอายไม่กล้าทำเปิดเผยแบบคนอเมริกา

แต่ความคิดเขาก็ต้องพังทลายเมื่อเจอคนแปลกหน้าจับจูบ ความคิดที่ว่าคนไทยยังเหนียมอายไม่กล้าเปิดเผยนั้นหายไปทันที เมื่อในตอนนี้พวกเขาสองคนกำลังจูบกันกลางทางเดิน ระหว่างที่คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านไปมาไม่หยุดจนคนเริ่มมองพวกเขา

“อ่ะ คนกำลังมองพวกเราอยู่นะ” เมื่อผละจูบได้หลงก็ก้มตัวลงกระซิบขึ้นข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเบา

“พาผม...ไปห้องของคุณ” สายลมกระซิบข้างหูคนตรงหน้าตอบกลับน้ำเสียงเมา

หลงมองแก้มที่แดงซ่านของอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะให้เขาพากลับไปที่ห้องตัวเองแบบนี้

“ไปห้องผมคุณจะถอนตัวไม่ได้แล้วนะ ถ้าคุณไม่มีเงินเช่าห้องผมออกให้ก่อนได้นะ ค่อยมาคืนเงินทีหลังได้นะ” หลงพูดออกมาด้วยความจริงใจ แม้เขาจะดูเป็นเหมือนหมาที่หิวกระหาย แต่เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบคนเมาที่เมาไม่ได้สติหรอก

“หึ! พูดปากไม่ตรงกับใจจริงนะ ทั้งๆ ที่ไอ้นี่แข็งแล้วเนี่ยนะ” สายลมที่ได้ยินถึงกับยิ้มอ่อน ก่อนพูดน้ำเสียงกระเส่าใช้มือคว้าหมับเข้ากับสิ่งที่มันตื่นขึ้นมาตอนที่พวกเขาจูบกันของอีกฝ่าย

“อื้มม มือคุณซนจริงนะ ซี๊ดด อย่าลูบมันสิ อื้ม” หลงตกใจไม่คิดว่าคนไทยสมัยนี้จะใจกล้าขนาดจับเอ็นเขาโดยไม่คิดแบบนี้ ก่อนจะเปล่งเสียงครางกระเส่าเสียงเบาเมื่อมือนุ่มอีกฝ่ายกำลังลูบสัมผัสไปตามความยาวเอ็นร้อนเขา

“พาผมไปที่ห้องคุณหน่อยสิ แล้วพวกเรามาทำอะไรสนุกๆ กัน” ได้ยินเสียงครางกระเส่าจากร่างสูงที่ข้างหู สายลมยิ้มอย่างได้ใจแม้จะเมากระซิบข้างหูอีกฝ่ายน้ำเสียงกระเส่า

“ซี๊ดด ถ้าคุณเข้าห้องผมแล้วอย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้ออกมาได้นะ คุณจะออกมาได้ก็ต่อเมื่อเช้าแล้ว อื้มมม” หลงจับมือนุ่มแสนซนที่กำลังเลื้อยเข้ากางเกงเขาให้หยุด จ้องสบตาอีกฝ่ายถามอย่างจริงจัง

“แน่ใจนะว่าถ้าคนตื่นมาพรุ่งนี้จะไม่เสียใจ” หลงถามย้ำจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านของคนตรงหน้า

จุ๊บ!

“อ่ะ!” หลงตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบ แต่กลับยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บริมฝีปากเขาแทน

“ผมไม่มีวันเสียใจ...เพราะงั้นพาผมไปห้องคุณได้แล้ว” สายลมใช้แขนคล้องคอร่างสูงพุดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนขณะที่มองอีกฝ่าย

“ซี๊ดด งั้นก็อย่ารอช้าเลย ผมจะพาคุณไปที่ห้องผมเดี๋ยวนี้แหละ” หลงครางขึ้นเบาๆ เมื่อมือนุ่มของคนข้างหน้า ในจังหวะที่เขาเผลอสอดมือนุ่มเข้ามาในกางเกงที่หลงใส่ ก่อนจะบีบลำแก่นกายเล่น

หลงไม่รอช้ารีบดึงมือน้อยแสนซุกซนของอีกฝ่ายออกแล้วเดินพยุงร่างอีกฝ่ายออกจากผับ น่าแปลกที่คนที่ยั่วยวนหลงในผับ พอถูกเขาพยุงร่างออกมากลับอ่อนแรงกลับมาเหมือนคนเมาเหมือนเก่า

โรงแรมหลงนั้นอยู่ไม่ไกลจากผับมากนั้น เดินใกล้ถึงโรงแรมแล้วหลงก็พึ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่า ที่ห้องในโรงแรมเขานั้นไม่ได้มีถุงยางและเจลหล่อลื่นแต่อย่างใด

หลงก้มมองคนตรงหน้าแม้จะไม่คิดวิอีกฝ่ายอาจจะมีโรคอะไรบางอย่าง เพราะหน้าตาและร่างกายที่พอรู้ว่าใช้ชีวิตมาเป็นอย่างดี แต่เผื่อความแน่ใจหลงไม่ยอมมีเซ็กส์โดยไม่ใส่ถุงยางแน่ๆ

สายตาหลงมองเลยโรงแรมไปเห็นว่าไม่ไกลมีร้านสะดวกซื้อร้านใหญ่อยู่ ของอย่างเจลกับถุงยางน่าจะมีขายเป็นธรรมดา หลงพยุงร่างผู้ชายที่ไม่รู้จักชื่อไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม

“ผมไม่มีถุงยางกับเจลที่ห้อง รอผมที่นี่เดี๋ยวนะ ผมขอไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ก่อน”

หลงวางร่างอีกฝ่ายที่เก้าอี้พูดบอกอีกฝ่าย เห็นว่าคนที่เมาส่ายมือหลงเป็นอันเข้าใจรีบวิ่งไปที่ร้านสะดวกซื้อโดยเร็วไม่ให้เสียเวลา

ในร้านสะดวกซื้อมีเจลหล่อลื่นและถุงยางอย่างที่หลงคิด เขาไม่รอช้าหยิบมันมาให้พนักงานคิดเงินทันที ขณะที่พนักงานกำลังสแกนบาร์โค้ดเจลหล่อลื่นและถุงยางอยู่ สายตาหลงก็ตกไปที่มุมมุมหนึ่งของเคาน์เตอร์

‘ถุงยางไซซ์ 58 รสน้ำจิ้มซีฟู้ด’

หลงเห็นกล่องถุงยางก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือถุงยางที่แอคเค่อลมเหนือที่เขาชอบดูชอบใช้ หลงเห็นมันกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ในไลฟ์สด หลงอยากจะลองใช้มันมาก อยากรู้ว่าทำไมลมเหนือถึงชอบใช้รสนี้ โดยไม่ลังเลหลงหยิบมันให้พนักงานคิดเงินเพิ่มทันที

“คิดเงินถุงยางอันนี้อีกอันครับ”