คลุมถุงชน

อีกซีกโลกหนึ่งภายในสนามบินนานาชาติแห่งหนึ่ง

“เจ้านั้นทำตัวเป็นเด็กจริง” หลงพูดขึ้นขณะที่พิมพ์ข้อความตอบกลับในมือถือ

ในตอนนี้เขากำลังรอไฟล์ที่จะขึ้นบินอยู่ หลังจากย้ายออกมาจากประเทศไทยมาเป็นสิบปี ในที่สุดก็มีวันที่หลงจะได้กลับบ้านเกิดซะที แม้ในตอนนี้เขาจะจำเรื่องราววัยเด็กที่เคยอยู่ไทยไม่ได้แล้วก็ตามที

“หลงลูกไฟล์บินจะออกแล้ว รีบมาเร็วเดี๋ยวพวกเราก็ตกเครื่องหรอก” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่กับผู้ชายวัยกลางคนและผู้หญิงสูงวัยกลุ่มสามคนเรียกหลง

“คร้าบๆ ผมจะไปแล้วครับ” หลงรีบตอบรับเสียงเรียกของแม่ หยุดการคุยโต้กลับกับคนที่อยู่ที่ไทย รีบวิ่งตามหลังครอบครัวของตัวเองไป

ครอบครัวหลงประกอบไปด้วยสมาชิกสี่คนรวมตัวเขาด้วย เริ่มต้นด้วยหญิงสูงวัยผมบนศีรษะขาวโพลนไปทั้งหัวอย่าง ‘คุณย่าละออง’ ผู้เป็นเสาหลักของบ้านเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจหลังจากคุณปู่ตาย

ส่วนชายวัยกลางคนหน้าเคร่งขรึมในตอนนี้ก็คือ ‘พ่อหมิง’ พ่อของหลง ชายวัยกลางคนผู้ประสบความสำเร็จ มีบริษัทยักษ์ใหญ่มูลค่าหลายพันล้านในอเมริกา สร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง

ส่วนผู้หญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวทันสมัยก็คือ ‘แม่เกสร’ แม่ของหลง ผู้คอยดูแลครอบครัวและเอาใจใส่หลงมากที่สุด ไม่ว่าเขาต้องการอะไรแม่ก็จะคอยตามใจอยู่ตลอดเวลา

“คุยกับใครอ่ะเรา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลย” เกสรมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่มายืนอยู่ข้างๆ เธอเห็นชัดเต็มสองตารอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขขณะที่พิมพ์หาใครบางคน

“เพื่อนทางจดหมายที่อยู่ไทยอ่ะครับ มาคุณย่าผมช่วยนะครับ” หลงตรงดิ่งเข้าไปช่วยพยุงแขนคุณย่าเดิน

เกสรจ้องมองการกระทำของลูกชาย เธอรู้ดีว่าการกลับไทยครั้งนี้มีจุดประสงค์บางอย่างที่พูดไม่ได้ จากสิ่งที่เธอเห็นลูกชายแสดงออกดูเหมือนว่าการกลับไทยครั้งนี้จะต้องเจอกับปัญหาแน่ๆ

ในที่สุดวันอาทิตย์ก็มาถึง เมื่อวานสายลมไปเที่ยวที่ต่างจังหวัดกับกลุ่มเพื่อนมา ตกกลางคืนก็พากันไปดื่มเหล้าสังสรรค์ กว่าจะกลับถึงห้องได้ก็เมาเละในตอนตีหนึ่ง

ตื่นนอนแต่เช้าฤทธิ์เหล้ายังคงทำพิษอยู่เลย ความเมาค้างยังคงไม่หายไปจากหัวสายลม แต่วันนี้เขานัดกับคุณย่าแล้วว่าจะกลับบ้าน จะนอนพักไม่กลับบ้านก็ไม่ได้เดี๋ยวคุณย่าจะงอน

สายลมจึงทำซุปแก้เมาค้างง่ายๆ ดื่มน้ำแก้เมาค้างจากร้านสะดวกซื้อไปอีกสองขวด จึงพอช่วยให้อาการเมาค้างหายไป

ก่อนจะกลับบ้านสายลมไม่ลืมที่จะซื้อขนมต่างๆ ที่คุณย่าและพ่อแม่ชอบกิน และไม่ลืมซื้อเค้กร้านโปรดของคุณย่าติดไม้ติดมือไปด้วย

สายลมขับรถแวะไปซื้อขนมต่างๆ บวกกับเวลาขับรถกลับบ้าน พอไปถึงบ้านก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว สายลมขับรถเข้าไปจอดที่กอดรถของบ้าน เดินถือขนมมากมายเข้าไปในตัวบ้านของตัวเอง

“คุณสายลมกลับมาแล้วหรอคะ” ก้าวเท้าเข้าประตูบ้านมาสายลมก็ได้รับการตอบรับจาก ‘ป้าติ๋ม’ ป้าแม่บ้านหนึ่งเดียวของบ้านทักทาย

“ป้าติ๋มมาพอดีเลยครับ นี่ขนมผมซื้อมาครับ ช่วยเอาไปเก็บทีนะครับ แล้วรู้ไหมครับว่าคุณย่าอยู่ไหน”

เห็นป้าติ๋มเดินเข้ามาสายลมก็ยื่นขนมมากมายที่ตัวเองซื้อไปให้ป้าติ๋ม เหลือเพียงกล่องขนมเค้กของโปรดคุณย่ากล่องเดียวในมือ

“คุณท่านอยู่ที่ศาลาค่ะ เดี๋ยวป้าเอาขนมไปเก็บก่อนแล้วจะเอาน้ำเย็นไปให้นะคะ”

“โอเคครับ งั้นผมจะไปหาคุณย่า”

สายลมถือกล่องเค้กของโปรดย่าเดินลัดเลาะไปตามทางในบ้านอย่างคุ้นเคย ไม่นานก็มาถึงศาลากลางแจ้งที่มีหมู่มวลพฤกษาล้อมรอบ ในศาลานั้นมีหญิงชราผมขาวนั่งไถไอแพดอยู่

‘คุณย่าลลิน’ เป็นคนในวัยชราที่ตามทันเทคโนโลยีตลอด รู้เรื่องแทบทุกเรื่องภายในเขตอำเภอนี้เลยทีเดียว มีสายสืบคอยรายงานเรื่องต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้นในอำเภอและอำเภอข้างเคียงให้รู้ เป็นคนใหญ่คนโตคนหนึ่งของพื้นที่

เป็นบุคคลผู้มีอำนาจอันดับหนึ่งของครอบครัวสายลม และเป็นคนที่สายลมนับถือเอามากๆ คุณย่าได้ชื่อว่าเป็นหญิงแกร่งผู้ร่ำรวยมากในอำเภอนี้

จะไม่ให้คุณย่าสายลมร่ำรวยได้ยังไง ในเมื่อคุณย่าเป็นเจ้าของตลาดใหญ่แห่งเดียวภายในอำเภอแห่งนี้ ทุกสิ่งที่ผู้คนตามหาหรืออยากได้ต่างก็มีอยู่ในตลาดคุณย่า ในตลาดแห่งนั้นไม่รู้มีเงินหมุนเวียนเท่าไรต่อเท่าไร

แถมคุณย่ายังเป็นเจ้าแม่เงินกู้อีกด้วย ปล่อยเงินกู้จำนวนมากให้กับคนในอำเภอ ที่ดินส่วนใหญ่ในอำเภอก็อยู่ในมือคุณย่า

“กินเค้กไหมครับคุณย่า” สายลมโผล่หน้าเข้าไปทักทายคุณย่าพร้อมกับชูกล่องเค้กในมือ

“สายลมหลานรักของย่า มาให้ย่ากอดหน่อยมา” คุณย่าลลินเห็นหลานรักโผล่เข้ามาภายในศาลาก็ดีใจ เดินเข้าไปกอดหลานรักอย่างสายลม

“มากินเค้กกันดีกว่าครับ”

สายลมปล่อยให้คุณย่ากอดจนพอใจแล้วจึงชูเค้กของโปรดคุณย่าในมือ จับคุณย่าให้นั่งลงที่เก้าอี้ แล้วแกะกล่องเค้กใช้มีดและช้อนพลาสติกที่มีในกล่องตัดเค้กให้คุณย่ากิน

สายลมนั่งมองคุณย่ากินเค้กไปด้วยรอยยิ้มตัวเขาเองก็กินด้วย ระหว่างนั้นป้าติ๋มก็เอาน้ำเย็นมาให้ที่ศาลา สายลมนั่งกินเค้กกับคุณย่าไปจนหมดโดยที่ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน แม้ภายในใจสายลมจะอยากรู้ก็เถอะว่าคุณย่ามีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยด้วย

เรื่องที่ทำให้คุณย่าบอกว่าสำคัญได้นั้นจะต้องสำคัญมากจริงๆ คุณย่าจึงจะเรียกแบบนั้น แต่สายลมก็ไม่ได้เอ่ยปากถามคุณย่าระหว่างที่นั่งกินเค้กกัน เขารู้ดีว่าคุณย่าไม่ชอบคุยกับใครเวลากินของหวาน

“คุณย่ามีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดกับผมหรอครับ” พอกินเค้กจนหมดแล้วสายลมก็เก็บความอยากรู้เอาไว้ไม่ไหวเอ่ยปากถามคุณย่า

คุณย่าลลินปรายตามองหลานยายตัวเองด้วยความลำบากใจ ภายในใจคิดว่าเรื่องที่จะพูดมันเหมาะสมหรือไม่ แต่เมื่อคิดถึงคำมั่นสัญญาของสามีตัวเองที่เคยพูดเอาไว้ก็มีความเด็ดเดี่ยวมากขึ้น

“ย่ารู้ว่าสิ่งที่ย่าพูดออกไปอาจทำให้แกไม่ชอบใจย่าได้ แต่สิ่งนี้ย่าต้องทำจริงๆ มันเป็นคำมั่นสัญญาของสองครอบครัว”

“คุณย่าจะพูดอะไรหรอครับ คำมั่นสัญญาสองครอบครัวอะไร ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน”

สายลมเห็นสีหน้าคุณย่าเริ่มจริงจัง สายลมรู้เลยว่าเรื่องที่คุณย่าพูดมันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ เพราะคุณย่าน้อยครั้งนักที่จะแสดงสีหน้าจริงจังแบบนี้ให้เห็น แม้กระทั่งตอนที่พ่อของสายลมทำบริษัทที่คุณปู่สร้างมาเจ๊ง คุณย่ายังไม่มีสีหน้าทุกข์ร้อนใจแต่อย่างใด

ส่วนเรื่องคำมั่นสัญญาของสองครอบครัวนั้น แม้จะได้ยินสายลมยังไม่เคยได้ยินเลยว่าครอบครัวเขาไปทำสัญญากับครอบครัวใคร ตั้งแต่สายลมเกิดมาไม่เห็นมีใครพูดเรื่องนี้ให้เขาฟังเลย

“แกจะต้องแต่งงาน...” คุณย่าลลินมองหลายชายตัวเองนิ่งๆ แล้วจึงค่อยพูดออกมา

“ห๊ะ! คุณย่าบ้าไปแล้วหรอครับ คุณย่าไม่รู้หรอครับว่าผมเป็นอะไร! ทำไมถึงจะให้ผมแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้กันครับ”

สายลมที่ได้ยินสิ่งที่คุณย่าพูดก็ผุดลุกขึ้นทั้งตกตะลึงทั้งตกใจเอามากๆ นั้นก็เพราะว่าคนทั้งครอบครัวต่างก็รู้ว่าเขานั้นเป็นอะไร คุณย่าเองก็รู้ว่าสายลมไม่ชอบผู้หญิงแต่ชอบผู้ชาย แล้วทำไมถึงจะให้เขาแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้อีก

“แกใจเย็นๆ ก่อน แกกำลังเข้าใจผิดอยู่ ฟังให้จบก่อนสิ!” ปฏิกิริยาของสายลมเป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้ ยังไม่ทันฟังจบก็ตกใจแล้ว

“งั้นคุณพูดมาให้จบคราวเดียวเลยครับ” สายลมรู้ตัวว่าทำตัวเสียมารยาทไปก็พยายามเก็บความหัวร้อนเอาไว้ รอคอยฟังสิ่งที่คุณย่าจะพูดให้จบก่อน เพราะยังไงคำตอบเดียวที่สายลมจะมีให้คุณย่าได้ก็คือการปฏิเสธ

“ย่ารู้ว่าแกไม่ได้ชอบผู้หญิง เพราะงั้นคนที่แกจะต้องแต่งงานด้วยไม่ใช่ผู้หญิงแต่เป็นผู้ชาย”

“เดี๋ยวๆ นะครับ ไม่ใช่แต่งงานกับผู้หญิง แต่เป็นผู้ชายหรอครับ”

ยังไม่ทันไรความพยายามที่ว่าจะตั้งใจฟังสิ่งที่คุณย่าพูดให้จบก่อนก็พังทลายลง เมื่อสายลมได้ยินว่าคนที่เขาจะต้องแต่งงานด้วยคือผู้ชาย มันเป็นไปได้หรอที่มีครอบครัวที่คลุมถุงชนอยากให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับผู้ชายด้วยกัน

“ก็แกไม่ชอบผู้หญิงนิ ย่าไม่ใช่คนที่จะบังคับคนที่ไม่ชอบผู้หญิงให้มาแต่งงานกับผู้หญิงหรอก เพราะงั้นคนที่แกจะต้องแต่งงานก็คือผู้ชาย ซึ่งก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงเหมือนกันถึงจะเหมาะ”

“นี่ย่าจะให้ผมแต่งงานกับผู้ชายหรอครับ” สายลมรู้ว่าคุณย่าไม่ใช่คนหัวโบราณ แต่ก็ไม่คิดว่าจะหัวสมัยใหม่ขนาดนี้ ถึงจะจับให้หลานชายตัวเองแต่งงานกับผู้ชายด้วยกัน

“ใช่ผู้ชาย แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคนที่แกรู้จักดี เจ้าเด็กหลงที่เคยอยู่ข้างบ้านที่พวกแกสองคนชอบเล่นด้วยกันตอนเด็กไง”

“พี่หลงงั้นหรอ” สายลมยอมรับว่าเขาลืมไปแล้วว่าเคยเล่นกับคนที่ชื่อว่าหลงข้างบ้านไปแล้ว จำไม่ได้สักอย่างกระทั่งชื่อหรือหน้าตา จะให้ไปจำได้ยังไงในเมื่อนั้นมันก็เป็นตอนที่เด็กมากๆ

“ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง จะชื่อหลงหรือชื่อไรผมก็ไม่แต่งงานให้คุณย่าหรอกครับ เพราะงั้นล้มเลิกงานแต่งงานนี้ไปได้เลย ผมไม่แต่ง!” สายลมปฏิเสธคุณย่าออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว

สายลมจะแต่งงานกับคนที่ชอบเท่านั้น อีกฝ่ายคุณย่าก็ไม่สามารถที่จะมาบังคับอะไรสายลมได้ เขาไม่ใช่คนที่ขอเงินที่บ้านใช้มาหลายปีแล้ว

“แกจะต้องแต่ง! นี่เป็นสัญญาสองครอบครัวที่ฉันกับปู่แกสัญญากับอีกฝ่ายเอาไว้ว่าจะดองกัน” คุณย่าลลินจ้องตาหลานชายด้วยความแน่วแน่

“คุณย่าสั่งผมไม่ได้หรอกครับ ผมไม่แต่งสักอย่างคุณย่าจะทำอะไรผมได้” สายลมจ้องตากลับคุณย่าอย่างไม่ยอมแพ้ เรื่องถูกคลุมถุงชนแบบนี้เขายอมรับมันไม่ได้หรอก