สัญญาทองแผ่นเดียวกัน

“แกไม่แต่งไม่ได้ พ่อแม่แกเองก็เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ และอนุญาตให้ฉันเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง” คุณย่าลลินกอดอกยิ้มออกมาอย่างได้ใจก่อนนั่งเก้าอี้

เธอคิดเอาไว้แล้วว่าเรื่องนี้มันไม่ง่ายดีอย่างที่คิด ดีที่เธอจัดการลูกชายกับลูกชายกับลูกสะใภ้เรียบร้อยแล้ว สองคนนั้นจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องงานแต่งงานในครั้งนี้

“เป็นไปไม่ได้ พ่อกับแม่ไม่ถูกกับย่าสักหน่อย จะเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ได้ยังไงกัน ย่าต้องโกหกผมอยู่แน่ๆ พ่อกับแม่อยู่ที่ไหนผมอยากคุยกับพ่อกับแม่”

สายลมพูดเสียงดังออกมา ไม่เชื่อในสิ่งที่ย่าบอก เพราะเขารู้ว่าย่ากับพ่อและแม่นั้นไม่ถูกกัน เพราะงั้นพ่อและแม่ไม่มีทางเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้แน่ๆ

“พ่อ! แม่! อยู่ไหนครับออกมาคุยด้วยกันหน่อย” สายลมตะโกนเข้าไปในตัวบ้านเสียงเรียกพ่อและแม่ให้ออกมาคุยด้วยกัน

“หึ! พ่อกับแม่แกไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เสียงดังไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ยังไงแกก็ล้มเลิกงานแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้ ผู้ใหญ่ทุกคนต่างเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้” คุณย่าลลินยิ้มอย่างคนได้ใจ เธอมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในมือแล้ว

“พ่อกับแม่ไม่อยู่ งั้นผมก้จะโทรหาเอง ผมจะเปิดโปงคำโกหกของย่าเอง” สายลมหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมโทรหาแม่และแม่

“เชิญเลย ฉันรอฟังด้วย” คุณย่าลลินผายมือเชิญอย่างไม่สนใจ

“ได้ งั้นเรามารอดูกัน” สายลมโทรหาพ่อทันทีพร้อมเปิดโหมดวิดีโอคอลเพื่อให้เห็นหน้ากันด้วย

[ฮัลโหลลมมีเรื่องอะไรจะคุยกับพ่อหรอลูก]

น้ำเสียงอบอุ่นดังออกมาจากในสาย พร้อมกับใบหน้าผู้ชายวัยกลางคนที่หน้าตาคล้ายกับสายลมเกินหกส่วน เพียงแต่ใบหน้านี้มีริ้วรอยตามวัยที่ไม่อาจปกปิดความมีอายุได้

“พ่อครับคุณย่าพูดเรื่องแต่งงานอะไรก็ไม่รู้กับผม แถมยังบอกว่าพ่อและแม่ยังเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ด้วย” สายลมพูดออกเสียงดังฟังชักขณะที่มองสีหน้าคุณย่าของตัวเอง

แต่ไม่ช้าสีหน้าสายลมก้เริ่มแย่ เมื่อเห็นว่าหน้าพ่อตัวเองที่อยู่บนมือถือนั้นมีความลำบากใจอย่างชัดเจน

“หมายความว่ายังไงครับ พ่อกับแม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้จริงๆ หรอครับ” เสียงสายลมเริ่มสั่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ที่ไม่เข้าหน้ากับคุณย่าเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ได้ยังไง

[พ่อกับแม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้จริงๆ ลม เห้อ... การแต่งงานครั้งนี้พ่อรู้ว่าลมอาจจะรู้สึกแย่ แต่จริงๆ มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะลูก]

[พ่อเคยเห็นหลงมาแล้วเขาเป็นคนดีนะ อีกอย่างพวกลูกก็เคยเล่นด้วยกันในตอนเด็ก ครอบครัวพวกเราก็สนิทกันมากด้วย ตอนเด็กๆ ลมยังเคยบอกว่าจะแต่งงานกับหลงอยู่เลย]

“นั้นมันตอนเด็กนะ มันก็แค่คำพูดของเด็ก ผมลืมชื่อไอ้คนชื่อหลงไปนานแล้ว หน้าก็จำไม่ได้” ลมในตอนนี้ไม่รู้เลยว่าพ่อเขาเห็นด้วยกับงานแต่งงานครั้งนี้ได้ยังไง

[งั้นพ่อก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว พ่อบอกได้แค่พ่อกับแม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ ถ้าลมไม่อยากแต่งลมต้องหาวิธีเอาเองนะลูก พ่อช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ]

“แกพูดอย่างงั้นได้ยังไง มันไม่เหมือนที่เราตกลงกันเอาไว้นะ” คุณย่าลลินที่ได้ยินที่ลูกตัวเองพูดก็เอ่ยปากพูดเสียงดังคุยกับลูกชายตัวเอง

[แต่ตามที่เราตกลงกัน งานแต่งงานในครั้งนี้มันต้องอีกหนึ่งปีไม่ใช่หรอครับแม่ ทำไมถึงมาพูดเรื่องนี้ตอนนี้กัน]

“ครอบครัวละอองจะกลับมาไทยเร็วขึ้นไง อีกไม่นานพวกเขาก็จะกลับมาแล้ว เพราะงั้นงานแต่งงานจึงเร่งขึ้น”

[งั้นคุณแม่ก็จัดการเอาเองครับ นี่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรา]

“เฮอะ! คิดว่าฉันต้องพึ่งแกหรอ ฉันแน่ใจว่าฉันสามารถทำให้สายลมแต่งงานได้”

“ผมไม่แต่งครับ คุณย่าไม่ต้องพูดอะไรหรอกครับ” สายลมเอ่ยขัดขึ้นเสียงดัง

[ลมถ้ายังไงพ่อจะไม่บังคับลูก อยากจะแต่งหรือไม่ก็อยู่กับการตัดสินใจของลูก]

[คุณจื้อไห่มาถึงแล้ว พวกเราต้องมีเข้าไปคุยกับเขาแล้วนะ คุณคุยกับใครอยู่กัน]

มีเสียงผู้หญิงเอ่ยขึ้นในมือถือสายลม ก่อนที่จะปรากฏหน้าผู้หญิงวัยกลางคนในชุดสวมเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ในหน้าจอมือถือ นั่นคือ ‘น้ำตาล’ คนที่เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดสายลม ผู้เป็นลูกสะใภ้คุณย่า ส่วนพ่อของสายลมนั้นชื่อ ‘กร’ ลูกชายคนเดียวของคุณย่า

“แม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของผมไหมครับ แล้วชุดนั้นคืออะไรกันพวกแม่ไม่ได้อยู่ในไทยหรอ”

[เอ่อ...ลมแม่...]

ตู๊ดดดๆ

สายลมกดวางสายอย่างไว ไม่ต้องฟังคำตอบของแม่เขาก็รู้แล้วว่าคำตอบมันคืออะไร ดูจากสีหน้าที่กระอักกระอ่วนของแม่ก็รู้ เขาจึงกดวางสายเพราะไม่อยากจะฟัง

“เห็นไหมที่ฉันพูดคือเรื่องจริง พ่อกับแม่แกเองก็เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้” คุณย่าลลินเห็นหลานตัวเองกดวางสายไปแล้วก็เอ่ยปากขึ้น

“นี่ย่าเล่นส่งพ่อกับแม่ผมไปอยู่ต่างประเทศเลยหรอครับ” สายลมไม่ได้ต่อปากต่อคำกับคุณย่า แต่ถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยแทน ชุดที่แม่ใส่ไม่มีทางอยู่ในไทยแน่ๆ ต้องอยู่ในประเทศที่อากาศหนาวเท่านั้น

“ฉันส่งไปเองล่ะ แต่ฉันไม่ได้บังคับสักหน่อย พ่อกับแม่แกเลือกที่จะไปจีนเอง” คุณย่าลลินตอบไปตามความจริง

“คุณย่าทำยังไงให้พ่อแม่ผมยอมเห็นด้วยกับเรื่องนี้ได้ล่ะครับ” สายลมเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เพราะจากความเข้าใจของสายลมพ่อแม่ที่ไม่ถูกกับคุณย่านั้นไม่มีทางยอมเห็นด้วยแน่ๆ เพราะจากเหตุทะเลาะกันคราวก่อนแม้จะไม่ทำให้พ่อแม่สายลมเกลียดย่า แต่ก็ทำให้พูดคุยกับย่าน้อยลงจนแทบที่จะเรียกได้ว่าถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริง แทบจะไม่มีใครเอ่ยปากพูดคุยกันในบ้าน

เพราะเหตุที่พ่อแม่สายลมบริหารบริษัทที่ได้รับตกทอดมาจากคุณปู่ผิดพลาด เสียท่าให้กับคู่แข่งรายสำคัญทำให้กิจการไม่ดี แล้วยังโดนคู่แข่งแย่งลูกค้าไปหลายราย ทำให้บริษัทพ่อมีหนี้สินหลายสิบล้านบาท

พ่อแม่สายลมที่ไม่รู้จะทำยังไงจึงไปขอยืมเงินจากคุณย่า ซึ่งเรื่องตามามันก็เป็นอย่างที่สายลมคิด คุณย่าไม่คิดที่จะช่วยลูกชายของตัวเอง จากนิสัยของคุณย่าเดาได้เลยว่าคุณย่าไม่มีทางช่วยแน่ๆ

เรื่องนั้นทำให้คุณย่ากับพ่อแม่สายลมทะเลาะกันจนมองหน้าไม่ติด แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้ครอบครัวเราแตกแยกแต่อย่างใด เพราะทุกคนต่างก็รู้นิสัยคุณย่า

ตั้งแต่ที่คุณย่าแต่งเข้ามาในครอบครัว คุณย่าก็มีธุรกิจและเงินของตัวเองแยกจากคุณปู่อยู่แล้ว แต่แม้จะแยกเงินกันแต่ก็รักกันกลมเกลียว เพียงแต่เรื่องเงินจะไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

เรื่องบริษัทพ่อถ้าคุณย่ายอมช่วยมันก็เป็นเรื่องง่ายที่จะแก้ปัญหา เพราะทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าผู้หญิงที่หัวขาวโพลนอย่างคุณย่านั้นมีเงินมากมาย เพียงแต่ไม่เคยคิดที่จะนำเอามันมาใช้ก็เท่านั้น

คุณย่าเคยบอกแล้วว่าเงินที่คุณย่าเก็บสะสมมาทั้งชีวิตจะส่งมอบให้ก็ต่อเมื่อคุณย่าตายแล้วเท่านั้น นอกจากนั้นจะไม่มีใครได้เงินไปจากคุณย่าไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แน่นอนว่าครอบครัวสายลมไม่มีคนที่คิดร้ายต่อคุณย่า แม่คุณย่าจะไม่ให้ยืมเงินก็ตาม

คุณย่าคิดว่าในเมื่อไม่สามารถบริหารให้มันรอดได้ ก็ควรที่จะปล่อยให้มันเจ๊งไป แล้วหันไปทำอย่างอื่นแทน แต่พ่อสายลมไม่ยอมพ่ออยากจะรักษาบริษัทของคุณปู่เอาไว้

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้สายลมเริ่มต้นทำโอนลีแฟนส์ เพราะไม่อยากเป็นภาระพ่อ เงินที่พ่อต้องส่งให้ทุกเดือนสายลมก็ไม่รับ ออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองและเงินตัวเองอย่างเต็มตัว

“ฉันก็แค่ให้พ่อแกกู้ยืมเงินดอกเบี้ยต่ำเท่านั้น” คุณย่าลลินยิ้มขณะที่พูด

มันเป็นอย่างที่สายลมคิด เรื่องที่ทำให้คุณพ่อยอมตกลงได้ มันก็มีแค่ไม่กี่เรื่อง เรื่องบริษัทของคุณปู่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ย่าเข้าใจว่าแกยังไม่ยินยอมรับงานแต่งงานนี้ แต่นี่มันเป็นเรื่องที่พวกเราสองครอบครัวคุยกันก่อนพ่อแกจะเกิดอีก เป็นเรื่องตั้งแต่สมัยพวกเรายังอยู่ในวัยหนุ่มสาว” คุณย่าลลินมีสายตารำลึกถึงเรื่องในอดีตเมื่อนานมาแล้ว

“ตอนนั้นปู่แกแต่งงานกับย่า ส่วนเพื่อนสนิทปู่แกเองก็แต่งงานกับเพื่อนสนิทย่า พวกเราที่สนิทกันอยู่แล้วก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น สนิทกันถึงขนาดสร้างบ้านอยู่ข้างกัน ตอนนั้นย่ากับเพื่อนของย่าต่างก็ท้องพร้อมๆ กัน”

สายลมฟังคุณย่าที่รำลึกถึงความหลังพูดมาถึงตอนนี้ก็รู้แล้วว่าคุณย่าจะต้องพูดยังไงต่อ แต่ก็ไม่ได้พูดขัดทำเพียงนั่งฟังเงียบๆ รอฟังคุณย่าพูดให้จบ

“ตอนนั้นปู่แกพูดว่าอยากให้ครอบครัวพวกเราเป็นทองแผ่นเดียวกัน ถ้าลูกใครเป็นผู้หญิงก็ให้แต่งเข้าบ้านอีกคน ตกลงกันเป็นอย่างดีแต่สุดท้ายก็คลอดลูกชายกันมาทั้งคู่”

“ในตอนนั้นพวกเรายังไม่หมดหวัง คิดว่าต่อไปก็คงจะมีลูกคนที่สอง อาจมีลูกผู้หญิงเกิดมาในสักวัน พวกเรารอเป็นเวลาหลายสิบปีแต่สุดท้ายก็โชคร้ายพวกเราต่างก็ไม่มีใครท้องอีกเลย”

“ความหวังที่จะเกี่ยวดองกันจึงตกไปที่พวกลูกๆ ของพวกเรา ที่หวังว่าพวกนั้นจะแต่งงานละมีลูกชายลูกสาวกันคนละบ้านเพื่อแต่งงานเป็นทองแผ่นเดียวกัน แต่ความหวังนั้นก็ค่อยๆ หายไป เมื่อพวกเรามีแต่หลานชายกัน”

“ความหวังที่จะดองกันหายไปพร้อมกับปู่และเพื่อนปู่แกที่ตายจากไป แต่เมื่อย่ารู้ว่าแกและหลงหลานชายเพื่อนย่าต่างก็ไม่ได้ชอบผู้หญิง พวกเราจึงคิดว่าเรื่องนี้มีความหวังขึ้นมาแล้ว”

“ย่ารู้ว่าสมัยนี้ผู้ชายไม่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงก็สามารถมีลูกได้โดยการทำเด็กหลอดแก้ว นั่นคือการทำให้พวกเราสองครอบครัวริเริ่มการแต่งงานขึ้นมาอีกครั้ง”

“ย่าและเพื่อนย่างก็อยากทำตามความต้องการสามีของพวกเราและตัวพวกเราเอง อยากจะเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริง และก็อยากจะอุ้มหลานที่เกิดจากพวกแก”

“ย่ารู้ว่าตัวเองเหลือเวลาไม่มากแล้ว ความต้องการหนึ่งเดียวที่ปู่แกและย่าต้องการมาหลายสิบปีนี้ แกจะช่วยทำตามความต้องการนี้ให้มันเป็นจริงได้ไหม” คุณย่าลลินส่งสายตาอ้อนวอนมองสายลม

“เรื่องนี้...ผมขอเวลาคิดหน่อยครับ ผมขอตัวก่อน” สายลมทนสายตาอ้อนวอนของคุณย่าไม่ไหวจึงเลือกที่จะปลีกตัวเองออกไปแทน

สายลมเดินออกห่างจากศาลาเดินย้อนกลับไปทางที่ตัวเองเดินมา แม้จะเอ่ยปากพูดบอกคุณย่าไปอย่างงั้น แต่ลึกๆ ในใจสายลมนั้นมีคำตอบแล้ว สายลมในตอนนี้ไม่คิดที่จะพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปต่อหน้าคนแก่ที่ส่งสายตาอ้อนวอนมา