Share

บทที่ 4

Author: อี้ซิงจวิน
ฉันรู้สึกว่าเหมือนสวรรค์กำลังกลั่นแกล้งฉัน ทั้งๆ ที่ตัดสินใจแล้วว่าจะจากไป ทำไมหนึ่งคนสองคนถึงยังมารบกวนเธออีก

จู่ๆ ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“นายไม่ควรไปดื่มฉลองในงานแต่งของเซี่ยเหนียนเหนียนเหรอ มาทำอะไรที่นี่”

ฉันมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ แค่อยากให้เขารีบๆ หายไปจากตรงนี้

เขาหน้าตาสุภาพเรียบร้อย เสียงเย็นชา แต่กับผู้หญิงกลับอ่อนโยน ใส่ใจ และมีมารยาท

ตอนแรกคือเขาที่ค่อยๆ มอบความหวังให้ฉันทีละนิด ทำให้ฉันคิดว่าสุดท้ายฉันก็ยังมีชีวิตรอดได้

แต่สุดท้ายเขาก็เป็นคนทำลายความหวังนั้น จนฉันกลับมารู้สึกสิ้นหวังอีกครั้ง

“ฉันแค่รู้สึกไม่สบายใจ ออกมาสูดอากาศเปลี่ยนบรรยากาศไม่ได้เหรอ”

เหมือนคำถามของฉันจะทำให้เขารำคาญ เขาทำหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงยิ่งเย็นชาลงกว่าเดิม

อ๋อ จริงสิ ยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในพระเอกอยู่ดี รักนางเอกยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง

เพื่อเธอ เขายอมทิ้งโอกาสเรียนต่อ เลือกอยู่ที่เมืองเอชเพื่ออยู่ข้างๆ เธอ

วันนี้เป็นงานแต่งของเซี่ยเหนียนเหนียน อารมณ์เขาถึงได้หม่นขนาดนี้

“นี่เกิดอะไรขึ้น ถึงได้คิดฆ่าตัวตาย”

“หรือว่าเธออยากเรียกร้องความสนใจของพวกเรา เลยจงใจทำเรื่องแบบนี้ เพื่อทำลายความสุขของเซี่ยเหนียนเหนียน”

“เจียงเยว่ อย่าเห็นว่าเซี่ยเหนียนเหนียนเป็นโรคซึมเศร้าแล้วเธอก็ต้องแกล้งเป็นซึมเศร้าตามนะ วิธีแบบนี้มันล้าสมัยแล้ว”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่ได้ยินคำพวกนี้ ฉันอาจจะเจ็บปวด แต่ตอนนี้ฉันด้านชาไปหมดแล้ว ชินไปแล้ว

เพราะคำพูดทำร้ายแบบนี้ ฉันไม่ได้ฟังเป็นครั้งแรกแล้ว

ทุกครั้งเขามักจะคิดเสมอว่าฉันแกล้งทำ

เพื่อแย่งชิงกับเซี่ยเหนียนเหนียน พวกเขาถูกความรักบังตาไปหมดแล้ว

นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างถูกรักกับไม่ถูกรัก พวกเขาไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกฉันได้เลย

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอะไรให้ตัวเอง ฟื้นตัวลุกขึ้นตั้งใจจะไปหาที่เงียบๆ รอความตายอย่างสงบ

บางทีอาจเป็นเพราะไม่เคยเห็นฉันสงบขนาดนี้ ราวกับหัวใจตายไปแล้ว

เฉาอี้ถึงกับรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

เขาจับข้อมือฉันโดยไม่ลังเล แล้วพาฉันไปที่บ้านของเจียงเป่ย

จากนั้นก็โทรหาเจียงเป่ย ให้เขากลับมาดูฉัน

ตอนที่เจียงเป่ยกลับมา ด้านหลังยังมีพวกตามติดอีกสองคน

เซี่ยเหนียนเหนียนพอเห็นฉันก็สั่นไปทั้งตัว เหมือนเจอคนที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต เธอเกาะชายเสื้อของหลินอู๋ฉี แล้วหลบอยู่ด้านหลังเขา

หลินอู๋ฉีถึงขั้นขี้เกียจจะเสแสร้งด้วยซ้ำ จ้องฉันอย่างไม่พอใจแล้วพูดว่า “เจียงเยว่ เธอทำแบบนี้สนุกตรงไหน แย่งทุกอย่างกับเหนียนเหนียน พอแล้วตอนนี้ยังจะมาเล่นอะไรอีก”

“รู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของฉัน เธอจะมาทำลายอะไรอีก”

“ตอนนั้นเธอรังแกเธอยังไม่พออีกเหรอ ตอนนี้ยังจะทำตัวแย่อีก”

ก็เป็นแบบนี้อีกแล้ว ไม่ว่าฉันจะพูดหรือทำอะไร พวกเขาก็ไม่เคยเชื่อ คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ ที่คอยแย่งทุกอย่างจากเซี่ยเหนียนเหนียน

ตอนนี้ฉันนิ่งสนิทในใจ มองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด

ฉันยิ้มเยาะที่มุมปากแล้วพูดว่า “ถ้าจะให้ฉันพูด เธอที่พวกนายเห็นน่ะโกหกทั้งหมด เป็นแค่การแสดงทั้งนั้น เพื่อทำตัวเป็นนางเอกใสซื่ออ่อนแอให้พวกนายดู”

“หรือไม่…ลองสลับบทกันดู เธอต่างหากที่เป็นคนรังแกฉัน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 13

    วันที่ฉันถูกฝัง ทุกคนสวมชุดสีดำด้วยความโศกเศร้าแทบขาดใจหลังฝังฉันลงสุสานแล้ว ทั้งสามคนก็พากันซึมเศร้าแล้วไปดื่มเหล้ากันฉันมองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นจงลี่เลยเขาไม่มาส่งฉันเป็นครั้งสุดท้ายเหรอ…แต่ในวินาทีถัดมา ฉันก็เห็นจงลี่พาเซี่ยเหนียนเหนียนที่ถูกมัดทั้งตัวมาถึงที่นั่นตอนนั้น หลินอู๋ฉี เฉาอี้ และเจียงเป่ย ต่างชักมีดออกมาจากตัว แล้วแต่ละคนก็แทงเซี่ยเหนียนเหนียนคนละทีเสียงร้องโหยหวนของเธอจากตอนแรก ค่อย ๆ แผ่วลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีแรงหายใจฉันยืนมองภาพที่เซี่ยเหนียนเหนียนถูกทรมานจนตาย ความรู้สึกในใจกลับมีความสะใจแปลก ๆส่วนพวกเขาที่แสร้งทำเป็นเจ็บปวด ลงมือฆ่าเธอ แล้วปากก็เอาแต่เรียกชื่อฉัน ก่อนจะเชือดคอตัวเอง ในตอนนั้นฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยแต่พอเห็นจงลี่ถือมีดอยู่ในมือ ฉันกลับร้องไห้แล้วพยายามวิ่งเข้าไปห้ามเขาทั้งที่เรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลย เขาทำแบบนั้นทำไมกันฉันพยายามพุ่งเข้าไปกอดเขา แต่ลืมไปว่า ตอนนี้ฉันตายไปแล้วฉันมองเขาค่อย ๆ หยุดหายใจ ร้องไห้จนสะอื้นแทบขาดใจ"เรียนผู้เล่น ยินดีด้วย ระบบตรวจพบว่าอีกหนึ่งผู้ทำภารกิจได้ตายแล้ว เป้าหมายภารกิจของคุณถือว่าสำ

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 12

    สุดท้ายฉันก็ถูกเจียงเป่ยพากลับบ้านพอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เจียงเป่ยก็ปล่อยโฮออกมาโดยไม่ปิดบังอีกต่อไปหัวใจของฉันที่ถูกทำร้ายจนพรุนไปหมดแล้ว ตอนนี้กลับนิ่งสนิท ไม่มีความรู้สึกอะไรแม้แต่น้อยถึงขั้นรู้สึกว่าเขาเหมือน “แกล้งร้องไห้” แสร้งสงสารทั้งที่สายไปแล้วตอนนั้นเอง เฉาอี้ก็รีบเข้ามาอีกครั้งพอเห็นร่างฉันเต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงดำ เขาก็ชะงักไปกับที่อย่างไม่อยากเชื่อเฉาอี้ที่เคยนิ่งและคุมสติได้ดีมาตลอด ตอนนี้กลับควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว“เยว่เยว่…ตื่นสิ อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้”เขาค่อย ๆ เดินไปข้างศพฉัน แล้วเขย่าร่างฉันเหมือนหวังให้ฉันลุกขึ้นมาจงลี่เห็นท่าทางเสแสร้งนั้นก็หันไปถ่มน้ำลายใส่ แล้วด่าเขา “ตอนนี้รู้จักเสียใจแล้วเหรอ ก่อนหน้านี้ทำอะไรอยู่ ทำท่าทางแบบนี้มาโชว์ใครงั้นเหรอ”เฉาอี้ไม่สนใจคำด่าของจงลี่เลย ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้เงียบ ๆน้ำตาของเฉาอี้หยดลงบนร่างฉันเต็มไปหมดฉันรู้สึกเพียงคลื่นไส้ในใจอย่างรุนแรงหลินอู๋ฉีเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง เขายังไม่เชื่อว่าฉันตายแล้ว ถึงขั้นจะเอานิ้วไปแตะเพื่อพิสูจน์ว่ามันไม่จริงแต่พอมือเขาสัมผัสแขนฉันจริง ๆ กลับรู้สึกเย็นเฉียบจนสะดุ้

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 11

    ตอนนั้นเอง ฉันได้ยินเสียง “ติ๊ง” ของระบบดังขึ้น มันแจ้งว่ารายงานได้รับการอนุมัติแล้ว และกำลังจะลบตัวตนฉันทันทีฉันขอร้องระบบให้เวลาอีกแค่สองนาที เพื่อจะได้บอกลาจงลี่ให้ดี ๆโชคดีที่ระบบยอมตามคำขอ และเหมือนมันก็รับรู้อะไรบางอย่างเขาจับมือฉันไว้ น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนกำลังจะร้องไห้ “เจียงเยว่ ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ”จมูกฉันแสบร้อนขึ้นมาทันที นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเข้าใจฉันจริง ๆ แบบนี้ฉันกอดเขาเบา ๆ เพื่อปลอบ สูดกลิ่นลาเวนเดอร์จาง ๆ บนตัวเขาผ่านมาตั้งหลายปี กลิ่นของเขาก็ยังไม่เคยเปลี่ยนเลย“ขอบคุณนะ…ที่อยู่กับฉันในช่วงสุดท้ายนี้”บางทีเพราะใกล้ตายแล้ว ฉันเลยรู้สึกอยากย้อนคิดอะไรหลายอย่างเป็นพิเศษ ไม่คิดเลยว่าช่วงสุดท้ายของชีวิต คนที่อยู่ข้างฉันจะเป็น “จงลี่” ที่ฉันเคยพยายามพิชิตความรักได้ไม่ถึงครึ่งปีเราพูดคุยกันถึงเรื่องที่เก็บไว้ในใจมาตลอดเขาบอกว่าหลังจากฉันจากไป เขาไม่เคยคบผู้หญิงคนอื่นอีกเลยและแอบตามหาข่าวของฉันอยู่ตลอด จนรู้ว่าฉันถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชฟังเสียงระบบนับถอยหลังอยู่ข้างหู ฉันยกมือขึ้นลูบผมเขาแล้วมองเขาด้วยค

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 10

    พอคิดถึงตรงนั้น ฉันก็โกรธจนกัดฟันแน่น“ฉันช่วยให้เธอหลุดพ้นจากการถูกบูลลี่ สุดท้ายเธอตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ?”เซี่ยเหนียนเหนียนกระชากผมฉันแล้วเขย่าไปมาอย่างเยาะเย้ย“เธอคิดว่าฉันอยากให้เธอช่วยเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเกิดมาไม่ดีพอ ฉันคงไต่ขึ้นไปได้สูงกว่านี้ ให้พวกเธอแหงนมองฉันต่างหาก”ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง ทั้งหมดเป็นฉันที่คิดไปเองฝ่ายเดียวที่ฉันช่วยเธอ กลับกลายเป็นการทำลายแผนของเธอแต่ฉันไม่ได้เกลียดเธอเพราะชาติกำเนิดของเธอเลยนะ ในฐานะลูกนอกสมรส ถ้าไม่รู้จักทำตัวให้ต่ำต้อย กลับมาผลักให้ฉันต้องตาย แบบนี้มันยิ่งน่ารังเกียจเกินให้อภัย“ถ้าเธอพูดให้ชัดตั้งแต่แรก หรือปฏิเสธฉันตั้งแต่ตอนที่ฉันช่วยเธอ เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น”“ฉันไม่ได้เกลียดเธอเพราะชาติกำเนิดเธอด้วยซ้ำ แถมยังบอกแม่ว่าอย่าไปเกี่ยวข้องกับชีวิตของคนบริสุทธิ์ ทำให้เธอได้ไปเรียนหนังสือ เธอน่าจะขอบคุณฉันมากกว่า”เธอไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เอาแต่พูดอย่างได้ใจต่อหน้าฉันว่า ฉันถูกกำหนดให้ต้องถูกขังอยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิตและเธอก็ทำสำเร็จจริง ๆ ฉันถูกทรมานอยู่ที่นี่ วันแล้ววันเล่า ใช้ชีวิตไปอย่างไร้ความหมายไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไ

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 9

    หลังจากอยู่ที่นี่ได้หนึ่งสัปดาห์ เซี่ยเหนียนเหนียนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉันเธอหาข้ออ้างไล่พยาบาลออกไป แล้วเดินส้นสูง “ต๊อกแต๊ก ๆ” เข้ามาหาฉัน แววตาเต็มไปด้วยความได้ใจที่ปิดไม่มิด“อยู่ที่นี่ทรมานดีใช่ไหมล่ะ อยากตายแต่ก็ตายไม่ได้”“บอกข่าวร้ายให้อย่างหนึ่งนะ ความทรมานที่เธอเจออยู่ที่นี่ ฉันเป็นคนเสนอเองทั้งนั้น แค่ใช้ข้ออ้างว่า ‘เพื่อเธอ’ พวกเขาก็เชื่อกันหมดเลยนะ”ฉันชินกับเรื่องแบบนี้ไปแล้วเธอชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย ๆ เพื่อดูท่าทางอ้อนวอนของฉันพอเห็นว่าฉันไม่มีปฏิกิริยา เธอก็ไม่พอใจนัก แล้วกระชากผมฉัน“รู้ไหมว่าฉันอิจฉาเธอแค่ไหน”“ในโลกเดิม เธอมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แถมคนที่ฉันชอบก็ยังชอบเธอ ไม่ชอบฉันอีก”ฉันชะงักไปเล็กน้อยเรื่องในโลกเดิม นอกจากฉันแล้วไม่มีใครรู้ เธอไปรู้มาจากไหนกันแน่เว้นเสียแต่ว่า เธอจะเหมือนฉัน เป็นผู้มาเยือนจากโลกนี้เหมือนกัน เป็นผู้ทำภารกิจในเกมระบบเซี่ยเหนียนเหนียนเห็นสีหน้าฉันเปลี่ยน ก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ“บอกความจริงให้ก็ได้ ตอนที่เธอตกตึกตาย เป็นฉันที่ลงมือจัดการเอง”“ไม่คิดเลยว่าฉันเองก็ถูกคนบ้าฆ่าตายเหมือนกัน พวกเราต่างก็เป็นผู้ทำภารกิจ เ

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 8

    ได้ยินเสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ก่อนจะมีเสียง “ปัง” ดังขึ้น แล้วฉันก็รู้สึกถึงเบาะลมนิรภัยใต้ร่างหัวฉันมึนงง ตาพร่า มองเห็นผู้คนที่ยืนล้อมอยู่รอบตัวหลินอู๋ฉีบังเอิญขับรถผ่านมาพอดี พอเห็นว่าคนที่กระโดดตึกคือฉัน เขาก็รีบเบียดฝูงชนเข้ามา พลางเรียกชื่อฉันเมื่อก่อนเวลามองคนอื่นฆ่าตัวตาย ฉันเคยคิดว่าความตายเป็นเรื่องง่ายดายแต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าการจะตายสักครั้งมันยากเหมือนกันฉันตกลงมาจากชั้นสูงขนาดนั้น แต่เพราะมีเบาะลมรองรับไว้สุดท้ายก็แค่สมองกระทบกระเทือนเล็กน้อยครั้งนี้เจียงเป่ยโกรธหนักที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เขารีบจัดการติดต่อโรงพยาบาลจิตเวชที่ใหญ่ที่สุดในเมือง H เพื่อจะส่งฉันเข้าไปเฉาอี้เห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้มาก เขาคิดว่าฉันหมดทางรักษาแล้วส่วนหลินอู๋ฉี เขามองฉันด้วยสายตารำคาญ ไม่อยากพูดอะไรกับฉันแม้แต่คำเดียวเดิมทีตอนรู้ว่าฉันป่วย พวกเขายังมีความสงสารฉันอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิมแล้ว พวกเขายิ่งรังเกียจฉันมากกว่าเดิมหัวใจของฉันผ่านอะไรมานับไม่ถ้วน จนไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่แค่ถูกใส่ร้ายก็ร้องไห้ฟูมฟายอีกต่อไปแล้วตอนนี้ฉันชินกับความร

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 5

    พอพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของเซี่ยเหนียนเหนียนซีดลงอย่างเห็นได้ชัดคนอื่นๆ อีกหลายคนแววตาแวบผ่านความตกใจเล็กน้อย“เจียงเยว่ เธอทำไมถึงมาใส่ร้ายฉันแบบนี้”“วันนี้เป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต เธอพูดแบบนี้ คืออยากจะทำลายฉันอีกรอบใช่ไหม”น้ำตาของเซี่ยเหนียนเหนียนไหลรินลงมาทีละหยด สีหน้าด

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 3

    พอฉันกลับถึงบ้าน ก็หยิบเลือกมีดที่คมเล่มหนึ่งฉันไม่อยากนั่งรอเฉยๆ แบบนี้ ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี สู้ตายแบบนี้ไปเลยยังดีกว่ายังไงบ้านนี้ก็มีแค่ฉันคนเดียว ไม่ต้องห่วงว่าจะไปทำให้ใครตกใจฉันนอนอยู่บนเตียง มองเพดานสีขาวสะอาดลองขยับมือไปมา ฉันยังอดหัวเราะเยาะชีวิตตัวเองไม่ได้ฉันอยู่มาถึง 20 ปีเต็ม

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 2

    แต่คำพูดที่เขาพูดต่อจากนั้น ก็ยังทำลายความคาดหวังที่มีต่อเขาอย่างแรง“เลิกเพ้อฝันได้แล้ว ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอ ฉันแค่กลับบ้านไปเอาเครื่องประดับไปให้เหนียนเหนียน ใครจะไปคิดว่าจะเห็นเธอเหมือนคนบ้าแบบนี้”“ฉันเตือนเธอนะ เจียงเยว่ อย่าคิดจะใช้วิธีแบบนี้เพื่อดึงความสนใจของฉันอีก อย่ามาเรียกความสงสารจากฉั

  • หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง   บทที่ 1

    "ผู้เป็นโฮสต์ ตามการตรวจสอบของระบบ ภารกิจของคุณล้มเหลว เนื่องจากไม่สามารถพิชิตเป้าหมายได้สำเร็จ ระบบจะทำการลบคุณทันที"คำพูดของระบบทำให้ฉันที่แอบซ่อนอยู่ในความมืดเพื่อแอบดูงานแต่งสะดุ้งขึ้นมาภายในหอพิธี หลินอู๋ฉีและเซี่ยเหนียนเหนียนยิ้มให้กัน ก่อนจะจูบกันท่ามกลางเสียงโห่แซวจากผู้คนด้านล่างนี่คื

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status