บทที่ 2

บรรยากาศพลันเงียบสงัดลงทันที

ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วระหว่างคนทั้งสามคน

โหลวซิงอิ๋นจ้องมองเหยียนเฟยฝาน ก่อนจะออกแรงเตะเก้าอี้ข้างตัวจนล้มคว่ำส่งเสียงดังสนั่นอีกครั้ง

กลิ่นอายรอบกายของเธอเต็มไปด้วยความดุดัน “คุณบอกแม่คุณไปสิว่าฉันตุ๋นซุปอะไรเป็นบ้าง?”

“เซี่ยอวี่อิงบอกว่าอยากกินซุปนกพิราบฝีมือฉัน เจตนาจงใจหาเรื่องชัดขนาดนี้คุณดูไม่ออกจริง ๆ หรือว่าคุณแกล้งลืมไปแล้วว่าฉันทำกับข้าวไม่เป็นเลยสักอย่าง!”

ทุกคำพูดเต็มไปด้วยโทสะ ทุกประโยคเชือดเฉือนราวกับใบมีด

โหลวซิงอิ๋นที่เพิ่งสูญเสียลูกไปอยู่ในสภาวะที่จิตใจบอบช้ำจนพร้อมจะระเบิดใส่ทุกคนที่เข้ามาสะกิด!

ตู้หลานเจินโกรธจนตัวสั่น “แก ฉันจะบอกแกให้นะ...”

เหยียนเฟยฝานเอ่ยเสียงเรียบด้วยใบหน้าจริงจัง “ทำไม่เป็นก็ไม่ต้องทำ ก็ให้คนใช้ทำแทนก็สิ้นเรื่อง จะอาละวาดอะไรขนาดนี้?”

น้ำเสียงและท่าทีที่มองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ของเขาปรากฏออกมาอีกครั้ง

โหลวซิงอิ๋น “...”

หัวใจของเธอเย็นเยียบจนถึงขีดสุด

ตู้หลานเจินแผดเสียงอย่างเหลืออด “ตระกูลเหยียนไปทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้ซวยขนาดนี้ ตัวเองไม่มีปัญญาจะให้กำเนิดลูกสักคน พอคนอื่นเขามีก็ดันมาอาละวาดหาเรื่อง...”

“พอได้แล้ว!”

คำพูดของตู้หลานเจินยังไม่ทันจบ ก็ถูกเหยียนเฟยฝานเอ่ยขัดขึ้นด้วยเสียงต่ำ

ตู้หลานเจินยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ “ให้ท้ายเมียแกเข้าไปเถอะ!”

พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหมุนตัวจะเดินจากไป

แต่เพิ่งจะก้าวเท้า โหลวซิงอิ๋นก็โพล่งขึ้นมา “คุณนายเหยียน คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีปัญญามีลูก แต่ลูกที่ฉันท้องเมื่อสองปีก่อนถูกเซี่ยอวี่อิงขับรถชนจนแท้งไปต่างหากล่ะ!”

“อย่ามาทำสันดานแม่ผัวใจร้ายที่จ้องแต่จะจับผิด แล้วโยนขี้ให้ฉันว่าเป็นผู้หญิงไร้น้ำยาดีกว่าค่ะ”

โหลวซิงอิ๋นตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า โยนหน้ากาก สะใภ้ไร้น้ำยา ที่ตู้หลานเจินสวมให้เธอมาตลอดสองปีทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

คำว่า คุณนายเหยียน ยิ่งตอกย้ำว่าเธอเริ่มขีดเส้นแบ่งระหว่างเธอกับคนพวกนี้อย่างชัดเจน

ตู้หลานเจินที่ได้ยินคำเหล่านั้นถึงกับหน้ามืดแทบเป็นลม “เกินไปแล้ว แกมันเกินไปจริง ๆ ”

หล่อนคิดจะกบฏอย่างนั้นเหรอ?

เธอโกรธจนแทบคลั่งที่โหลวซิงอิ๋นกล้าต่อปากต่อคำขนาดนี้

เมื่อทำอะไรไม่ได้ ผู้เป็นแม่จึงหันไปลงที่ลูกชาย “นี่น่ะเหรอผู้หญิงที่แกแต่งเข้ามา จัดการเมียแกให้ดีด้วยล่ะ!”

พูดจบตู้หลานเจินก็เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป

เหยียนเฟยฝานมองโหลวซิงอิ๋นด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์เพราะคำว่า คุณนายเหยียน ที่หลุดออกมาจากปากเธอเมื่อครู่

ทว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร และเลือกที่จะเดินตามแม่ออกไป

โหลวซิงอิ๋นมองตามหลังชายหนุ่มไปพลางรู้สึกสมเพชตัวเองยิ่งนัก

เธออาละวาดถึงขนาดนี้ เขาก็ยังเลือกที่จะไปหาผู้หญิงคนนั้น

สรุปแล้วเป็นเพราะพี่ชายจากไปเลยต้องทำหน้าที่เป็นน้องชายที่ดีดูแลพี่สะใภ้? หรือจริง ๆ แล้วเขาก็แค่อยากจะดูแลเซี่ยอวี่อิงเองกันแน่?

เมื่อทุกคนต่างเดินออกไปกันหมด ป้าหวังจึงเดินเข้าหาเธอเพื่อเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “คุณนายรองคะ สีหน้าไม่สู้ดีเลย ให้ป้าเรียกหมอมาตรวจหน่อยไหมคะ?”

ขนาดคนใช้ยังดูออกว่าเธออาการหนักและควรหาหมอ

แต่เหยียนเฟยฝานกลับ...

โหลวซิงอิ๋นโบกมือเป็นแสดงถึงการปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ป้าออกไปเถอะ”

ในยามที่อารมณ์เดือดพล่านเช่นนี้ เธอไม่อาจสะกดกลั้นความหงุดหงิดไว้ได้เลย

ป้าหวังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วถอยออกไปตามคำสั่ง

เมื่อเธอเหลือตัวคนเดียว ณ ห้องอาหารอันแสนกว้างใหญ่แห่งนี้ จู่ ๆ โทรศัพท์พลันสั่นครืดคราดขึ้นมา

เป็นสายจาก เจียงถัง เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง

เมื่อเห็นชื่อเพื่อนแสดงบนหน้าจอโทรศัพท์ ความโกรธที่เอ่อล้มในใจก็เบาบางลงเล็กน้อย “ถังถัง”

“ฉันโทรหาแกทั้งบ่ายทำไมไม่รับสายเลย? เซี่ยอวี่อิงคลอดลูกแฝดแล้ว แกรู้เรื่องหรือยัง?”

โหลวซิงอิ๋นตอบราบเรียบ “รู้แล้ว เหยียนเฟยฝานไปเฝ้าคลอดน่ะ”

“แกรู้? แล้วแกยอมได้ไง? พี่สะใภ้คลอดลูก เขาไปเฝ้าในฐานะอะไร? คนตระกูลเหยียนมีตั้งเยอะแยะไม่พอให้เซี่ยอวี่อิงจิกหัวใช้หรือไง?”

เมื่อได้ยินว่าเหยียนเฟยฝานไปเฝ้าคลอดโดยไม่รู้จักวางตัวให้เหมาะสม เจียงถังก็เดือดแทนเพื่อนรักทันที

ตลอดครึ่งปี หลังจากการสูญเสียเหยียนเฟยหยวน

โหลวซิงอิ๋นต้องทนอึดอัดกับความไร้มารยาทของเซี่ยอวี่อิงมามากแค่ไหน

ในฐานะสามี เขาดูไม่ออกจริง ๆ หรือว่าเขาไม่สนความรู้สึกของภรรยาตัวเองเลยกันแน่?

โหลวซิงอิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาพอ ๆ กับแววตาในขณะนี้ “จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานเหมือนเหยียนเฟยหยวนอย่างกับแกะ มันช่วยเยียวยาจิตใจที่ซึมเศร้าของนังนั่นได้ดีนักนี่นา”

ครึ่งปีมานี้ ทางบ้านใหญ่มักจะใช้เหตุผลนี้โทรตามเหยียนเฟยฝานให้ออกไปจากข้างกายเธอเสมอไม่ใช่หรือ?

เพียงแค่เซี่ยอวี่อิงเริ่มคลุ้มคลั่ง บ้านใหญ่ก็จะรีบโทรหาเขาเป็นคนแรก

เจียงถังที่รู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้วยิ่งโมโหหนักขึ้น “ฉันว่าพวกคนตระกูลเหยียนสมองป่วยกันไปหมดแล้ว”

เซี่ยอวี่อิงยอมรับไม่ได้ที่สามีตาย พวกเขาก็เลยเอาเหยียนเฟยฝานไปวนเวียนอยู่ตรงหน้าเธอตลอดเวลา

เหยียนเฟยฝานมีเมียของตัวเองแล้ว แต่กลับไปเยียวยาหัวใจผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ? มันใช้ได้ที่ไหนกัน?

โหลวซิงอิ๋น “ฉันเพิ่งแท้งลูกเมื่อตอนบ่าย ตอนที่แกโทรมาฉันยังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอยู่เลย!”

เจียงถัง “...”

ไม่ใช่แล้ว นี่มัน...

เมื่อตั้งสติได้ เจียงถังก็แทบจะระเบิดออกมา

“แกแท้งลูก แต่เหยียนเฟยฝานไปเฝ้าพี่สะใภ้คลอดลูก? เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? เขารู้เรื่องหรือเปล่า?”

เมียตัวเองผ่าตัดทำแท้ง แต่ตัวเองไปเฝ้าพี่สะใภ้คลอดลูก? เหยียนเฟยฝานนี่มันป่วยโรคทางสมองหรือเปล่า?

โหลวซิงอิ๋นหลับตาลงอย่างอ่อนล้า “แกขับรถมารับฉันหน่อยสิ”

เธอเหนื่อยเหลือเกิน

บัดนี้เธอรังเกียจทุกตารางนิ้วของคฤหาสน์แห่งนี้ แม้แต่อากาศที่หายใจเข้าไปก็ยังรู้สึกขยะแขยง

หลังจากวางสายจากเพื่อนสนิท

โหลวซิงอิ๋นเดินขึ้นไปข้างบน จัดเก็บข้าวของส่วนตัวด้วยความรวดเร็ว

รวมถึงของทุกอย่างที่เธอเคยซื้อให้เหยียนเฟยฝานในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอก็ขนออกมาทั้งหมด

ป้าหวังเหลือบไปเห็นเธอที่กำลังแบกกองข้าวของมากมายออกมาเพื่อจุดไฟเผาที่บริเวณหน้าคฤหาสน์

เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาห้าม “คุณนายรองทำอะไรคะเนี่ย? หยุดเผาเถอะค่ะ”

“ถ้าคุณผู้หญิงรู้เข้า จะหาว่าคุณนายทำเรื่องไม่เป็นมงคลอีกนะคะ”

แค่เรื่องพังโต๊ะเมื่อครู่ตู้หลานเจินก็โกรธจนแทบบ้า หากเห็นภาพนี้เข้าไม่รู้จะด่าทอไปถึงไหน

โหลวซิงอิ๋น “ไม่เป็นมงคลน่ะดีแล้ว ถ้าฉันมีมนต์ดำล่ะก็ ฉันจะแช่งให้คนตระกูลเหยียนตายกันให้หมดบ้าน!”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแค้นเคืองอย่างถึงที่สุด

เธอพูดพลางกลับขึ้นไปบนห้อง

เธอเดินขึ้นลงบันไดเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า ขนของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเหยียนเฟยฝานออกมาโยนเข้ากองเพลิง

ตอนที่เจียงถังมาถึงจุดหมาย

สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นโหลวซิงอิ๋นยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ เบื้องหน้าของเพื่อนรักคือเปลวไฟที่โชติช่วงชัชวาล!

ใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอสะท้อนกับแสงไฟ ดูเด็ดเดี่ยวและเย็นชาจนน่ากลัว

เจียงถังรีบเดินเข้าไปประคองร่างบางของเพื่อนเข้ามากอด พร้อมกับกางร่มกันสายฝนที่เริ่มเทลงมา

“เพิ่งแท้งลูกมาหมาด ๆ จะมาตากฝนแบบนี้ได้ไง? ไม่กลัวร่างกายจะพังหรือไง?”

พูดจบเธอก็พยุงโหลวซิงอิ๋นขึ้นไปบนรถทันที

เมื่อได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดของเพื่อนสนิท อารมณ์ที่พลุ่งพล่านมาตลอดทั้งคืนของโหลวซิงอิ๋นก็พลันสงบลง

...

ณ บนรถ

เจียงถังหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมที่เปียกชื้นของเพื่อนอย่างลนลานพลางเอ่ยถาม “เผาอะไรไปบ้างน่ะ?”

“ของที่ฉันซื้อให้เขา และของที่เขาเคยซื้อให้ฉัน”

เจียงถังเหลือบมองเธอ “อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ ถึงจะอยู่ในช่วงพักฟื้นหลังแท้งที่ไม่ควรร้องไห้ แต่มันก็ยังดีกว่าเก็บกดไว้ในใจ”

เธอกับเหยียนเฟยฝานเคยรักกันมากแท้ ๆ

ทว่าในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ทุกอย่างกลับพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี

โหลวซิงอิ๋นเช็ดผมพลางหัวเราะหยัน “ร้องไห้เหรอ? ไม่ ฉันจะร้องไห้เองทำไม?”

เธอจะทำให้คนที่ควรจะร้องไห้ต้องร้องให้จนขาดใจตายไปเลย!

เจียงถัง “...”

เมื่อเช็ดผมจนเกือบแห้ง โหลวซิงอิ๋นก็วางผ้าขนหนูลง “คอยดูเถอะ ต่อจากนี้ไป คนในตระกูลเหยียนจะได้หลั่งน้ำตาไม่หยุดแน่”

เจียงถังมองสบตาที่ไร้ความรู้สึกของเพื่อนแล้วพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ คนที่ควรร้องไห้คือพวกมัน ไม่ใช่แก”

ในโลกของความรักไม่มีที่ว่างสำหรับมือที่สาม ไม่ว่ามือที่สามคนนั้นจะมาในรูปแบบไหนก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น ครึ่งปีที่ผ่านมา เซี่ยอวี่อิงก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังจงใจแย่งเหยียนเฟยฝานไป

ที่กล้าทำขนาดนี้ ก็เพราะคิดว่าโหลวซิงอิ๋นไม่มีปัญญาจะทำอะไรหล่อนได้งั้นสิ?

เจียงถังออกรถเคลื่อนที่ไปจากคฤหาสน์ที่เคยอบอวลไปด้วยความรักอันเน่าเฟะ

สายฝนซัดกระหน่ำใส่กระจกหน้ารถ ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างต่อเนื่อง

เจียงถังเอ่ยขึ้น “ตอนที่แกแท้งลูกคนแรกเมื่อสามปีก่อน หลังจากนั้นก็ท้องไม่ได้อีกเลยไม่ใช่เหรอ?”

สามปีก่อน เธอเคยตั้งครรภ์กับเหยียนเฟยฝาน

ทว่าในตอนที่เธอยังไม่รู้ตัว เธอก็ถูกเซี่ยอวี่อิงขับรถชนจนล้ม ลูกในท้องแท้งทันที

ตอนนั้นเซี่ยอวี่อิงร้องไห้หนักกว่าเธอเสียอีก เอาแต่พร่ำบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ

สุดท้ายเรื่องนี้ก็จบลงด้วยการปล่อยวาง

ประกอบกับตอนนั้นเหยียนเฟยหยวนยังอยู่ เซี่ยอวี่อิงก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรกับเหยียนเฟยฝาน โหลวซิงอิ๋นจึงไม่ได้ติดใจเอาความต่อ

แต่เมื่อคิดย้อนกลับไปตอนนี้ เซี่ยอวี่อิงอาจจะแอบชอบเหยียนเฟยฝานมานานแล้วก็ได้

เธออาจจะรู้ว่าเธอท้องอยู่แล้ว! และตั้งใจชนเธอ!

ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ไม่เคยตั้งท้องได้อีกเลย

ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอไม่มีลูก ตู้หลานเจินจึงคอยจิกกัดเธอสารพัด

ส่งยาสมุนไพรจีนกลิ่นเหม็นหึ่งมาให้เธอกินครั้งแล้วครั้งเล่า

และในวันนี้...

จังหวะที่เซี่ยอวี่อิงผลักเธอตอนเริ่มปวดท้อง โหลวซิงอิ๋นรู้สึกได้ชัดเจนว่ามันคือความตั้งใจ!

เจียงถังเอ่ยขึ้น “เมื่อก่อนฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันผิดปกติอะไรนะ แต่พอเห็นท่าทีที่ยัยเซี่ยอวี่อิงมีต่อเหยียนเฟยฝานตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาเนี่ย ทำไมฉันรู้สึกเลยว่าเรื่องรถชนตอนนั้นยัยนั่นตั้งใจ?”

คำว่า ตั้งใจ ทำให้บรรยากาศรอบตัวโหลวซิงอิ๋นเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อสองปีก่อน และในวันนี้...

โหลวซิงอิ๋นเอ่ยเสียงเย็น “วันนี้ยัยนั่นก็ตั้งใจผลักฉัน”

ภาพที่เหยียนเฟยฝานอุ้มเซี่ยอวี่อิงและส่งสายตา อย่ามางี่เง่า ให้เธอ แล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง

เพลิงแค้นเริ่มแผ่ซ่านอยู่ในอกของเธอไม่หยุด

เจียงถังเอ่ยตอบ “แสดงว่าเมื่อสองปีก่อนยัยนั่นก็จงใจสินะ แอบหมายปองน้องเขยตั้งแต่สามียังอยู่ ยัยนั้นเป็นโรคจิตป่วยเป็นโรคทางสมองหรือเปล่า?”

โหลวซิงอิ๋น “...”

โรคจิตงั้นเหรอ?

ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่า ใช่

โดยเฉพาะครึ่งปีมานี้ ความปรารถนาที่จะครอบครองเหยียนเฟยฝานอย่างไร้ขอบเขตของเซี่ยอวี่อิง ถ้านี่ไม่ได้เรียกว่าโรคจิต แล้วจะให้เรียกว่าอะไรกัน?

เจียงถังเอ่ยถาม “แล้วแกจะเอาไงต่อ? จะยอมปล่อยไปแค่นี้เหรอ?”

ยอมงั้นเหรอ?

โหลวซิงอิ๋นมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ฝนตกหนักมาก เพียงครู่เดียวถนนก็นองไปด้วยน้ำ

เธอเป็นคนที่จะยอมจบอะไรง่าย ๆ ขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

แววตาของโหลวซิงอิ๋นเย็นชาดุจสายฝนที่กำลังตกลงมา “ฉันจะหย่ากับเหยียนเฟยฝานก่อน แล้วหลังจากนั้น...”

หลังจากนั้นจะทำไม?

โหลวซิงอิ๋นมองออกไปที่สายฝนอันหนาวเหน็บ เธอไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่กลับถามกลับไปว่า “เซี่ยหงหยาง ธุรกิจส่งออกของเธอในช่วงหลายปีมานี้ยังไปได้สวยอยู่ใช่ไหม?”

เซี่ยหงหยาง คือแม่มหาเศรษฐีของเซี่ยอวี่อิงนั่นเอง

ที่เซี่ยอวี่อิงกล้าทำกับเธอขนาดนี้ในช่วงสองปีมานี้ ก็เพราะมีแม่ผัวอย่างตู้หลานเจินหนุนหลัง และมีแม่ผู้เป็นมหาเศรษฐีอย่างเซี่ยหงหยางคอยอุ้มชูนั่นเอง

เจียงถังตอบกลับ “ใช่ แกถามถึงแม่ยัยนั่นทำไม? ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่ใครจะไปแหยมด้วยได้ง่าย ๆ นะ”

เจียงถังเตือนด้วยความหวังดี

เซี่ยหงหยางสามารถทำธุรกิจให้ใหญ่โตขนาดนั้นได้ วิธีการย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

โหลวซิงอิ๋น “แล้วถ้าธุรกิจของเธอล้มละลายล่ะ?”

เจียงถัง “...”

ล้มละลายงั้นเหรอ?

“วัตถุดิบที่หล่อนขายมีแต่ต่างประเทศที่ต้องการ ถ้าธุรกิจตรงนั้นขาดสะบั้นลง ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าให้ตายทั้งเป็น”

“นี่แกถามเรื่องนี้ทำไม? ฉันไม่มีอำนาจพอจะไปกดดันตระกูลเซี่ยให้แกหรอกนะ”

เส้นสายของแม่ยัยเซี่ยอวี่อิงน่ะซับซ้อนเกินไป

เธอเปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ในเมืองเมืองกั่งเฉิงที่มีรากฝังลึกจนไม่มีใครสั่นคลอนได้

เมื่อเห็นโหลวซิงอิ๋นนิ่งไป เจียงถังจึงบีบมือที่เย็นเฉียบของเพื่อน “อย่าทำเรื่องโง่ ๆ นะ”

เรื่องโง่ ๆ งั้นเหรอ?

โหลวซิงอิ๋นไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

ทว่าในหัวของเธอกลับปรากฏภาพของผู้ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งที่เคยมาพบเธอเมื่อเดือนก่อน และดึงเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอก...