บทที่ 7

เจียงถังที่เดินกลับมายังห้องผู้ป่วยเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ลืมทิ้งไว้ในห้อง ทันได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดีจนเธอถึงกับตกตะลึง

เธอตั้งใจจะปรี่ตัวเข้าไปดูอาการของโหลวซิงอิ๋น

ทว่าเหยียนเฟยฝานกลับตวัดสายตาอันเย็นชามาที่เธอ

เจียงถังเองก็เริ่มมีน้ำโห “ซิงอิ๋น”

เหยียนเฟยฝานในตอนนี้ผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธ “โหลวซิงอิ๋น”

เขาคว้าข้อมือของโหลวซิงอิ๋นไว้ด้วยแรงมหาศาล ราวกับจะบดขยี้กระดูกมือของเธอให้แหลกคามือ

บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยคละคลุ้งไปด้วยเพลิงโทสะ

เจียงถัง “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!”

สายตาของโหลวซิงอิ๋นประสานเข้ากับดวงตาอันหนาวเหน็บของเหยียนเฟยฝาน “ทำไม? อยากจะตบฉันเพื่อแก้แค้นให้เซี่ยอวี่อิงงั้นเหรอ?”

สิ้นคำพูดนั้น

แรงบีบที่ข้อมือของเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “คุณนี่มันงี่เง่าไร้เหตุผลจริง ๆ “

พูดจบ เขาก็สะบัดมือโหลวซิงอิ๋นทิ้งอย่างแรง

จากนั้นก็รีบหมุนรถเข็นของเซี่ยอวี่อิงเตรียมจะออกไป

ในจังหวะที่เซี่ยอวี่อิงถูกเข็นตัวกลับไป เธอยังมิวายส่งสายตาเหยียดหยามมาให้โหลวซิงอิ๋นอีกแวบหนึ่ง

เมื่อทั้งสองเดินไปถึงหน้าประตู

โหลวซิงอิ๋นที่นั่งอยู่บนเตียงก็แค่นหัวเราะออกมา “จำไว้นะ ตบไม่กี่ฉาดในวันนี้ มันเป็นแค่ดอกเบี้ยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น!”

เหยียนเฟยฝาน “...”

เซี่ยอวี่อิง “...”

ความหมายในคำพูดของโหลวซิงอิ๋นนั้นชัดเจนมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูกหรือเรื่องโปรเจกต์เมืองหลงวานเต้าเฉิง เธอไม่มีวันปล่อยผ่านไปง่าย ๆ แน่

เหยียนเฟยฝานชะงักฝีเท้า หันกลับมามองโหลวซิงอิ๋นอีกครั้ง

เซี่ยอวี่อิงรีบแทรกขึ้นทันที “เฟยฝาน ฉันเริ่มปวดท้องอีกแล้ว รีบพาฉันไปหาหมอทีเถอะ”

เหยียนเฟยฝานที่ตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่างกับโหลวซิงอิ๋น

สุดท้ายเขาทำได้แค่ขยับริมฝีปาก แต่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา ก่อนจะเข็นรถพาเซี่ยอวี่อิงเดินจากไป

จนกระทั่งทั้งคู่เดินลับตาไป เจียงถังก็หันมาถามโหลวซิงอิ๋น “ยัยเซี่ยอวี่อิงนั่นโผล่มาที่นี่ทำไม?”

น่ารังเกียจจริง ๆ ตัวเองทำอะไรไว้ไม่รู้ตัวหรือไง?

ยังมีหน้ามาเสนอหน้าให้ซิงอิ๋นเห็นอีก

“แล้วหน้ายัยนั่นที่บวมฉึ่งเป็นฝีมือแกเหรอ?”

ใบหน้าทั้งสองข้างของเซี่ยอวี่อิงแดงก่ำและบวมเป่ง เห็นชัดว่าโดนตบไปหลายฉาด

โหลวซิงอิ๋น “ยัยนั่นอยากทำตัวน่าสงสารนักนี่ ฉันก็แค่ช่วยสงเคราะห์ให้สมใจอยากเท่านั้นเอง”

เซี่ยอวี่อิงยิ่งน่าสงสาร ตระกูลเหยียนก็ยิ่งกดดันให้เธอหย่ากับเหยียนเฟยฝานเร็วขึ้น

เจียงถัง “...”

เธอมองเพื่อนรักด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล

“ถ้าแม่ที่บ้าอำนาจของยัยนั่นรู้เรื่องเข้า มีหวังไม่ปล่อยแกไว้แน่”

โหลวซิงอิ๋นหยิบน้ำที่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดื่มรวดเดียวสองอึกใหญ่ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกปวดแปลบที่ท้องน้อย

เจียงถังสังเกตเห็นอาการผิดปกติ “เป็นอะไรไป?”

“ปวดท้องนิดหน่อยน่ะ”

“เดี๋ยวฉันเรียกหมอให้นะ บอกแล้วไงว่าตอนนี้ต้องรักษาอารมณ์ให้คงที่ แกจะไปโมโหใส่ยัยนั่นทำไมให้เสียสุขภาพตัวเองล่ะ?”

เจียงถังบ่นไปพลางกดเรียกหมอมาตรวจ

เมื่อหมอมาถึงและทำการตรวจอาการเบื้องต้น

จึงได้ผลวินิจฉัยว่า อาการของเธอไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากนัก หมอเพียงแค่กำชับว่าห้ามเคลื่อนไหวแรง ๆ และต้องรักษาอารมณ์ให้คงที่ที่สุดในช่วงนี้

หลังจากหมอออกไป

โหลวซิงอิ๋นก็เอ่ยถามเจียงถังขึ้นมา “ตอนนี้คนทั้งเมืองกั่งเฉิง ลือกันว่าเหยียนเฟยฝานเตรียมจะรับช่วงต่อดูแลเซี่ยอวี่อิงใช่ไหม?”

ข่าวลือนี้เริ่มแพร่สะพัดมาตั้งแต่เดือนที่สองหลังจากที่เหยียนเฟยหยวนเสียชีวิต

ในตอนนั้นเซี่ยอวี่อิงมักจะควงคู่กับเหยียนเฟยฝานออกงานสังคมอยู่บ่อยครั้ง

เจียงถังตอบกลับ “มันไม่ได้มีแค่นั้นน่ะสิ ข่าวลือเขายังบอกอีกว่าการตายของเหยียนเฟยหยวนน่ะ มีความเกี่ยวข้องกับเหยียนเฟยฝานและเซี่ยอวี่อิงด้วย”

“หาว่าพวกเขาน่ะลักลอบได้เสียกันมานานแล้ว และเด็กที่เซี่ยอวี่อิงคลอดออกมาน่ะ ก็เป็นลูกของเหยียนเฟยฝานทั้งนั้น”

เหลือเชื่อจริง ๆ

ข่าวลือเสียหายขนาดนี้ไม่มีผลกระทบต่อตระกูลเหยียนเลยหรือยังไง?

แต่ถึงอย่างนั้น ตระกูลเหยียนก็ยังปล่อยให้ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ทั้งหมดก็เป็นเพราะแม่มหาเศรษฐีของเซี่ยอวี่อิงนั่นแหละ!

เจียงถัง “ซิงอิ๋น ฉันรู้ว่าแกโกรธ แต่แกอย่าทำอะไรวู่วามนะ”

“แม่ของเซี่ยอวี่อิงน่ะเป็นยัยบ้าดี ๆ คนหนึ่ง วันนี้แกตบยัยนั่นซะน่วมขนาดนั้น นังนั่นต้องมาเช็กบิลกับแกแน่”

เจียงถังกลัวเหลือเกินว่าเพื่อนจะถูกเซี่ยหงหยางแก้แค้น

โหลวซิงอิ๋นฉายแววตาเย็นเยือก “ยัยนั่นไม่อยากจบเรื่องนี้ง่าย ๆ ก็นับว่าดีแล้วไม่ใช่เหรอ? เพราะฉันเองก็ไม่คิดจะจบง่าย ๆ เหมือนกัน”

เจียงถังเห็นแววตาของเพื่อนแล้วก็รู้สึกใจคอไม่ดี “ซิงอิ๋น แกจะทำอะไร?”

โหลวซิงอิ๋นตัดบท “ไหนว่าจะกลับไปเอาชุดนอนมาให้ฉันไง ไปเถอะ”

“แต่ว่าแก...”

เจียงถังยังคงลังเล

โดยเฉพาะเมื่อเห็นสภาพจิตใจของเพื่อนในตอนนี้

โหลวซิงอิ๋น “วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร”

“โอเค งั้นฉันรีบไปรีบมานะ”

เจียงถังเข้าไปเอาโทรศัพท์ที่ลืมไว้ในห้องน้ำก่อนจะเดินออกไป

ตอนมาโรงพยาบาลเมื่อคืนเธอก็รีบมากจนลืมเตรียมตัวว่าโหลวซิงอิ๋นจะต้องแอดมิทนานขนาดนี้

ทันทีที่ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง

โหลวซิงอิ๋นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง ปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว “ว่าไงเจ้าตัวน้อย”

เจ้าตัวน้อย คำเรียกขานนี้ช่างไพเราะเหลือเกิน

มันทำให้หัวใจที่เย็นเยียบของโหลวซิงอิ๋นเริ่มมีไออุ่นขึ้นมาบ้าง

“พี่ ฉันนอนโรงพยาบาล”

...

เหยียนเฟยฝานส่งเซี่ยอวี่อิงกลับห้องพักผู้ป่วยเสร็จ

ไม่นานนัก ตู้หลานเจินเดินตามเข้ามาติด ๆ เธอถือซุปนกพิราบที่บ้านใหญ่ต้มมาให้เซี่ยอวี่อิงด้วยท่าทางร่าเริง

เธอเดินยิ้มกริ่มเข้ามา “อวี่อิงจ๊ะ ป้าหวังไปเลือกนกพิราบมาต้มให้ตั้งแต่เช้าเลยนะ ซุปนี่...”

“ตายแล้ว! หน้านั่นไปโดนอะไรมาจ๊ะ?!”

คำพูดของตู้หลานเจินหยุดชะงักลงทันที

เมื่อเห็นรอยนิ้วมือบนใบหน้าของเซี่ยอวี่อิง

เธอรีบวางซุปร้อนในมือลงแล้วปรี่เข้าไปเชยคางเซี่ยอวี่อิงดูอย่างเบามือด้วยความตกใจ

“ไปโดนอะไรมาเนี่ย? นี่มัน...”

รอยนิ้วมือแดงก่ำปรากฏชัดทั้งสองข้างแก้ม

เซี่ยอวี่อิงกุมหน้าไว้ พลางสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เธอชำเลืองมองเหยียนเฟยฝานแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

และสายตาที่เซี่ยอวี่อิงมองเหยียนเฟยฝานนั่นเอง ทำให้ตู้หลานเจินเข้าใจเรื่องราวในทันที

เธอลุกพรวดขึ้น จ้องหน้าเหยียนเฟยฝานด้วยความโกรธแค้น “ฝีมือโหลวซิงอิ๋นใช่ไหม?!”

“เมียแกจะเกินไปแล้วนะ อวี่อิงเพิ่งจะคลอดลูกเสร็จหมาด ๆ นะ? ยังจะกล้าลงไม้ลงมืออีกเหรอ?”

ตู้หลานเจินที่ไม่ชอบหน้าโหลวซิงอิ๋นอยู่แล้ว ยิ่งโกรธจนแทบจะระเบิด

เซี่ยอวี่อิง “คุณแม่คะ อย่าไปโทษซิงอิ๋นเลยค่ะ เป็นความผิดของหนูเอง หนู...”

ตู้หลานเจินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

เธอควักโทรศัพท์ออกมากดโทรหาโหลวซิงอิ๋นทันที

ทว่าหลังเสียงเรียกเข้าดังเพียงครั้งเดียว ครั้งต่อมาก็เป็นเสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งมาว่า “ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”

ติดต่อไม่ได้งั้นเหรอ?

เมื่อกี้ยังโทรติดอยู่เลย แสดงว่าจงใจบล็อกเบอร์สินะ

ตู้หลานเจินโกรธจนตัวสั่น “กล้าบล็อกเบอร์ฉันเหรอ เห็นท่าคงไม่อยากจะเป็นสะใภ้ตระกูลเหยียนแล้วสินะ”

“คุณแม่คะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูรู้อยู่เต็มอกว่าช่วงสองปีมานี้ซิงอิ๋นเครียดเพราะไม่มีลูก หนูก็ดันไปเยี่ยมเธอในช่วงนี้อีก”

ตู้หลานเจิน “ว่ายังไงนะ? ลูกอุตส่าห์ไปเยี่ยม แต่หล่อนกลับทำแบบนี้เนี่ยนะ? หนูเพิ่งคลอดลูกนะจ๊ะ หล่อนควรเป็นฝ่ายมาเยี่ยมสิ จะไปเยี่ยมยัยเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นทำไม?”

เซี่ยอวี่อิง “หนู...”

เธอก้มหน้าลงอย่างน่าเวทนา

ตู้หลานเจินโกรธจนหน้ามืด “ลูกมีน้ำใจไปเยี่ยม แต่หล่อนกลับกล้าใช้ความรุนแรงงั้นเหรอ? ตัวเองไม่มีปัญญาจะมีลูกเอง แล้วจะไปโทษใครได้ มันก็เพราะหล่อนน่ะมัน...”

เหยียนเฟยฝานหรี่ตาลง “พอได้แล้วครับ”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะอันกดดัน ทำเอาตู้หลานเจินที่กำลังพ่นไฟอยู่เงียบกริบลงทันที

เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ทรงพลังและคุกคามของลูกชาย ตู้หลานเจินก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปโดยอัตโนมัติ

ถึงแม้จะเป็นลูกที่เธอคลอดออกมาเอง

แต่ทุกครั้งที่เหยียนเฟยฝานโมโห เธอก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำด้วย

ทว่าเมื่อเห็นเซี่ยอวี่อิงถูกทำร้ายขนาดนี้ เธอก็ยังไม่หายแค้น “หล่อนตบอวี่อิงแบบนี้มันไม่ถูกนะ แกต้องจัดการเมียแกบ้าง!”

เหยียนเฟยฝานปรายตามองแม่ตัวเองแวบหนึ่ง แววตาที่เย็นชาแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม

คราวนี้ตู้หลานเจินปิดปากเงียบสนิท

เหยียนเฟยฝานละสายตาจากผู้เป็นแม่ แล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นยะเยือก

“คุณแม่คะ” เซี่ยอวี่อิงเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ

ตู้หลานเจินกอดปลอบเธอด้วยความสงสารจับใจ “ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องห่วง แม่จะจัดการให้หนูเอง”

เธอคิดในใจว่า อีเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีสมบัติผู้ดีแม้แต่น้อย

ไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองเลย ไม่มีใครหนุนหลังแล้วยังจะกล้าผยองขนาดนี้!

เธอจะไม่มีวันปล่อยโหลวซิงอิ๋นไปแน่...