บทที่ 3

เจียงถังตั้งใจจะพาโหลวซิงอิ๋นกลับบ้านของตัวเอง

ทว่าโหลวซิงอิ๋นยืนกรานจะกลับไปอวี่ชิ่งไถที่ถนนซิงเหอ ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียมที่เธอแอบซื้อไว้เมื่อสามเดือนก่อน

นั่นแสดงให้เห็นว่า ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอเตรียมพร้อมที่จะเดินออกมาจากพันธนาการของเหยียนเฟยฝานมานานแล้ว...

เจียงถัง “ฉันบอกให้ไปอยู่ด้วยกันก็ไม่ไป ตอนนี้แกต้องการคนดูแลนะ แล้วห้องนี้แกไปซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เจียงถังบ่นไปพลางหาผ้าห่มมาคลุมตัวให้โหลวซิงอิ๋น

ก่อนจะเดินเข้าครัวไปต้มข้าวต้มให้เพื่อน

โหลวซิงอิ๋นกระชับผ้าห่มเข้าหาตัว “เดือนที่สองหลังจากที่เหยียนเฟยหยวนตาย”

ซื้อตั้งแต่เดือนที่สองเลยเหรอ? นั่นมันก็นานมากแล้วนะ

เจียงถัง “แสดงว่าตอนนั้นแกก็คิดจะหย่ากับเหยียนเฟยฝานแล้วงั้นสิ?”

โหลวซิงอิ๋นตอบรับ อืม สั้น ๆ ในลำคอด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนกายลงนอนบนโซฟา

ในเดือนที่เหยียนเฟยหยวนเสียชีวิต เหยียนเฟยฝานแทบจะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านใหญ่ตลอดเวลา เขาแทบไม่กลับบ้านเลย

หรือต่อให้กลับมา เขาก็จะถูกโทรศัพท์จากบ้านใหญ่เรียกตัวออกไปเพียงเพราะเซี่ยอวี่อิงคลุ้มคลั่ง

ความสัมพันธ์ในชีวิตคู่ที่บิดเบี้ยวขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว?

ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

เป็นเบอร์จากทางคฤหาสน์หลังนั้นนั่นเอง โหลวซิงอิ๋นกดตัดสายทิ้งโดยไม่เสียเวลาคิด พร้อมทั้งกดบล็อกเบอร์ทันทีเพื่อตัดปัญหา!

วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเจียงถังก็ดังขึ้น เป็นสายจากเหยียนเฟยฝาน

เธอรับสายด้วยน้ำเสียงจิกกัด “พี่สะใภ้ไม่ต้องให้นายเฝ้าแล้วหรือไง?”

“ส่งสายให้โหลวซิงอิ๋นหน่อย”

เสียงทุ้มต่ำของเหยียนเฟยฝานดังมาจากปลายสาย

เขาเพิ่งรู้เรื่องตอนไปถึงโรงพยาบาลและได้รับโทรศัพท์จากป้าหวังว่าโหลวซิงอิ๋นหนีไปแล้ว

หลังจากนั้นจึงรีบบึ่งกลับมาที่คฤหาสน์ ทว่าทันทีที่ถึงหน้าประตูก็เห็นรอยไหม้เป็นวงกว้างบนหินประดับผนัง

ป้าหวังบอกว่าเป็นฝีมือของโหลวซิงอิ๋น

ข้าวของของเธอในตู้เสื้อผ้าหายไปหมด รวมถึงของที่เธอเคยซื้อให้เขาก็ไม่เหลือสักชิ้น!

เธอเผามันวอดวายไปหมดแล้ว

เธอจะเอายังไงกันแน่? วันนี้อาละวาดไม่จบไม่สิ้นเลยหรือไง?!

เจียงถังหัวเราะเยาะอย่างมีจริต “พี่สะใภ้เพิ่งคลอดร่างกายยังอ่อนแอ นายควรจะทุ่มเทเวลาไปดูแลเธอให้มากสิ จะมาตามหาซิงอิ๋นทำไม ซิงอิ๋นเป็นอะไรกับนายงั้นเหรอ?”

“เจียงถัง!”

ยามนี้โทสะของเหยียนเฟยฝานก็เริ่มจะทะลุขีดจำกัดแล้วเช่นกัน...

เจียงถังเหลือบมองโหลวซิงอิ๋นที่กำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังคุยกับใคร

เจียงถังจึงถือโทรศัพท์เลี่ยงเข้าครัวไปแล้วปิดประตู “เหยียนเฟยฝาน ฉันว่านายมีปัญหาทางสมองนะ”

“ยัยเซี่ยอวี่อิงนั่นเห็นนายเป็นตัวแทนเหยียนเฟยหยวน หรืออยากให้นายที่มีหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ ๆ ไปรับช่วงต่อเป็นผัวเธอ นายดูไม่ออกจริง ๆ เหรอ?”

“นายเองก็เถอะ แทนที่จะรู้จักวางตัว กลับวิ่งรนหาที่เข้าไปประเคนตัวให้ถึงที่! ตอนนี้คนทั้งเมืองกั่งเฉิงเขาซุบซิบนินทากันถึงไหนต่อไหน นายไม่รู้จริง ๆ หรือว่าแกล้งหูหนวกตาบอดกันแน่?”

เจียงถังโมโหจนตัวสั่น

เซี่ยอวี่อิงหน้าด้านไม่พอ คนตระกูลเหยียนทั้งบ้านยังให้ท้าย แถมเหยียนเฟยฝานก็ยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีอีก

เหยียนเฟยฝานกัดฟันพูด “ผมบอกว่า ให้โหลวซิงอิ๋นรับสาย!”

เพราะโหลวซิงอิ๋นอาละวาดไม่หยุด ความอดทนของเขาจึงมลายหายสิ้น เขาไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเจียงถังอีก

เจียงถัง “เธอเพิ่งแท้งลูก ห้ามโมโหเด็ดขาด ขืนคุยกับนายตอนนี้มีแต่จะแย่ลง!”

“ถ้าเป็นสามีที่ดีไม่ได้ ก็อย่าอยู่ให้เป็นเสนียดชีวิตคนอื่นเลย ในเมื่อพี่สะใภ้นายต้องการนายขนาดนั้น ก็ไปอยู่ดูแลกันไปจนตายเลยไป!”

ในเมื่อเหยียนเฟยฝานไม่สามารถโอบกอดหัวใจเพื่อนเธอได้ เจียงถังคนนี้ก็จะเป็นคนเติมเต็มหัวใจดวงน้อยดวงนั้นเอง

เมื่อนึกถึงที่โหลวซิงอิ๋นบอกว่า วันนี้เซี่ยอวี่อิงจงใจผลัก

เจียงถังก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดอีกและกดวางสายทันที

เมื่อกลับมาที่ห้องรับแขก เธอก็เห็นโหลวซิงอิ๋นบีบโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

“ดูอะไรอยู่น่ะ? อะไรที่ไม่เจริญตาก็ไม่ต้องไปดูมันหรอก”

เจียงถังยื่นมือไปหมายจะคว้าโทรศัพท์มา

ทว่าโหลวซิงอิ๋นเบี่ยงตัวหลบ “รู้จักเมืองหลงวานเต้าเฉิงไหม?”

เจียงถังตอบกลับอีกฝ่าย “รู้จักสิ เมื่อสามปีก่อนแกเคยร่วมโปรเจกต์ออกแบบการท่องเที่ยวที่นั่น แต่สุดท้ายดีไซน์ของแกก็ถูกคัดออกไม่ใช่เหรอ?”

ณ เมืองหลงวานเต้าเฉิง

สถานที่ที่โหลวซิงอิ๋นโปรดปรานมากที่สุด

โดยเฉพาะใบไม้สีเหลืองแดงในช่วงเดือนตุลาคม เป็นภาพที่เธอชอบมากที่สุด

เธอกับเจียงถังเคยไปด้วยกันหลายครั้ง

ตอนที่ที่นั่นเริ่มพัฒนาโครงการท่องเที่ยว โหลวซิงอิ๋นถึงกับลงแรงออกแบบเพื่อร่วมแข่งขัน

แต่น่าเสียดาย ที่ผลงานที่เธออดหลับอดนอนทำอยู่สามเดือนเต็ม

และต้องเดินทางไปสำรวจหน้างานด้วยตัวเองไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง กลับไม่ถูกเลือก

“ทำไมจู่ ๆ ถึงถามถึงเรื่องนี้ล่ะ?”

เจียงถังเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

โหลวซิงอิ๋นส่งโทรศัพท์ให้เพื่อนดู มันคือบทความประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของเมืองหลงวานเต้าเฉิงที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก

มีเน็ตไอดอลไปเช็กอินมากมายและได้รับคำชมล้นหลาม

เจียงถัง “นี่มัน...”

เดี๋ยวนะ...

เมื่อมองดูจุดเช็กอินที่คุ้นตา เจียงถังก็ขมวดคิ้ว “นี่มันงานดีไซน์ของแกไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อสามปีก่อน ทุกรายละเอียดในการออกแบบ โหลวซิงอิ๋นจะให้เจียงถังช่วยคอมเมนต์ในมุมมองของนักท่องเที่ยวเสมอ

เพราะฉะนั้นเจียงถังจึงจำทุกรายละเอียดได้แม่นยำ...

เจียงถังสีหน้าขรึมลง เธอรีบค้นหาข้อมูลข่าวสารทั้งหมดเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ในโทรศัพท์ทันที

จนกระทั่งกดเข้าไปดูรายชื่อผู้ออกแบบ...

วินาทีที่คำว่า ผู้ออกแบบ เซี่ยอวี่อิง ปรากฏแก่สายตา เจียงถังโกรธจนแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง!

เธอส่งโทรศัพท์คืนให้โหลวซิงอิ๋นดู

โหลวซิงอิ๋นเห็นชื่อ เซี่ยอวี่อิง ก็เค้นยิ้มเย็น “เหอะ ที่แท้ฉันก็ถูกเขี่ยทิ้งด้วยวิธีนี้นี่เอง”

เจียงถังเม้มปากแน่น ดวงตามีประกายไฟลุกโชน

โหลวซิงอิ๋น “ตอนแรกกะว่าจะจัดการแม่ของยัยนั่นก่อน แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว เห็นทีฉันต้องจัดการที่ตัวนังนั่นด้วยมือของฉันเอง!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงถังใจหายวาบ

“ซิงอิ๋น แกพูดอะไรน่ะ?”

จัดการเหรอ? จะลงมือกับเซี่ยหงหยางและเซี่ยอวี่อิงงั้นเหรอ?

ไม่ นี่มัน...

ถึงเจียงถังจะโกรธแทนเพื่อนแค่ไหน แต่เมื่อเห็นแววตาของโหลวซิงอิ๋นที่ตอนนี้ดูเหมือนจะไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ เธอจึงต้องพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น

“ซิงอิ๋น อย่าลืมนะว่าคนตระกูลเหยียนรวมถึงเหยียนเฟยฝานเข้าข้างเซี่ยอวี่อิงกันหมด แถมแม่ของนังนั่นยังเป็นเศรษฐีใหญ่ แกไปงัดข้อกับคนพวกนั้นไม่ได้หรอก อย่าทำอะไรบ้า ๆ เลยนะ?”

โหลวซิงอิ๋นหยักยิ้มหยัน “สู้ไม่ได้งั้นเหรอ?”

เธอไม่ลืมหรอกว่าความบ้าอำนาจของเซี่ยหงหยางนั้นรับมือยากเพียงใด

แต่ถ้าหากผู้หญิงคนนั้น สูญเสียต้นทุนที่จะเอาไว้ใช้บ้าอำนาจไปล่ะ...?

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เซี่ยอวี่อิงร่วมหัวจมท้ายกับแม่ผัวอย่างตู้หลานเจินทำกับเธอมาตลอดหลายปี

รอยยิ้มสุดท้ายบนใบหน้าของโหลวซิงอิ๋น ก็มลายหายไปเหลือเพียงความแค้นและความชิงชังที่ฝังลึก!