บทที่ 5

เมื่อนึกถึงโปรเจกต์เมืองหลงวานเต้าเฉิงที่ตัวเองอดหลับอดนอนทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมานานหลายเดือน แววตาของโหลวซิงอิ๋นที่มองเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งทวีความเยาะหยันและเย็นชามากขึ้น

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้า

ผ่านไปเกือบครึ่งนาที เหยียนเฟยฝานถึงได้เค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก “คุณหมายความว่ายังไง?”

“คุณจะฟ้องเธอเรื่องอะไร?”

ทันทีที่ได้ยินคำว่า หมายศาล สองคำนี้ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ

แววตาที่เขามองโหลวซิงอิ๋นในตอนนี้ หลงเหลือเพียงความเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความอาทรใด ๆ

“คุณคิดว่ายังไงล่ะ?” โหลวซิงอิ๋นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “เหยียนเฟยฝาน ข่าวที่ว่างานดีไซน์ของฉันถูกคัดออกจากโปรเจกต์ท่องเที่ยวเมืองหลงวานเต้าเฉิง คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนส่งข่าวนี้มาให้ฉัน?”

“ตกลงว่าดีไซน์ของฉันถูกคัดออก หรือเป็นเพราะฉันถูกคุณคัดออกกันแน่?”

อากาศรอบตัวเงียบกริบลงโดยสมบูรณ์

หลงเหลือเพียงเสียงลมและเสียงฝนด้านนอกหน้าต่าง แต่มันกลับไม่สามารถช่วยชะล้างความอึดอัดในใจนี้ได้เลย!

โหลวซิงอิ๋นเหลือบมองมือของเหยียนเฟยฝานที่ยังคงยึดขอบประตูไว้แน่น “ปล่อยได้หรือยัง?”

ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานแข็งทื่อ

เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูอึดอัด “เรื่องนี้มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ”

โหลวซิงอิ๋น “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ เก็บคำพูดของคุณเอาไว้ไปคุยกับผู้พิพากษาในวันขึ้นศาลเถอะ”

เหยียนเฟยฝาน “โหลวซิงอิ๋น!”

“ปล่อย!”

“เป็นคนครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ทำไมต้องทำเรื่องให้มันลามปามถึงขนาดนี้ด้วย?”

โหลวซิงอิ๋น “...”

ความรู้สึกผิดหวังจนรู้สึกใจที่ชาด้านมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ?

“คนครอบครัวเดียวกัน... เหอะ!”

เขาไม่ได้คิดแม้แต่จะหยิบยื่นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลให้แก่เธอ หรือหากจะพูดให้ถูก บางทีมันอาจเป็นเพราะเขาเองไม่มีคำอธิบายใดเหลืออยู่ในมือแล้วต่างหาก!

แต่การหยิบยกคำว่า คนครอบครัวเดียวกัน มาอ้างในตอนนี้ มันช่างน่าขยะแขยงจนแทบทนไม่ได้

โหลวซิงอิ๋นออกแรงดันประตูให้ปิดลงอีกครั้ง ทว่าเหยียนเฟยฝานก็ขืนแรงไว้สุดกำลัง

“คุณฟ้องเธอไม่ได้นะ ตอนนี้เธอเพิ่งจะคลอดลูก!”

โหลวซิงอิ๋น “...”

เพิ่งจะคลอดลูก คำนี้ ช่างเป็นคำพูดที่ซาบซึ้งเหลือเกิน

หัวใจของเธอแหลกสลายไปพร้อมกับลูกทั้งสองคนที่จากไปเพราะผู้หญิงคนนั้น แต่เขามันคนตาบอด ไม่เคยเชื่อเลยว่าเธอเคยมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในครรภ์ คิดเพียงว่าเธอแผลงฤทธิ์ปั้นน้ำเป็นตัวไปวัน ๆ

กลับกัน พอเธอคิดจะเอาผิดเซี่ยอวี่อิงตามกฎหมาย เขากลับเดือดเนื้อร้อนใจเสียจนออกนอกหน้า!

โหลวซิงอิ๋นหลับตาลงข่มความโกรธ ก่อนจะวาดเท้าถีบเข้าใส่เหยียนเฟยฝานสุดแรงอีกครั้ง

ครั้งนี้เหยียนเฟยฝานระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว สัญชาตญาณสั่งให้เขาเผลอปล่อยมือจากขอบประตูเพื่อเบี่ยงตัวหลบลูกถีบนั้น

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เหยียนเฟยฝานยังไม่ทันได้ตั้งหลัก ประตูก็ถูกเหวี่ยงปิดกระแทกหน้าเขาดังสนั่น ปัง

“โหลวซิงอิ๋น เปิดประตู! เรามีเรื่องต้องคุยกัน!”

เหยียนเฟยฝานทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง

โหลวซิงอิ๋นยืนพิงประตูด้วยใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง เธอทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว “ไปคุยกับทนายของฉันเถอะ”

เหยียนเฟยฝานที่อยู่ข้างนอก เมื่อได้ยินคำว่า ทนาย ก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

โหลวซิงอิ๋นเดินเข้าห้องนอนพร้อมทั้งล็อกประตูทันที

เธอมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มเพื่อตัดขาดจากเสียงรบกวนภายนอก

ไม่รู้ว่าเสียงกริ่งและเสียงทุบประตูนั้นดังอยู่นานแค่ไหนกว่าจะเงียบลง

โหลวซิงอิ๋นหลับไปอย่างงัวเงีย ด้วยร่างกายที่อ่อนแอทำให้เธอฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งกลางดึก เธอถูกเขย่าตัวให้ตื่น

“ซิงอิ๋น ซิงอิ๋น”

โหลวซิงอิ๋นรู้สึกเหมือนร่างกายถูกจับไปแช่ตู้เย็น สลับกับถูกโยนลงในกองไฟ

เธอลืมตาขึ้นอย่างมึนงง ภาพแรกที่ปรากฏต่อสายตาคือใบหน้าของเจียงถัง

“ถังถัง”

“แกตัวร้อนจี๋เลย ไปโรงพยาบาลกันนะ”

น้ำเสียงของเจียงถังเต็มไปด้วยความกังวล

เจียงถังรู้สึกไม่สบายใจจึงต้องรีบพาแม่บ้านมาที่นี่เพื่อช่วยดูแลโหลวซิงอิ๋นช่วงกลางดึก

ยังดีที่เธอตัดสินใจมา

ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้โหลวซิงอิ๋นไข้ขึ้นสูงถึงเช้า มีหวังสมองคงถูกเผาจนเป็นธุลีไปแล้วมั้ง?

โทรศัพท์ของเจียงถังสั่น ครืดคราด ไม่หยุด ซึ่งไม่ต้องเดาว่าเป็นสายของใคร แน่นอนว่าคือเหยียนเฟยฝานนั่นเอง

เธอกดรับด้วยความรำคาญใจสุดขีด

หลังจากประคองโหลวซิงอิ๋นขึ้นรถแล้วเธอจึงเอ่ยกับคนในสาย “มีอะไรอีก?!”

“ฝากบอกซิงอิ๋นด้วย ไม่ว่าจะโกรธแค้นเซี่ยอวี่อิงแค่ไหน ก็ขอให้รอให้เธอพักฟื้นหลังคลอดให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน”

เจียงถังตวาดลั่น “ไอ้เหยียนเฟยฝาน ไอ้เฮงซวย!”

โหลวซิงอิ๋นที่นอนซมอยู่ได้ยินคำพูดนั้นผ่านลำโพงโทรศัพท์ หัวใจของเธอยิ่งเย็นเยียบจนสั่นสะท้าน

เจียงถังเหลือบมองเพื่อนรักที่แสนอ่อนแอด้วยความสงสาร

เธอกรีดร้องด้วยความโกรธจัด “เซี่ยอวี่อิงพักฟื้นนายล่ะห่วงนักห่วงหนา แต่เมียนายแท้ ๆ ...”

ทว่าคำพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ในมือก็ถูกแย่งไปอย่างกะทันหัน

เจียงถังหันไปมองตามทิศทางของโทรศัพท์ และเห็นโหลวซิงอิ๋นที่กำลังกดตัดสายทิ้งด้วยแววตาว่างเปล่า

เจียงถังเอ่ยถาม “แกทำอะไรน่ะ? ปล่อยให้ฉันด่ามันให้จมดินสิ”

เจียงถังโกรธจนแทบคลั่ง

ขนาดเธอเป็นคนนอกยังโกรธแทนจนอกแทบแตก แล้วซิงอิ๋นเพื่อนรักของเธอต้องทนแบกรับความเจ็บปวดนี้มานานแค่ไหนกัน?

เจียงถังมองโหลวซิงอิ๋นด้วยความเวทนาจับใจ

โหลวซิงอิ๋นเอ่ยสั้น ๆ “เขาไม่เชื่อหรอก ต่อให้พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ ”

เจียงถัง “...”

ก็จริง ครึ่งปีมานี้โหลวซิงอิ๋นโกรธเพราะเรื่องเซี่ยอวี่อิงมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว?

เหยียนเฟยฝานไม่เคยยับยั้งชั่งใจ ซ้ำร้ายยังทำเกินไปเรื่อย ๆ จนถึงขั้นไปเฝ้าคลอดลูกให้นังนั่น

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจแทน

โหลวซิงอิ๋นหรี่ตาลง “ต่อจากนี้ไม่ต้องพูดเรื่องฉันแท้งลูกให้เขาฟังอีกนะ”

เจียงถังเอ่ยถาม “ทำไมล่ะ?”

ทำไมงั้นเหรอ?

เรื่องแท้งลูก เขามักจะคิดเสมอว่าเธอแกล้งท้อง

ตลอดหลายปีของเส้นทางชีวิตคู่ แม้แต่ความเชื่อใจที่เป็นพื้นฐาน ก็ไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว แล้วจะไปเรียกร้องอะไรได้อีกล่ะ?

โหลวซิงอิ๋นเอ่ย “ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว ฉันก็อยากจะหย่าให้มันจบ ๆ ไปอย่างเด็ดขาด”

และเธอไม่ต้องการความรู้สึกผิด หรือความเวทนาจากเหยียนเฟยฝาน

เพราะความรู้สึกผิด มันจะทำให้ต้องผูกพันและยืดเยื้อไม่จบสิ้น

เจียงถังเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนต้องการสื่อ และนั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก “ไอ้สารเลวนั่น”

เจียงถังทำได้เพียงสบถคำด่าออกมาด้วยความโกรธแค้น

“เอาล่ะ ฉันรีบพาแกไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า”

เห็นโหลวซิงอิ๋นอยู่ในสภาพร่วงโรยขนาดนี้ เจียงถังก็ไม่อยากพูดอะไรต่อให้เสียเวลา

ทั้งที่เมื่อก่อน คนทั้งคู่เคยถักทอความรักร่วมกันมาอย่างลึกซึ้ง ทว่าในวันนี้กลับเดินมาถึงจุดที่แม้แต่ความรักอันแสนหอมหวานหรือความแค้นอันขมขื่นก็ไม่อยากให้หลงเหลือเป็นตะกอนตกค้างอยู่ในใจอีกต่อไป

เจียงถังพาร่างที่อ่อนเพลียของโหลวซิงอิ๋นส่งโรงพยาบาล

ทว่าโชคชะตากลับกลั่นแกล้งให้ต้องมาเจอคู่กรณีอย่างเหยียนเฟยฝานและเซี่ยอวี่อิงอีกครั้ง

เหยียนเฟยฝานกำลังอุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมอก โดยมีคนเดินตามหลังอยู่หลายคน

เซี่ยอวี่อิงนั่งอยู่บนรถเข็น

โดยมีคนคอยเข็นตามหลังเหยียนเฟยฝานไป พลางปาดน้ำตาซิก ๆ “เฟยฝาน ลูกต้องไม่เป็นไรนะ”

“วางใจเถอะ ต้องไม่เป็นไรแน่”

เหยียนเฟยฝานเอ่ยปลอบประโลมเซี่ยอวี่อิงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

ความอ่อนโยนที่จริงจังเช่นนี้ น่าจะเป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปีที่โหลวซิงอิ๋นได้ยิน

มันต่างจากการพูดจาปัดรำคาญเพื่อปลอบเธออย่างสิ้นเชิง

เธอได้ยินมันชัดเจนสองรูหู เขาตั้งใจปลอบโยนเซี่ยอวี่อิงจากใจจริง

ในจังหวะที่เดินสวนกัน

วินาทีที่สายตาของเหยียนเฟยฝานปะทะเข้ากับร่างของโหลวซิงอิ๋น ฝีเท้าของเขาชะงักงันลงทันควัน ริมฝีปากขยับคล้ายพยายามจะเอื้อนเอ่ยบางอย่าง

ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดพ้นออกมา เสียงร้องไห้โฮของเซี่ยอวี่อิงดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน “เฟยฝาน ถ้าลูกเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!”

สุดท้าย

เหยียนเฟยฝานก็ละสายตาไปจากใบหน้าที่ซีดเผือดของโหลวซิงอิ๋น แล้วสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

กลุ่มคนที่เหลือรีบเข็นรถพาเซี่ยอวี่อิงตามไปทันที

โหลวซิงอิ๋นจะโกรธหรือไม่ ไม่มีใครรู้ แต่เจียงถังในตอนนี้โกรธจนตัวสั่นเทาไปหมดแล้ว

“เหยียนเฟยฝานหยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้สารเลว...” “เฮ้! ซิงอิ๋น ซิงอิ๋น!”

ร่างของโหลวซิงอิ๋นที่เจียงถังพยุงอยู่ พลันทรุดฮวบลงกับพื้น เจียงถังรีบคว้าตัวเธอไว้ด้วยความตกใจ

เหยียนเฟยฝานที่เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าลิฟต์ เมื่อได้ยินเสียงตะโกนลั่นของเจียงถังก็รีบหันกลับมามองตามสัญชาตญาณ

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของเขาคือ เจียงถังกำลังกอดร่างโหลวซิงอิ๋นพลางแผดเสียงเรียก “หมอคะ! หมอ! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

หัวใจของเหยียนเฟยฝานกระตุกวูบ

เขารีบส่งเด็กทารกในอ้อมแขนให้คนข้างกายถือไปอย่างลนลาน ก่อนจะโผทะยานหมายจะก้าวเท้าวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋น