บทที่ 6

ทว่า ในจังหวะที่เขาเริ่มก้าวเท้าจะวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋นนั่นเอง จู่ ๆ ขาก็พลันหนักอึ้ง

เมื่อก้มลงมอง ก็เห็นเซี่ยอวี่อิงที่เพิ่งจะร้องไห้โฮเมื่อครู่ กลิ้งตกจากรถเข็นลงไปกองกับพื้น

เธอหมดสติไปแล้ว!

กลุ่มคนที่ล้อมรอบอยู่ต่างพากันกรีดร้องด้วยความตกใจ “ตายแล้ว เลือด เลือดออกเยอะมากเลยค่ะ...”

ฝีเท้าของเหยียนเฟยฝานที่กำลังจะวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋น พลันหนักอึ้งราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่วในทันที

ในจังหวะที่โหลวซิงอิ๋นถูกประคองขึ้นเตียงเคลื่อนย้าย สติของเธอเริ่มเลือนรางเต็มที

ภาพสุดท้ายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาอันพร่ามัว คือภาพของเหยียนเฟยฝานที่กำลังโอบกอดเซี่ยอวี่อิงไว้ในอ้อมแขน

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด!

...

โหลวซิงอิ๋นฟื้นคืนสติอีกครั้งในเช้าวันถัดมา

เจียงถังที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลันเข้าไปหาทันทีที่เห็นเพื่อนลืมตาขึ้น “แม่คุณเอ๊ย ในที่สุดก็ฟื้นสักที รู้ไหมว่าเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดไหน”

โหลวซิงอิ๋นขยับริมฝีปากที่แห้งผาก

เจียงถังรีบส่งน้ำให้เธอ “เมื่อกี้เหยียนเฟยฝานแวะมาแป๊บหนึ่ง อยู่ได้แค่สิบนาทีเอง”

โหลวซิงอิ๋น “...”

สิบนาทีงั้นเหรอ?

เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ หัวใจของโหลวซิงอิ๋นยิ่งจมดิ่งลงไปอีก “เขาฝากบอกเธอใช่ไหม ว่าห้ามฉันฟ้องเซี่ยอวี่อิง?”

“แกได้ยิน?”

เจียงถังถึงกับตกใจกับคำถามนั้น

เพราะมันเป็นความจริงตามที่โหลวซิงอิ๋นเอ่ย เหยียนเฟยฝานกำชับเจียงถังให้บอกโหลวซิงอิ๋นว่า อย่าเพิ่งดำเนินการฟ้องร้องเซี่ยอวี่อิงในช่วงนี้

ไอ้คนเฮงซวย เมียตัวเองยังไม่ทันจะได้สติกลับคืนมาเต็มร้อยด้วยซ้ำ แต่กลับรับออกหน้าอ้อนวอนแทนผู้หญิงคนอื่นเสียแล้ว!

โหลวซิงอิ๋นก้มมองเข็มน้ำเกลือที่ปักอยู่หลังมือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “เปล่าหรอก แค่เดาก็รู้ทางเขาแล้วล่ะ”

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ท่าทีที่เขามีต่อเซี่ยอวี่อิงมันชัดเจนอยู่แล้ว

เมื่อคืนตอนที่เธอบอกว่าจะฟ้อง เขาไม่ใช่แค่ห้าม แต่ดูร้อนรนจนออกนอกหน้า

เจียงถังเอ่ยปัดสนทนาที่แสนเคร่งเครียด “ช่างหัวมันเถอะ กินโจ๊กเติมพลังกันดีกว่า”

ภาพความรักและความอ่อนโยนที่เหยียนเฟยฝานเคยมีต่อโหลวซิงอิ๋นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเจียงถัง

ทว่าตอนนี้ มันมลายหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความชิงชังที่แค่ได้ยินชื่อเขาก็ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงจนทานอะไรไม่อร่อยอีกต่อไป

“เมื่อคืนแกเสียเลือดไปเยอะมาก...”

เมื่อพูดถึงจุดนี้ น้ำเสียงของเจียงถังก็สั่นเครือด้วยความสงสารจับใจ

ตอนที่เหยียนเฟยฝานมาเยี่ยมเธอเมื่อครู่ เขากลับไร้ซึ่งแววตาแห่งความห่วงใย ราวกับคิดไปเองว่าอาการของเมียตัวเองเป็นเพียงไข้หวัดธรรมดาที่กินยาเดี๋ยวก็หาย

ทว่าพอกลับไปเป็นเรื่องของพี่สะใภ้ล่ะ เขากลับทุ่มเทถวายหัวเสียยิ่งกว่าอะไรดี แต่กับเมียตัวเองแท้ ๆ เขากลับเมินเฉยแม้กระทั่งจะถามไถ่อาการ

โหลวซิงอิ๋นเอ่ย “หึ ขนาดนี้เขายังเดินจากไปตอนที่ฉันยังไม่ฟื้นเลย”

เจียงถัง “เอาเถอะ อย่าไปพูดถึงคนพรรค์นั้นเลย ถ้าแกอยากหย่า ฉันสนับสนุนเต็มที่!”

ตำแหน่งมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองกั่งเฉิงอาจดูยิ่งใหญ่ แล้วมันอย่างไรล่ะ?

เพราะสุดท้าย ไม่ว่าตระกูลเหยียนจะร่ำรวยล้นฟ้าเพียงใด มันก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของโหลวซิงอิ๋นอีกต่อไป

เจียงถังบ่นต่อ “ยัยเซี่ยอวี่อิงนั่นก็แผลผ่าตัดปริ ดูก็รู้ว่าจงใจล้มเอง ยัยนั่นเพื่อจะแย่งตัวเหยียนเฟยฝานถึงขั้นยอมทำขนาดนี้ ทำไมไม่ล้มให้ตาย ๆ ไปเลยนะ”

เมื่อคืนเจียงถังเห็นสถานการณ์หมดทุกอย่าง

ตอนที่เหยียนเฟยฝานเห็นโหลวซิงอิ๋นเป็นลมหมดสติ เขากำลังจะวิ่งเข้ามาช่วยแล้วแท้ ๆ แต่ยัยเซี่ยอวี่อิงดันมาล้มสลบกองลงกับพื้นไปพร้อม ๆ กันพอดี

จังหวะมันเป๊ะเกินไปจนเจียงถังปักใจเชื่อว่า เซี่ยอวี่อิงตั้งใจทำชัวร์ ๆ

ยัยนั่นยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตเพื่อแย่งผู้ชายคนเดียว ช่างน่าสมเพชจริง ๆ

...

เมื่อคืนโหลวซิงอิ๋นเสียเลือดอย่างรุนแรง

หมอจึงวินิจฉัยให้โหลวซิงอิ๋นพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งเจียงถังดูแลเธอเป็นอย่างดี และเมื่อป้อนโจ๊กให้เธอจนเสร็จ เจียงถังก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวฉันกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้นะ เป็นเด็กดีล่ะ เข้าใจไหม?”

“อืม”

ตอนนี้โหลวซิงอิ๋นรู้สึกเพลียมาก

อาจเป็นเพราะเสียเลือดไปมากเกินไป ทำให้เธอยังคงรู้สึกเวียนหัวอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเจียงถังเดินลับสายตาไป เธอก็ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงเตรียมจะพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันจะได้ดื่มด่ำความสงบ ประตูห้องพักผู้ป่วยกลับถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเสียงล้อรถเข็นที่บดไปกับพื้นห้อง ดังใกล้เข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ

เสียงคุกคามช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนนั้น ทำให้โหลวซิงอิ๋นต้องลืมตาขึ้น

สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างเซี่ยอวี่อิงที่ปรากฏตัวอยู่บริเวณประตูห้อง

เซี่ยอวี่อิงเอียงหน้าเพียงเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณให้ผู้ที่เข็นรถเข็นเธอได้รับรู้ ซึ่งอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับด้วยความนอบน้อมอย่างรู้ความหมาย “คุณหนูคะ ดิฉันจะรออยู่ข้างนอกนะคะ”

เซี่ยอวี่อิงตอบรับสั้น ๆ

คนใช้เข็นเธอเข้ามาข้างในก่อนจะเดินออกไปและปิดประตูตามหลัง

เซี่ยอวี่อิงเหยียดยิ้มมองโหลวซิงอิ๋น “เป็นยังไงบ้าง? เมื่อกี้ฉันเพิ่งเจอคุณหมอเจ้าของไข้แกมา เขาบอกว่าเมื่อคืนตกเลือดเยอะเลยนี่ ตอนนี้คงจะอ่อนระโหยโรยแรงมากสินะ?”

น้ำเสียงที่ดูเหมือนจะนุ่มนวลนั้น แฝงไปด้วยความลำพองใจและการข่มขวัญอย่างเห็นได้ชัด

โหลวซิงอิ๋นไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชา

เซี่ยอวี่อิงสบเข้ากับแววตาที่เป็นประกายกร้าวนั้น แต่รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับยิ่งกว้างขึ้น “ถึงขนาดนี้แล้ว ยังคิดจะอยู่กับเฟยฝานต่ออีกเหรอ?”

โหลวซิงอิ๋นปรายตามอง “ที่เธอผลักฉันตอนนั้น ตั้งใจสินะ?”

ในวินาทีนี้ โหลวซิงอิ๋นมั่นใจอย่างเต็มร้อย

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อนหรือเมื่อวาน ทั้งหมดคือความตั้งใจของเซี่ยอวี่อิง

เซี่ยอวี่อิงกอดอก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรง ๆ

ทว่ากลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเผด็จการ “หย่ากับเฟยฝานซะ แล้วแกอยากได้ข้อเสนออะไรก็ว่ามา”

โหลวซิงอิ๋น “...”

เธอมองผู้หญิงที่แสนโสโครกตรงหน้า

นี่น่ะเหรอ สะใภ้ในอุดมคติของตระกูลเหยียน ว่านอนสอนง่าย อ่อนโยน และกิริยามารยาทเพียบพร้อม

ช่างน่าขันสิ้นดี...

โหลวซิงอิ๋นเค้นหัวเราะ “เธอแกล้งป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาตลอด เขาเคยรู้ไหมว่าเธอคิดไม่ซื่อกับเขา?”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่แกมาสาระแน”

เซี่ยอวี่อิงตอบกลับด้วยเสียงเรียบเย็น

อาจเป็นเพราะพื้นเพของโหลวซิงอิ๋นที่มาจากสถานสงเคราะห์ เธอจึงไม่คิดจะลดตัวลงมาปิดบังธาตุแท้ต่อหน้าเธอ

โหลวซิงอิ๋นถามต่อ “เรื่องเมื่อวานช่างมันเถอะ แต่เมื่อสองปีก่อน ทำไมเธอต้องลงมือกับฉันด้วย?”

เมื่อสองปีก่อน เหยียนเฟยหยวนยังอยู่แท้ ๆ

เธอเริ่มคิดจะแย่งน้องเขยตัวเองตั้งแต่ตอนนั้นเลยงั้นเหรอ?

เซี่ยอวี่อิงจ้องมองโหลวซิงอิ๋น ก่อนจะลดสายตาลงเล็กน้อย “นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่แกต้องมาสอดรู้สาระแนเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำตอบนั้นของเธอ มันก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้ว

มันชัดเจนแล้วว่า ไม่ว่าจะเมื่อวานหรือเมื่อสองปีก่อน ทั้งหมดคือความจงใจของเธอ

แม้สามีจะยังอยู่ เธอก็มีใจหมายปองน้องเขยมานานแล้ว

เซี่ยอวี่อิง “โหลวซิงอิ๋น แกไม่ต้องมาทำเป็นไม่ยอมรับหรอก คนฐานะอย่างแกน่ะ ไม่ควรเสนอหน้าเข้ามาในตระกูลเหยียนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

คำว่า คนฐานะอย่างแก เป็นการเหยียดหยามอย่างชัดเจนว่า โหลวซิงอิ๋นเป็นเพียงมดปลวกในสายตาของเธอ ที่สามารถบดขยี้ได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้เซี่ยอวี่อิงจะทำอะไรกับโหลวซิงอิ๋นก็ได้ โดยที่อีกฝ่ายไม่มีทางโต้กลับได้เลย

เมื่อต้องเผชิญกับความโอหังของเซี่ยอวี่อิง โหลวซิงอิ๋นก็หัวเราะหยันในลำคอ “เหยียนเฟยฝานบอกเธอหรือยังล่ะ?”

เซี่ยอวี่อิง “บอกอะไร?”

“เรื่องลิขสิทธิ์โปรเจกต์เมืองหลงวานเต้าเฉิง ฉันจะเอามันคืนมา”

เมื่อได้ยินชื่อโปรเจกต์นั้น ใบหน้าของเซี่ยอวี่อิงก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ

ทว่าเพียงครู่เดียว เธอก็ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างดูแคลน “แกจะเอาคืน? เอาคืนยังไง? ด้วยสิ่งที่เรียกว่ากฎหมายงั้นเหรอ?”

ช่างโอหังเสียจริง

โหลวซิงอิ๋นมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาเย็นยะเยือก

เซี่ยอวี่อิงพูดต่อ “ด้วยสถานะกระจอก ๆ แบบแก ต่อให้ฉันอยากจะสั่งฆ่าแกทิ้ง ก็ไม่มีใครสืบรู้ได้หรอก”

“ฉันขอเตือนนะ อย่าคิดจะทำเรื่องงี่เง่าพวกนั้นเลย มันไม่ได้ผลกับฉันหรอก ในทางกลับกัน ถ้ามันทำให้ฉันโกรธขึ้นมา มันจะไม่ส่งผลดีกับแกเอานะ”

เซี่ยอวี่อิงข่มขู่อย่างเลือดเย็น

สายตาที่มองโหลวซิงอิ๋นแฝงไปด้วยอันตรายถึงขีดสุด “หย่ากับเฟยฝานซะ และไสหัวออกไปจากเมืองกั่งเฉิงแล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก”

“นี่คือคำเตือนเพียงครั้งเดียวที่ฉันจะให้แก”

พูดจบ เซี่ยอวี่อิงก็หมุนล้อรถเข็นเตรียมจะออกจากห้องไป

โหลวซิงอิ๋นขยับเปลือกตาอย่างเฉยชา “ฉันเพิ่งเคยเห็นเมียน้อยที่ทำตัวกร่างขนาดนี้เป็นครั้งแรกนะเนี่ย”

เมียน้อยคนอื่นเขาแอบกินกันเงียบ ๆ

แต่เซี่ยอวี่อิงคนนี้กล้าผยอง คงเป็นเพราะมีแม่มหาเศรษฐีคอยหนุนหลังสินะ

รถเข็นหยุดชะงัก เซี่ยอวี่อิงหันกลับมามองโหลวซิงอิ๋น รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียม

“เมียน้อยอะไรกัน? ในเมืองกั่งเฉิงมีใครรู้บ้างล่ะว่ามีคุณนายรองตระกูลเหยียนอย่างแกอยู่บนโลกนี้?”

คำพูดนี้มันช่างทิ่มแทงหัวใจเสียจริง

แม้แต่โหลวซิงอิ๋นเองก็ยังรู้สึกสมเพชตัวเองตามคำพูดนั้น

ในขณะที่เซี่ยอวี่อิงกำลังจะพูดต่อ คนใช้ด้านนอกก็ส่งเสียงเตือน “คุณชายรองมาแล้วค่ะ”

เซี่ยอวี่อิงเหลือบมองโหลวซิงอิ๋นเพียงแวบหนึ่ง

และในชั่วพริบตา เธอก็เปลี่ยนสีหน้าและท่าทางเป็นคนละคน รีบหมุนรถเข็นเข้ามาที่ข้างเตียง

ในจังหวะที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออก เธอก็เอื้อมมือไปกุมมือของโหลวซิงอิ๋นไว้ทันที

“ซิงอิ๋น ฉันเข้าใจนะว่าเธออยากมีลูกมาก แต่บางครั้งภาวะท้องลมมันก็ทำให้คนเข้าใจผิดไปเองได้ว่ากำลังท้อง”

“ถ้าเธอไม่รังเกียจล่ะก็ ต่อไปฉันจะให้เด็ก ๆ มาอยู่เป็นเพื่อนดีไหม?”

เซี่ยอวี่อิงที่เพิ่งจะแสดงท่าทางอหังการเมื่อครู่ บัดนี้กลายร่างเป็นพี่สะใภ้ผู้แสนอ่อนโยนได้อย่างแนบเนียน

โหลวซิงอิ๋นหรี่ตาลง

เซี่ยอวี่อิง “ถ้าเธออยากเป็นแม่คนจริง ๆ จะให้เด็ก ๆ เรียกเธอว่าแม่ก็ได้นะ”

แย่งผัวคนอื่นไปไม่พอ ยังจะให้ลูกตัวเองมาเรียกโหลวซิงอิ๋นว่าแม่อีก?

ต้องยอมรับเลยว่า เซี่ยอวี่อิงรู้ดีที่สุดว่าคำพูดไหนจะสามารถแทงใจเธอได้ลึกที่สุด

โหลวซิงอิ๋นไม่ไว้หน้าอีกต่อไป เธอสะบัดมือออกแล้วเงื้อมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเซี่ยอวี่อิงเต็มแรง

เพียะ เสียงตบดังสนั่น “กรี๊ดดด” พร้อมกับเสียงหวีดร้องของเซี่ยอวี่อิงที่ดังขึ้นพร้อมกัน

เหยียนเฟยฝานที่ปรากฏตัวบริเวณหน้าประตูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในจังหวะที่พอดิบพอดี ใบหน้าของเขามืดมนลงทันที

เซี่ยอวี่อิงเองก็คาดไม่ถึงว่าโหลวซิงอิ๋นจะกล้าตบหน้าเธอ

ไฟในใจลุกโชนขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธแค้น แต่เพียงอึดใจ เธอก็สามารถข่มมันไว้ได้ เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเหยียนเฟยฝาน

เธอแสร้งทำน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “ซิงอิ๋น เธอทำแบบนี้ทำไม ฉัน...”

เพียะ เพียะ!

พูดไม่ทันจบ โหลวซิงอิ๋นก็ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเธออีกสองฉาดซ้อน

เธอใส่แรงไปเต็มที่จนเซี่ยอวี่อิงที่โดนตบไปถึงสามครั้งหน้าหันจนหูอื้อตาลาย

เหยียนเฟยฝานเห็นเหตุการณ์แล้วถึงกับเลือดขึ้นหน้า “โหลวซิงอิ๋น ทำบ้าอะไรของคุณน่ะ?!”

เซี่ยอวี่อิงกุมหน้าไว้ด้วยความเจ็บแสบ

เธอเงยหน้าที่นองน้ำตามองเหยียนเฟยฝานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เฟยฝาน~”

เหยียนเฟยฝานปรี่เข้ามากระชากข้อมือของโหลวซิงอิ๋นที่กำลังจะง้างมือขึ้นอีกครั้ง “คุณบ้าไปแล้วหรือไง?”

โหลวซิงอิ๋นสะบัดมือเขาออกอย่างแรง “บ้าเหรอ? ฉันก็แค่เก็บดอกเบี้ยล่วงหน้าเท่านั้นเอง!”

พูดจบ

เธอก็เหวี่ยงมืออีกข้างฟาดเข้าที่หน้าของเหยียนเฟยฝานหนึ่งฉาดเต็ม ๆ ก่อนจะตวัดมือกลับไปตบหน้าเซี่ยอวี่อิงซ้ำอีกครั้ง

ในห้องพักผู้ป่วยยามนี้ พลันอบอวลไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล