บทที่ 4

โทสะของเหยียนเฟยฝานพุ่งทะลุขีดจำกัด

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายออกไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด โดยไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายสายก็กดรับทันที “ครับคุณชาย”

“ไปเช็กมาเดี๋ยวนี้ว่าเจียงถังกับเมียฉันอยู่ไหน”

ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา นามว่า จัวกวาง ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะขานรับคำสั่ง “รับทราบครับ”

“เดี๋ยวนี้!”

เหยียนเฟยฝานคำรามลั่น

ดึกดื่นป่านนี้ แถมฝนยังตกหนักอีก ยัยผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?

ถึงกับต้องเผาข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาจนวอดวาย ถึงแม้ที่ผ่านมาเธอจะเคยอาละวาดบ้าง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่รุนแรงเท่าครั้งนี้มาก่อน

ในวินาทีนั้นเอง ลึก ๆ ในใจของเหยียนเฟยฝานกลับเริ่มมีความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ...

จัวกวางทำงานได้รวดเร็วสมคำร่ำลือ เพียงสิบนาทีเขาก็โทรกลับมา “คุณผู้หญิงอยู่ที่คอนโดมิเนียมอวี่ชิ่งไถ เขตซิงเหอครับ”

เหยียนเฟยฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย “เธอไปทำอะไรที่นั่น?”

ณ เขตซิงเหอ

เขาจำได้ว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่มีเพื่อนคนไหนพักอยู่แถวนั้นเลย

จัวกวางรายงานต่อ “คุณเจียงถังก็อยู่ที่นั่นด้วยครับ”

พอได้ยินชื่อเจียงถัง ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานก็มืดมนลงทันที

ในความคิดของเขา ผู้หญิงไม่ควรมีเพื่อนสนิทประเภทเพื่อนตาย เพราะพอมีเพื่อนแบบนี้ทีไรก็เหมือนมีสมองเพิ่มมาอีกสิบอัน คอยปั่นหัวกันไปหมด

ทุกครั้งที่โหลวซิงอิ๋นอยู่กับเจียงถัง มักจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเสมอ

เมื่อเหยียนเฟยฝานมาถึงอวี่ชิ่งไถ

โหลวซิงอิ๋นที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันก็หลับใหลไปเสียแล้ว

เจียงถังจำต้องเดินทางกลับโดยไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนได้ เนื่องจากโหลวซิงอิ๋นยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าไม่ต้องการรบกวนเธอไปมากกว่านี้ เจียงถังจึงทำได้เพียงรีบกลับไปจัดการหาคนมาคอยดูแลเพื่อนรักที่นี่แทน

โหลวซิงอิ๋นที่เพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นาน ถูกเสียงกริ่งประตูที่รัวสนั่นปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความรำคาญ

เธอคิดว่าเป็นเจียงถังที่อาจจะลืมของไว้

จึงลุกขึ้นเดินงัวเงียไปเปิดประตู “ลืมอะไรไว้อี...”

ทว่าคำสุดท้ายยังไม่ทันจะพ้นริมฝีปาก ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของเหยียนเฟยฝาน ใบหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและเย็นชาลงในพริบตา

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”

เหยียนเฟยฝานยืนนิ่งสงบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม บนสูทสีเข้มของเขายังมีละอองฝนเกาะพราวสะท้อนแสงไฟ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “คุณคิดว่าไงล่ะ?”

ทว่าเมื่อกวาดสายตาไปเห็นโหลวซิงอิ๋นที่อยู่ในชุดนอนบางเบา โทสะในกายเขาก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะแผดเผาทุกอย่าง

เขาชะโงกหน้ามองเข้าไปสำรวจด้านในห้องด้วยท่าทีคุกคาม แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคนอื่นอยู่ข้างใน โทสะที่โหมกระพือเมื่อครู่ก็ดูจะซาลงไปบ้าง กลิ่นอายอันตรายรอบตัวค่อย ๆ จางหายไป

“เจียงถังบอกว่าคุณแท้งลูก? ผมจะไม่มาอยู่เป็นเพื่อนคุณได้ไง?”

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเธอตามความเคยชิน หมายจะดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเพื่อเป็นการปลอบประโลมอีกฝ่ายเหมือนทุกครั้งในวันวาน

ทว่าครั้งนี้ โหลวซิงอิ๋นไม่ได้ยอมให้เขาดึงเข้าไปง่าย ๆ เหมือนที่ผ่านมา

เธอยืนนิ่งไม่ไหวติง แววตาที่จ้องมองเขานั้นคมกริบและเย็นชาจนน่าใจหาย

เหยียนเฟยฝานสบเข้ากับความเย็นชาในดวงตาคู่นั้น ความเย็นจาดวงตาแผ่ซ่านเข้ามาในใจเขาจนรู้สึกกระตุกวูบด้วยความกังวล

แต่เพียงเสี้ยววิเท่านั้น เขาปรับอารมณ์ให้กลับมาปกติพร้อมกับยกยิ้มมุมปากซ่อนความรู้สึกเมื่อครู่ “โอเคครับ โอเค แท้งก็แท้ง ผมมาดูแลคุณแล้วนี่ไง โอเคไหม?”

น้ำเสียงทีเล่นทีจริงแบบนั้นอีกแล้วสินะ

คำพูดเหล่านั้นราวกับกำลังบอกว่า คุณแกล้งท้อง โดยไม่ได้พูดออกมาโดยตรง

อารมณ์ของโหลวซิงอิ๋นที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงได้เพราะเจียงถังปลอบประโลมได้ไม่นาน ความโกรธที่เดือดพล่านในใจก็กลับมาปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เธอเงื้อเท้าขึ้นพลางถีบเข้าที่หน้าท้องของเหยียนเฟยฝานเต็มแรง

เหยียนเฟยฝานที่ไม่ทันได้ระวังตัวถูกถีบเข้าอย่างจังจนต้องอุทานร้อง ซี้ด ออกมาด้วยความจุก

แขนของเธอจึงหลุดออกจากพันธนาการของเขาในทันที

เมื่อเห็นโหลวซิงอิ๋นทำตัวเหมือนเม่นที่พองขนใส่เขา อาการปวดหัว ตุบ ๆ จึงแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“วันนี้คุณอาละวาดก็แล้ว เผาของในบ้านเยอะขนาดนั้นก็แล้ว ยังไม่หายโมโหอีกเหรอ?”

โหลวซิงอิ๋น “...”

แววตาของเธอยิ่งเย็นเยียบลงไปอีกขั้น

หายโมโหงั้นเหรอ? ความแค้นครั้งนี้ของเธอ ถ้ายังไม่มีใครสังเวยชีวิตล่ะก็ ไม่มีวันหายหรอก!

โหลวซิงอิ๋นเพียงแค่เค้นยิ้มหยันโดยไม่ได้พูดอะไร

ทว่าเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยกระแสแห่งการเยาะเย้ยนั้น กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเหยียนเฟยฝานจนเขารู้สึกยากจะทนทาน

เสียงนั้นราวกับเป็นตัวกระตุ้นให้อาการปวดหัวของชายหนุ่มเพิ่มระดับความรุนแรง “เอาเถอะ ผมผิดเอง ทุกอย่างเป็นความผิดผมทั้งหมดโอเคไหม? กลับบ้านกับผมเถอะนะ”

พูดจบ เหยียนเฟยฝานก็พยายามจะคว้ามือเธออีกครั้ง

ทว่าโหลวซิงอิ๋นถอยหลังหนีหนึ่งก้าวได้ทันท่วงที จึงรอดพ้นจากพันธนาการนั้น

ความห่างเหินที่แสนเย็นชาของเธอ ทำให้ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานมืดมนลงถึงขีดสุด บรรยากาศรอบข้างเริ่มอึดอัดจนหายใจลำบาก

“ที่นั่นคือบ้านของฉันจริง ๆ เหรอ?” โหลวซิงอิ๋นเหยียดยิ้มเย้ยหยัน “บ้านของฉัน แต่ทำไมชื่อในโฉนดที่ดินกลับเป็นชื่อของเหยียนเซียงล่ะ?”

เหยียนเซียง คือน้องสาวของเหยียนเฟยฝาน และมีความสัมพันธ์อันดีกับเซี่ยอวี่อิง

ส่วนคฤหาสน์เรือนหอที่เธออาศัยอยู่กับเหยียนเฟยฝานนั้น ถูกเปลี่ยนไปเป็นชื่อของเหยียนเซียงตั้งนานแล้ว!

ตระกูลเหยียนดูถูกว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาจากสถานสงเคราะห์

เงื่อนไขเดียวที่ยอมให้เธอแต่งงานกับเหยียนเฟยฝานได้ คือ ต้องแต่งงานแบบลับ ๆ เท่านั้น!

ไม่ว่าเหยียนเฟยฝานจะยกทรัพย์สินอะไรให้เธอ แม่ของเขาก็จะแอบยึดกลับไปแล้วโอนเป็นชื่อน้องสาวทั้งสองคนของเขาแทนทั้งหมด

แม้แต่คฤหาสน์เรือนหอหลังนั้น ชื่อในโฉนดก็กลายเป็นชื่อเหยียนเซียงไปแล้ว!

เบื้องหลังการกระทำทุกอย่างนั้น คือแผนการอันแยบยลเพื่อกำจัดเธอออกไปจากกองมรดก ผลักไสไม่ให้เธอมีส่วนแบ่งในสมบัติมหาศาลของตระกูลเหยียนแม้เพียงสลึงเดียวก็ไม่มีวันยอมให้เธอ

โหลวซิงอิ๋น “บ้านเป็นชื่อเหยียนเซียง แต่คุณกลับบอกว่านั่นคือบ้านของฉัน คุณไม่รู้สึกว่ามันน่าขำบ้างเหรอ?”

เหยียนเฟยฝานชะงักไปครู่หนึ่ง “พรุ่งนี้ผมจะโอนกลับเป็นชื่อคุณทันที โอเคไหม?”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เหมือนจะหมดความอดทนของเขา

โหลวซิงอิ๋นก็ไม่อยากจะเสวนาอะไรไร้สาระกับเขาอีก เธอจึงเอื้อมมือหมายจะปิดประตูใส่หน้าเขา

ทว่าเหยียนเฟยฝานกลับยึดขอบประตูไว้แน่น “ซิงอิ๋น อาละวาดให้มีขอบเขตหน่อย”

น้ำเสียงที่เคยปลอบประโลมเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวขึ้นมา

“แล้วคุณต้องการขอบเขตแบบไหนล่ะ?” โหลวซิงอิ๋นเลิกคิ้วถาม

มวลอารมณ์ที่ควรปะทุออกมาดั่งภูเขาไฟระเบิด กลับถูกสะกดกลั้นไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาได้อย่างไร้ที่ติ แม้แต่ตอนที่เอ่ยถึงเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเซี่ยอวี่อิง เธอก็ยังคงไว้ซึ่งความสงบนิ่ง สงบเสียจนดูเยือกเย็นและน่าหวาดหวั่น

“คุณกับเซี่ยอวี่อิงมีความสัมพันธ์คลุมเครือกันขนาดนั้น ยังจะมาให้ฉันอาละวาดแบบมีขอบเขตอีกงั้นเหรอ?”

เหยียนเฟยฝาน “...”

หน้าอกของเขาพองลมด้วยความโกรธจนแทบจะระเบิด!

“อย่าเอาผมไปโยงกับเธอตลอดเวลาได้ไหม ผมกับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น”

โหลวซิงอิ๋น “คนทั้งเมืองกั่งเฉิงเขาคิดกันไปหมดแล้วว่าเหยียนเฟยหยวนตายปุ๊บ คุณก็เตรียมรับช่วงต่อเป็นผัวเธอปั๊บ”

“ไม่มีใครรู้เลยว่าคุณแต่งงานแล้ว และยิ่งไม่มีใครรู้ว่าเมียของคุณชื่อโหลวซิงอิ๋น แบบนี้คุณยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวอีกเหรอ?”

ครึ่งปีแล้วสินะ

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานับตั้งแต่พี่ชายเขาเสียชีวิต เหยียนเฟยฝานก็ออกงานกับเซี่ยอวี่อิงอยู่ตลอดเวลา

ถึงขั้นมีคนเดาไปไกลว่าเด็กในท้องนั่นน่ะเป็นลูกของเหยียนเฟยฝานด้วยซ้ำ

แม้แต่ข่าวลือที่ว่า การตายของเหยียนเฟยหยวนอาจจะเกี่ยวข้องกับเหยียนเฟยฝาน...

เมื่อได้ยินเธอขุดเรื่องข่าวลือระหว่างเขากับเซี่ยอวี่อิงขึ้นมา ร่างกายของเหยียนเฟยฝานก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ “คุณเชื่อข่าวลือพวกนั้นงั้นเหรอ?”

ข่าวลือเหรอ?

โหลวซิงอิ๋นจ้องมองเหยียนเฟยฝานด้วยแววตานิ่งเรียบราวกับน้ำนิ่ง

เหยียนเฟยฝานรู้สึกได้ถึงแรงปิดประตูที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อึดอัดมากขึ้น “เธอกำลังป่วยเป็นโรคซึมเศร้า คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ?”

คำว่า โรคซึมเศร้า ทำเอาแววตาเย็นชาของโหลวซิงอิ๋นยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง

“ใช่ โรคซึมเศร้า เพราะฉะนั้นหน้าตาของคุณเลยเป็นยาระงับประสาทประจำตัวของเธอที่ดีที่สุดสินะ”

โรคซึมเศร้า ช่างเป็นข้ออ้างที่วิเศษเหลือเกิน

เพียงแค่เซี่ยอวี่อิงเริ่มคลุ้มคลั่ง บ้านใหญ่ก็จะนึกถึงเหยียนเฟยฝานเป็นคนแรกเพื่อให้เขาไปปลอบประโลม

โหลวซิงอิ๋นหลับตาลงอย่างอ่อนใจ “พรุ่งนี้เซ็นใบหย่าที่ฉันจะส่งไปให้ซะ แล้วก็ไปดูแลเธอเถอะ คุณจะดูแลเธอตลอดชั่วชีวิตฉันก็จะไม่ว่าอะไรเลย”

เขาอยากจะดูแลนานแค่ไหนก็เชิญ!

ความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวแบบนี้ เธอขยะแขยงจนทนไม่ไหวแล้ว

เมื่อเผชิญกับท่าทีที่ห่างเหินและเฉยชาของเธอ ความอดทนของเหยียนเฟยฝานก็สิ้นสุดลง “โหลวซิงอิ๋น!”

โหลวซิงอิ๋นทิ้งท้ายด้วยเสียงที่เย็นเยียบที่สุด “อ้อ แล้วฝากบอกเซี่ยอวี่อิงด้วยนะ ว่าให้เตรียมตัวรับหมายศาลไว้ได้เลย!”