ความจริงปรากฏ

"ข้าอยากไปหอสมุด ที่นี่มีหอสมุดหรือไม่"

หลี่ซิ่วหนิงถามขึ้น จื่อรั่วรู้ดีว่าในเมืองนี้มีหอสมุดแห่งหนึ่ง แต่นางมิอยากให้คุณหนูใหญ่ออกนอกจวนจึงอาสาว่าจะไปหยิบยืมมาให้

"ข้าจะไปยืมมาให้เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ต้องการอ่านเรื่องใดเจ้าคะ"

นางรู้ว่ากำลังถูกกันท่าคงมีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับตัวเองเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นจื่อรั่วคงไม่มีท่าทางขึงขังเช่นนี้ ก็หลี่จิ้นหยางเป็นห่วงหลานสาวคนเดียวขนาดนี้ เขาย่อมออกคำสั่งให้คนในจวนคอยดูแลนางทุกย่างก้าวอยู่แล้ว

"เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าข้าอยากอ่านเรื่องใด"

หลี่ซิ่วหนิงตอบด้วยท่าทีเฉยชา นางก็อยากรู้เหมือนกันว่าภายนอกจวนเป็นอย่างไรบ้างในเวลานี้ คนข้างในถึงได้ห้ามปรามไปเสียทุกสิ่งอย่าง

เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ไม่ยอมฟังจื่อรั่วจึงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง

"ทุกครั้งคุณหนูไม่เคยอยากอ่านตำรับตำรานี่เจ้าคะ อีกอย่างในจวนก็มีห้องสมุดมีตำรามากมายหากท่านต้องการ นายท่านสั่งไว้ว่าหากคุณหนูใหญ่อยากได้สิ่งใดก็บอกข้าได้ทันที หากข้าทำไม่ได้นายท่านจะจัดหาให้เอง"

นางตอบตามความจริงที่ได้รับมอบหมาย

"อย่าลำบากเลย ข้าไม่อยากรบกวนไปถึงท่านลุง"

หลี่ซิ่วหนิงเอ่ยขึ้นเตรียมตัวเพื่อออกไปข้างนอก จื่อรั่วไม่กล้าขัดใจเกรงว่าอาจจะโดนทุบตีเหมือนคราวเก่าก่อนจึงยินยอมและเดินตามไปด้วยติดๆ

สตรีทั้งสองนั่งรถม้ามาจนถึงหอสมุดใหญ่ในแคว้นฉี นางไม่เคยมาที่แห่งนี้มาก่อนบรรยากาศเงียบสงบ ผู้คนไม่มากและดูเป็นส่วนตัวมีพื้นที่กว้างขวาง ผู้มาใช้บริการส่วนมากไม่พ้นบัณฑิตผู้คร่ำเคร่ง หลี่ซิ่วหนิงใช้เวลาในการอ่านตำราอยู่ถึงสองชั่วยามจึงเดินทางกลับจวน ละแวกนี้มีตลาดขนาดใหญ่ทำให้นางรู้สึกสนใจอยากเดินชม

"เราเดินเล่นกันสักหน่อยจึงกลับเถิด"

นางชวนจื่อรั่วที่ยืนตัวแข็งมิกล้าขัดใจแต่อยากรีบกลับจวนแล้ว

"แต่ว่าใกล้เย็นแล้วนะเจ้าคะ"

จื่อรั่วเกรงว่าหากนายท่านรู้ว่าออกมานอกจวนโดยไม่ขออนุญาตอาจมีความผิดถ้าถูกจับได้ ทว่าคุณหนูใหญ่ของนางไม่ฟังเสียงใดเลย ตรงข้ามกลับเดินลิ่วๆ นำหน้าเข้าไปที่ร้านขายปิ่นปักผมเสียแล้ว จื่อรั่ววิ่งตามแทบไม่ทัน คุณหนูใหญ่มักทำสิ่งใดรวดเร็วเช่นนี้เสมอแต่นางก็ไม่ชินเสียที

หน้าร้านขายปิ่นปักผมขนาดใหญ่ มีปิ่นหยกสวยงามสะดุดตาชิ้นหนึ่ง หลี่ซิ่วหนิงเอื้อมมือเพื่อหยิบขึ้นมาดู แต่มือใหญ่ของใครบางคนหยิบได้ไวกว่า เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองพบกับฉีหย่งเล่อยืนเคียงคู่จางถิงถิง ในมือของเขาถือปิ่นหยกอันงามเอาไว้

สองหนุ่มสาวมองหลี่ซิ่วหนิงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ฉีหย่งเล่อแค่นยิ้มออกมาอย่างสมเพช เขาอยากสมน้ำหน้าหลี่ซิ่วหนิงที่พลาดการได้เป็นคู่ครองขององค์รัชทายาทไปอย่างง่ายดาย ส่วนจางถิงถิงที่ยืนชูคอทำตัวสูงส่งราวเทพธิดาปรายตามองนางอย่างเย้ยหยันไม่แพ้กัน

"นึกว่าใครที่ไหน แม่นางหลี่นั่นเอง เจ้าช่างกล้าออกมาเดินตลาดในที่คนพลุกพล่านไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือ"

จางถิงถิงเอ่ยขึ้นพลางชูคอดั่งตัวเองสูงศักดิ์กว่าใคร ช่างแตกต่างจากเมื่อครั้งก่อนยิ่งนัก หลี่ซิ่วหนิงยิ้มแย้มไม่ทุกข์ร้อน

"เหตุใดต้องอายด้วยเล่า ในเมื่อข้ามิได้ทำความผิดอันใด"

จางถิงถิงเงยหน้าสบตาฉีหย่งเล่อ ยิ้มโปรยเสน่ห์ให้เขา ฝ่ายนั้นก็ตอบสนองได้รวดเร็วเอื้อมมือโอบกระชับเอวบางเข้าแนบชิดตัวยิ้มให้อย่างมีความหมาย หวังให้หลี่ซิ่วหนิงเจ็บปวด เขาอยากให้นางผิดหวังที่สุดในชีวิตอยากให้นางได้รับรู้ว่าในหัวใจของเขาไม่เคยมีใจ ไม่แยแสและนางควรเจียมตัวเลิกตามเซ้าซี้ให้เขารำคาญอับอายประชาชนเสียที แต่สิ่งที่เห็นในตอนนี้มีเพียงแววตานิ่งเฉยดูว่างเปล่าในแบบที่เคยไม่เคยมีมาก่อน เขาสบตาคู่สวยตรงๆ เป็นครั้งแรกที่นางมีสายตาเช่นนี้ให้กับเขา

"ปิ่นหยกในมือของท่านข้าต้องการมัน คืนมาให้ข้า"

หลี่ซิ่วหนิงทวงปิ่นหยกซึ่งๆ หน้าโดยไม่สนใจว่าบุรุษสตรีที่ยืนอยู่ด้านหน้ากระทำกิริยาเหยียดหยามนางขนาดไหน

จางถิงถิงอดไม่ได้ นางอยากได้ปิ่นหยกอันนี้ ยิ่งรู้ว่าหลี่ซิ่วหนิงอยากได้นางยิ่งอยากแย่งมาครอบครองให้ได้

"องค์ชายทรงหยิบขึ้นมาก่อนและต้องการให้ข้าเป็นของขวัญ เจ้ามองหาชิ้นอื่นเถิด อีกอย่างมันเหมาะกับข้ามากกว่า"

นางต้องการด่าหลี่ซิ่วหนิงตรงๆ จึงพูดออกมาโดยไม่ยั้งคิด เหมือนต้องการประกาศให้ชาวเมืองรู้ด้วยว่านางคือว่าที่คู่หมั้นคนใหม่ที่จะขึ้นครองตำแหน่งเป็นมเหสีในอนาคต ผู้คนต่างหันมามองการสนทนาของบุคคลทั้งสาม พวกเขาเองก็อยากรู้อยากเห็นว่าหลี่ซิ่วหนิงจะจัดการอย่างไร นางจะอาละวาดหรือฟูมฟายอย่างที่เคยทำ แม้ว่าเป็นพฤติกรรมที่น่าระอาแต่พวกเขาก็ยังสนใจอยู่ดี

"ก็ได้ สิ่งของที่อยู่ในมือคนอื่นแล้วข้าก็ไม่อยากได้ ข้าถือว่ามันมีตำหนิ"

นางพูดเน้นให้จางถิงถิงได้ยินชัดเจนก่อนสะบัดตัวเดินไปขึ้นรถม้า จางถิงถิงได้แต่ก้มหน้าอับอายผู้คน ใบหน้าแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ออกมา ทำให้ฉีหย่งเล่อประคองนางออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

ผู้คนต่างซุบซิบตามหลังเบาๆ ว่าช่างไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง เพิ่งถอนหมั้นนางได้ไม่นานองค์ชายก็ควงสตรีคนใหม่ออกนอกหน้า หลายคนจึงกลับมาเห็นใจหลี่ซิ่วหนิงที่ถูกถอนหมั้นแล้วยังถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีได้ขนาดนี้ ถึงนางจะทำกิริยาไม่ค่อยงามก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดในฐานะคู่หมั้น ส่วนในเวลานี้องค์ชายต่างหากที่ทำไม่ถูกต้องแล้วยังทำร้ายจิตใจนางได้ลงคอ

หลี่ซิ่วหนิงเดินผ่าน ผู้คนต่างจับจ้องนางเสียงซุบซิบว่านางถูกองค์ชายถอนหมั้นดังขึ้นให้ได้ยิน จื่อรั่วเกรงว่าคุณหนูใหญ่จะคิดมากจึงเร่งเร้าให้รีบไปขึ้นรถม้าโดยเร็ว

ในใจของหลี่ซิ่วหนิงมิได้เสียอกเสียใจเลยแม้แต่น้อย เรื่องแค่นี้นางไม่ยี่หระอยู่แล้ว ในเมื่อมากกว่านี้พวกเขาทั้งคู่ก็เคยกระทำหลี่ซิ่วหนิงนิ่งเงียบมาตลอดทางทำให้จื่อรั่วใจคอไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่กำลังคิดสิ่งใดอยู่ อากัปกิริยาเงียบนิ่งในขณะนี้จื่อรั่วไม่สามารถคาดเดาสิ่งใดได้ นึกเพียงว่าน่าเป็นห่วงไม่น้อย

หลี่จิ้นหยางยืนคอยท่าหลานสาวอยู่หน้าจวน เมื่อได้รู้ว่านางออกไปข้างนอกแล้วยังไม่กลับมา เขาเองก็นึกเป็นห่วงจนไม่สามารถทำสิ่งใดได้ หลี่ซิ่วหนิงมิใช่สตรีแข็งแกร่งเอาเสียเลย เขารู้ดีว่านางบอบบางทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้ได้รับรู้เรื่องราวใดบ้าง เขาแน่ใจว่าต้องมีใครสักคนเข้ามาพูดคุยเรื่องการถอนหมั้นให้นางสะเทือนใจเป็นแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวายใจ

เสียงรถม้าดังเข้ามาใกล้และจอดหน้าจวนเพียงไม่นานร่างบอบบางก็เดินเข้ามา นางพบผู้เป็นลุงยืนรอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ส่วนจื่อรั่วก็เอาแต่ก้มหน้าอย่างหวาดหวั่น

"ท่านลุงข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

นางรายงานเพื่อให้เขารู้ว่านางกลับมาอย่างปลอดภัย

"คราวหน้าคราวหลังเจ้าต้องการสิ่งใดก็ควรบอกลุงก่อนเข้าใจหรือไม่"

เห็นแววตาแสนซื่อจริงใจก็ทำให้หลี่จิ้นหยางดุนางไม่ลง ในเมื่อหลานสาวพบเรื่องหนักหนามามากแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะดุทั้งนายทั้งบ่าวเขาก็ได้แต่บอกให้รีบกลับห้องไปพักผ่อน

"จื่อรั่ว"

เสียงห้าวดังไล่หลังทำให้จื่อรั่วหยุดเดินแล้วหันกลับทั้งที่ก้มหน้า

"เจ้าคะ"

นางขานรับเสียงสั่น

"ขอบใจที่ดูแลคุณหนูเป็นอย่างดี"

เขาเอ่ยขึ้นทำให้จื่อรั่วโค้งคำนับแล้วขอตัวกลับห้องตามคุณหนูใหญ่ไป