ช่วงเปลี่ยนผ่าน

ฮ่องเต้ทรงประชวรหนักพระสนมจึงเรียกองค์ชายฉีหย่งเล่อเข้าเฝ้า ทุกฝ่ายต่างร้อนใจที่พระองค์มีอาการทรุดลงในเวลาอันรวดเร็ว

"ข้าคงไม่ไหวแล้ว เตรียมร่างราชโองการแต่งตั้งฮ่องเต้องค์ใหม่เถิด"

ฮ่องเต้รับสั่งกับกงกงให้รีบร่างราชโองการ

"แต่ว่า..."

กงกงไม่แน่ใจคิดจะแย้ง ขึ้นฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ขึ้นห้าม เขาจึงถวายบังคมและออกไปทำตามหน้าที่อย่างไม่เต็มใจนักโดยมีพระสนมนั่งยิ้มไล่หลัง

"พระองค์เพียงพักผ่อนให้มากอาการก็ดีขึ้นเพคะ เสวยยาสมุนไพรชั้นดี อาหารบำรุงกำลังให้มากขึ้นก็จะทรงหายเพคะ"

พระสนมเอ่ยยิ้มแย้มดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก หากเป็นเมื่อก่อนฮ่องเต้คงรู้สึกมีกำลังใจต่อสู้ แต่เวลานี้พระองค์ทรงรู้ดีว่าเป็นอย่างไร

"ข้ารู้ตัวดีพระสนม ห่วงแต่เจ้า"

ทรงตรัสเสียงบางเบาก่อนเอื้อมพระหัตถ์กุมมือเรียวเอาไว้ สีพระพักตร์ดูกังวล พระสนมยิ้มให้อีกครั้งเอ่ยขึ้นเสียงหนักแน่นเพราะทุกคนออกไปหมดแล้วมีเพียงองค์ชายกับนางเท่านั้น

"หม่อมฉันมิเป็นไรเพคะ มีองค์ชายอยู่อย่าทรงเป็นห่วงเลยเพคะ ฝ่าบาทพักผ่อนให้มากๆ ตื่นมาอาการก็ดีขึ้น"

พระสนมพูดจบก็ห่มผ้าให้ฮ่องเต้ได้พักผ่อน นางยังไม่ปักใจเชื่อว่าฮ่องเต้มีพระวรกายอ่อนแอลง ถึงทุกอย่างถูกเตรียมการไว้แล้วก็ตาม

ฮ่องเต้รับสั่งให้ทุกคนเข้าเฝ้าพร้องเพรียงกัน ทรงฝากฉีหย่งเล่อขึ้นครองบัลลังก์อย่างมีคุณธรรมนำทางพร้อมกับทรงขอให้กองทัพตระกูลหลี่เป็นกองทัพหลักของแคว้นฉี ส่วนกองทัพหลวงให้เป็นกองสำรองเหมือนเดิม หลังจากปลดกองทัพตระกูลหลี่ไปสักพักเนื่องจากปัญหาสุขภาพของหลี่จิ้นหยาง ทรงเห็นว่าตระกูลหลี่เป็นกำลังสำคัญของบ้านเมืองประชาชนเองก็ไว้วางใจมาตลอด ถึงแม้ไม่ได้เกี่ยวดองกันแล้วก็ไม่ควรทอดทิ้งพวกเขา เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้รู้สึกผิดมาตลอด เมื่อทรงคิดได้จึงรับสั่งให้กงกงร่างราชโองการอีกหนึ่งฉบับเพื่อตระกูลหลี่ด้วย

ฮ่องเต้สวรรคตอย่างสงบมีการจัดพิธีขึ้นอย่างสมพระเกียรติ หลี่จิ้นหยางนำกองทัพเข้าวังหลวงเพื่อเคารพพระศพเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ถึงอย่างไรพระองค์ก็ทรงมีคุณูปการกับกองทัพหลี่มิใช่น้อย หลี่จิ้นหยางมิได้มีความเคียดแค้นใดต่อฮ่องเต้และราชสำนักเขานั้นมีจิตสำนึกที่ดีมีความจงรักภักดีเสมอมาอยู่แล้ว

หลี่ซิ่วหนิงได้เข้าร่วมงานนี้ด้วย นางไม่ค่อยชอบบรรยากาศของวังหลวงเท่าใดนักจึงออกมานั่งรับลมด้านนอก ในขณะที่พิธีการเสร็จสิ้นลงต่อไปก็เป็นการประกาศราชโองการฮ่องเต้องค์ใหม่ ซึ่งไม่สำคัญสำหรับนาง

ที่นี่คือวังหลวง นางกวาดตามองไปโดยรอบสถานที่แปลกตาทำให้หยุดยืนมองนานเป็นพิเศษ ขณะที่ทุกคนยุ่งกับงานพระศพของฮ่องเต้กันทั้งนั้นคงไม่มีอะไรหากหลี่ซิ่วหนิงจะออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เพื่อหายใจได้เต็มปอด

ประกาศราชโองการแต่งตั้งฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อขึ้นครองราชย์ทันทีที่งานศพผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ขณะนี้ชาวแคว้นฉีมีฮ่องเต้องค์ใหม่ปกครองพวกเขาอย่างเป็นทางการทหารกล้ายืนเรียงแถวอย่างมีระเบียบละลานตา เหล่าข้าราชบริพารประจำตำแหน่งด้วยความเรียบร้อยและหนึ่งในนั้นยังมีกองทัพหลี่รวมอยู่ด้วย

"ฮ่องเต้องค์ใหม่"

หลี่ซิ่วหนิงพึมพำนางมองไปบนหน้าประตูด้านในด้วยสายตาเย็นชา ถึงแม้ไม่อยากเกี่ยวข้องแต่ด้วยมารยาทนางจึงควรมาร่วมเป็น'สักขีพยาน'ให้ฮ่องเต้องค์ใหม่ที่มีใบหน้าแช่มชื่นแตกต่างจากวันก่อนที่ดูเศร้าซึมเหมือนเสียพระทัยยิ่ง

หลี่จิ้นหยางและหลี่ซิ่วหนิงเดินทางกลับจวนพร้อมกันหลังจากพิธีการเสร็จสิ้นลงนางจึงขอตัวแยกไปยังห้องเพื่อพักผ่อน

"หลานลุง เจ้าสบายตัวดีหรือไม่"

เขาถามขึ้นอย่างเป็นห่วงจับใจ

"ข้าไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ"

นางตอบอย่างนอบน้อมยิ้มกว้างให้ผู้เป็นลุงคลายความกังวล หลี่ซิ่วหนิงเข้ามาในห้องปิดประตูแน่นหนา เดินไปนั่งลงบนโต๊ะรับรองเงียบๆ ตอนนี้มีโอกาสเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ได้ร่วมงานพระศพได้เห็นพิธีการในยุคโบราณพิธีการนั้นสวยงามแต่จิตใจคนช่างต่ำช้านางเพียงแต่ครุ่นคิดเท่านั้น แววตาสีหน้าไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกใดออกมาชัดเจน นั่งอยู่เพียงครู่เดียวก็เข้าไปอาบน้ำผลัดผ้าแล้วเข้านอนแต่หัววัน

ดูเหมือนอาการป่วยของหลี่จิ้นหยางกำเริบหลายเดือนมานี้เขาเฝ้าคิดกังวลถึงฐานะของกองทัพหลี่และการดูแลหลี่ซิ่วหนิง แม้ยามหลับก็หลับไม่เต็มอิ่ม มีเรื่องราวมากมายให้ต้องทบทวนขบคิด

หลี่ซิ่วหนิงเป็นเพียงสตรีบอบบางนางจะสืบทอดในสิ่งที่เขาคิดไว้ได้หรือไม่ อันที่จริงเขาไม่ควรแม้แต่คิดด้วยซ้ำ ในเมื่อนางก็เป็นเพียงผู้หญิง สตรีก็คือสตรีจะเก่งกาจเท่าบุรุษนั้นแทบไม่มีทางเป็นไปได้เลย

เขายังมีอี้เฉินที่ไว้วางใจได้แต่อี้เฉินยังหนุ่มแน่นไม่ใช่คนของตระกูล หากวันใดวันหนึ่งมีเหตุต้องลาออกไปใช้ชีวิตของเขา เมื่อนั้นกองทัพจะทำเช่นไร ตระกูลของเขาสร้างกองทัพนี้มาหลายชั่วคนสะสมผลงานในการปกป้องแคว้นและประชาชนมาไม่รู้กี่รุ่นทุกอย่างต้องพังพินาศลงในรุ่นของเขาอย่างนั้นหรือ

หลี่จิ้นหยางอดวิตกไม่ได้ มันเป็นปัญหาที่เขาแก้ไม่ตกเอาเสียเลย การผลักภาระยิ่งใหญ่ไปให้หลานสาวช่างน่าละอายนัก สตรีตัวเล็กๆ ต้องแบกรับหน้าที่ในการดูแลกองทัพเรือนแสนจะเป็นไปได้อย่างไรกันเมื่อคิดถี่ถ้วนเขาจึงรู้ว่าตัวเองนั้นบ้าเกินไปแล้ว

"ท่านลุงคิดอะไรหรือเจ้าคะ"

เสียงกังวานใสทักทายขึ้น ชายอาวุโสตื่นจากภวังค์ความคิด หมุนกายมาหานางยิ้มกว้างอย่างสดชื่น

"ลุงคิดไปเรื่อยเปื่อย แล้วเจ้าล่ะ"

เขาตอบอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ความหวาดวิตกเมื่อครู่จางหายไปอย่างรวดเร็วหลี่ซิ่วหนิงใช่ว่าจะไม่รู้สึกรู้สา แววตาของหลี่จิ้นหยางคือคำตอบที่นางอยากรู้ เขากำลังมีความกังวลอย่างหนักในบางเรื่องอยู่

ด้วยความอยากรู้หลี่จิ้นหยางหันกลับมาฝึกวรยุทธ์ที่ร้างราไปนาน จู่ๆ เขาก็อยากฟื้นฟูร่างกายของตนเองโดยที่รู้อยู่เต็มอกว่าเป็นไปได้ยาก เขากำหมัดออกแรงชกลมสุดกำลัง ทว่าเรี่ยวแรงของเขากลับมีเพียงน้อยนิดแค่เพียงดันหมัดออกไป

อาการป่วยคราวนี้ทำให้เขาดูแก่ชราเกินไปพร้อมกับเรี่ยวแรงค่อยๆ หดหาย มันลดน้อยถอยลงจนน่าประหลาดยิ่ง ความเป็นจริงทำให้เขาเครียดจัดแม้ว่าในร่างกายจะได้รับการบำรุงจากยาสมุนไพรชั้นดีแล้วก็ตาม แต่เหมือนว่ามันไม่สามารถช่วยให้สภาพร่างกายกลับมาเหมือนเดิมได้เลย