แจ้งข่าวร้าย

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่องค์ชายเสด็จมาถึงจวน หนิงเอ๋อร์ เจ้าคงสบายใจขึ้นมากแต่ตอนนี้ควรรีบพักผ่อนได้แล้ว"

หลี่จิ้นหยางเพิ่งกลับเข้ามาหลังจากฉีหย่งเล่อออกไปได้สองชั่วยาม จึงไม่ได้รับรู้ว่าเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นช่วงที่เขาไม่อยู่

"ท่านลุงควรพักผ่อนให้มากนะเจ้าคะ ท่านเองก็ควรดูแลสุขภาพด้วยเช่นกัน"

นางเอ่ยนุ่มนวลแตกต่างจากเมื่อสักครู่ที่อยู่กับองค์ชายอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของหลี่จิ้นหยางแช่มชื่นขึ้น ครั้งนี้เขาได้หลานสาวผู้มีกิริยาน่ารักน่าเอ็นดูเหมาะสมกับใบหน้าของนาง แทนที่เด็กสาวเอาแต่ใจเป็นใหญ่ไม่รู้จักการเอื้ออาทรผู้อื่นเช่นในอดีต

บรรยากาศยามเช้าตรู่ภายในจวนตระกูลหลี่...

หลี่จิ้นหยางนั่งเล่นรับอากาศบริสุทธิ์ในยามเช้าโดยมี'อี้เฉิน'ทหารคนสนิทคอยดูแลไม่ห่าง เขาคอยรับใช้ช่วยเหลือในทุกเรื่องของตระกูลหลี่ อี้เฉินเป็นทหารฝีมือดีเทียบเท่าองครักษ์ในวังหลวง ทว่าเขาเลือกเข้ามาอยู่ในกองทัพตระกูลหลี่มากกว่ารับใช้ราชสำนักด้วยเห็นว่าอดีตแม่ทัพผู้นี้มีคุณธรรมและเป็นคนดีน่านับถือมากกว่ารับใช้คนร้อยเล่ห์ในนั้น

"ท่านลุงตื่นเช้าเกินไปหรือไม่เจ้าคะ หมอกยังหนาอยู่เลยระวังไม่สบายเอาได้"

เสียงใสของหลี่ซิ่วหนิงดังขึ้นด้านหลังพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ ทำให้หลี่จิ้นหยางประหลาดใจที่นางตื่นเช้าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"หนิงเอ๋อร์ ลุงต่างหากที่ควรพูดคำนี้ เจ้าต้องพักผ่อนให้มากเข้าใจหรือไม่"

เขามีสีหน้าเคร่งขรึมลงในใจนึกเป็นห่วงนางไม่น้อยไปกว่ากัน แม้แต่อี้เฉินก็อดแปลกใจไม่ได้ที่คุณหนูใหญ่ดูเปลี่ยนไปเช่นนี้ ก่อนหน้านั้นเขาไม่ค่อยชอบใจกับพฤติกรรมของนางเท่าใดนัก จึงไม่ค่อยพูดคุยด้วยและพยายามเลี่ยงการพบปะกับหลี่ซิ่วหนิงเป็นประจำ

"ข้าสบายดีเจ้าค่ะหายเป็นปกติแล้ว สักครู่ข้าจะสั่งแม่ครัวทำซุปกระดูกตุ๋นยาจีนให้ท่านลุงเพื่อบำรุงกำลัง ท่านคอยดูแลข้าจนตัวเองอ่อนล้า ทำเช่นนี้ข้ายิ่งควรตอบแทนท่าน"

บุรุษทั้งสองมิได้หูฝาดใช่หรือไม่ นี่หลี่ซิ่วหนิงได้เปลี่ยนไปจริงๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเสียด้วย

ช่วงสายหลังจากอาหารเช้าที่นางสั่งทำเสร็จ หลี่ซิ่วหนิงให้จื่อรั่วยกมาที่ห้องอาหารของหลี่จิ้นหยาง นางนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนเขาใบหน้าเริ่มมีเลือดฝาดเหมือนปกติ ทำให้ผู้เป็นลุงเบาใจและแม้ว่าเขาจะถูกนางบังคับให้กินอาหารจนหมดเขาก็เต็มใจไม่มีอิดออด

ตั้งแต่อาการป่วยหนักเริ่มดีขึ้น ร่างกายได้รับการฟื้นฟูดีแล้ว นางจึงได้มีโอกาสศึกษาตระกูลนี้เพราะความทรงจำของร่างนี้บางส่วนถูกลบเลือน มีความทรงจำของนางทับซ้อนเข้ามาแทนที่ จึงทำให้นางที่มีนิสัยเย็นชากับทุกสิ่งทุกอย่างไร้ความรู้สึกรักใคร่ในตัวฉีหย่งเล่อ เขายังเข้าใจว่านางไม่สามารถลบลืมเขาได้แน่นอน อย่างไรก็ตามแม้ว่าเรื่องที่จะแจ้งนางอาจไม่ยินยอมเขาก็ต้องบอกกล่าวการยกเลิกการหมั้นหมายอยู่ดี

ฉีหย่งเล่อกลับมาอีกครั้งโดยมีจางถิงถิงติดสายห้อยตามมาด้วยเหมือนคราวก่อน เมื่อให้คนข้างในสืบข่าวว่านางหายป่วยดีแล้วแปลว่าสามารถรับรู้ความจริงได้ ส่วนนางจะยอมรับได้หรือไม่เขาไม่ได้สนใจไยดีหากนางจะฆ่าตัวตายหลังจากนี้ก็แล้วแต่ก็แล้วกัน

หลี่จิ้นหยางเพิ่งนึกเอะใจที่มีสตรีแรกรุ่นตามองค์ชายมาด้วย นางเป็นคนคนเดียวกับคราวก่อน เขาไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อยว่ามาในฐานะใดเพียงแค่ประหลาดใจเท่านั้นไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักเด็กสาวจางถิงถิงผู้นี้มาก่อน เขาเคยพบนางตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อยจนกระทั่งวันนี้ได้พบถึงสองครั้ง เขามิอาจคลายความกังวลที่เริ่มก่อตัวลงได้ การที่องค์ชายพาสตรีอื่นมีฐานะไม่ชัดเจนตามเสด็จด้วยถือว่าไม่ปกติเสียแล้ว องค์ชายทำเช่นนี้เท่ากับไม่ไว้หน้าตระกูลหลี่ ไม่สนใจความรู้สึกของหลี่ซิ่วหนิงเลยสักนิดเพียงเพราะเขาแก่ชราลงและเจ็บป่วยไม่สามารถนำทัพออกปกป้องราชสำนักได้ถึงกับอยากถีบหัวส่งเชียวหรือ คุณงามความดีที่ตระกูลหลี่สร้างมาตลอดทุกช่วงอายุคนไม่ได้มีความหมายกับราชสำนักอีกแล้วหรือไรถึงได้หยามเกียรติกันได้ถึงเพียงนี้ ฉีหย่งเล่อเมินสายตาด้วยความรำคาญเพราะอยากให้ความสัมพันธ์ของเขากับหลี่ซิ่วหนิงจบลงโดยไวจึงเอ่ยขึ้นว่า

"ที่ข้ามาวันนี้มีเรื่องสำคัญแจ้งให้ทราบ เห็นว่าหลี่ซิ่วหนิงหายเป็นปกติแล้วนางคงยอมรับฟัง ฮ่องเต้ได้ร่างราชโองการไว้แล้วรอประกาศการยกเลิกการหมั้นในเร็ววันนี้"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความเกรงใจต่อหลี่จิ้นหยางโดยสิ้นเชิง

"เพราะเหตุใดพะยะค่ะ ฮ่องเต้จึงทรงทำเช่นนี้ แล้วองค์ชาย..."

เขายังพูดไม่ทันจบก็ถูกแทรกขึ้น

"ไม่ต้องถามหาเหตุผลจากข้า เพราะข้ากับนางมิได้รักใคร่ชอบพอกันตั้งแต่แรกจึงลงเอยเช่นนี้ หากนางรับรู้ก็อาจดีใจเสียด้วยซ้ำ หมดธุระแล้วข้าขอตัว"

เขาสาธยายอย่างไร้เหตุผลแล้วก็ชิงจากไปทิ้งให้หลี่จิ้นหยางยืนตัวแข็งทื่ออย่างคาดไม่ถึง หลี่ซิ่วหนิงผิดเรื่องใดเหตุใดนางจึงถูกกระทำให้อับอายเช่นนี้ นางรักใคร่และเทิดทูนองค์ชายยิ่งกว่าชีวิต เขากล่าวหานางไม่เป็นธรรมเพียงเพราะอยากตีจากอย่างนั้นหรือ ลำพังตัวเขาเองจะถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร ชายชาติทหารทำใจรับได้ทุกเรื่อง แต่หลานสาวคนเดียวที่นางเคยถูกประคบประหงมมาตลอดจะยอมรับความจริงสุดอัปยศนี้ได้อย่างไร

เขาไม่มีทางให้นางรับรู้เรื่องเลวร้ายนี้เด็ดขาด หากอาการป่วยที่เพิ่งหายได้ไม่นานกระทบกระเทือนจิตใจคราวนี้นางอาจล้มป่วยหนักกว่าเดิมก็เป็นได้

หลี่จิ้นหยางสั่งให้จื่อรั่วดูแลคุณหนูใหญ่ให้ดีมิให้ออกมานอกห้อง เขาอ้างเหตุผลว่านางเพิ่งหายป่วยถึงจะเป็นปกติแล้วก็ยังไม่วางใจ ควรพักผ่อนให้มากไปอีกสักระยะเสียก่อนเพื่อให้เรื่องราวผ่านพ้นไป เขาถึงจะหาทางแก้ไขทีหลัง หากนางเกิดสงสัยหรืออยากไปเยี่ยมองค์ชายเหมือนที่เคยทำ

และแล้วก็มีราชโองการเรื่องยกเลิกการหมั้นหมายขององค์ชายและหลี่ซิ่วหนิงออกมาจริงๆ ชาวเมืองแคว้นฉีมีข่าวใหม่ให้ร่ำลือกันอีกครั้ง ทายาทตระกูลหลี่ถูกยกเลิกการหมั้นกับองค์ชายรัชทายาทเสียแล้ว เสียงเล่าลือส่วนใหญ่ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย

"ก็นางตามตื๊อน่ารำคาญจนเกินงามทางวังหลวงคงรับไม่ไหว"

"นางไม่มีความสามารถต่างหาก วันๆ เอาแต่วิ่งตามองค์ชาย งานบ้านงานเรือนมิได้สนใจ"

"องค์ชายเป็นถึงรัชทายาทควรมีคู่ที่เหมาะสมกว่านี้"

"แต่นางก็งดงามไม่แพ้สตรีสูงศักดิ์คนใดเลยนะ"

"นางแค่ไม่มีดี แต่ก็ฝึกกันได้คิดไปแล้วก็น่าเห็นใจ"

เสียงเหล่านั้นเหยียบย่ำซ้ำเติมเสียมากกว่าเห็นใจเพราะชาวแคว้นฉีเองก็รู้จักนาง ไม่ค่อยมีใครอยากสุงสิงเพราะหลี่ซิ่วหนิงนั้นเย่อหยิ่งแล้งน้ำใจกับผู้อื่น ไม่สนใจเล่าเรียน นอกจากคอยเกาะแกะองค์ชายไปวันๆ แล้วชีวิตของนางแทบไม่มีประโยชน์ใด แตกต่างจากหลี่จิ้นหยางผู้เป็นลุงราวฟ้ากับเหว ที่นางได้ดีผูกสัมพันธ์กับราชวงศ์ได้นับว่าเป็นบารมีของแม่ทัพหลี่และตระกูลหลี่โดยแท้จริง

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ใครต่อใครซุบซิบนินทากันในขณะนี้ หลี่ซิ่วหนิงก็ไม่ได้รับรู้หรือหากได้รับรู้นางก็ยอมรับได้ถ้ามันคือเรื่องจริง สิ่งที่ทำได้แต่ละวันคืออ่านตำรับตำราในห้องอย่างไม่รู้เบื่อ

ภายในวังหลวงพระสนมหม่าซือเสียนนั่งเชิดหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องกับผลงานชิ้นเอกการกำจัดคนของตระกูลหลี่ง่ายดายเพียงดีดนิ้ว นางมิต้องลงมือทำสิ่งใดให้เหนื่อยเลย ความสมหวังก็วิ่งเข้ามาหาแล้ว

"ตระกูลหลี่จะได้รู้สำนึกเสียบ้างว่าไม่ควรเผยอตัวอยากมีตัวตน วาระของหลี่จิ้นหยางกำลังจะหมดลงและถึงเวลาที่ตระกูลอื่นจะได้เข้ามาแทนที่"

นางเปรยขึ้นเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ท่านแม่"

ฉีหย่งเล่อเข้ามาเยี่ยมมารดาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มารดาของเขาเป็นที่พึ่งได้ทุกเรื่องอยู่เสมอ ฉีหย่งเล่อเดินเข้ามากอดนางอย่างเอาอกเอาใจที่ความปรารถนาของเขาได้สำเร็จลง เมื่อเขาต้องการตัดสัมพันธ์กับหลี่ซิ่วหนิงนางก็จัดการให้ได้ไม่ยาก ประจวบเหมาะกับหม่าซือเสียนต้องการปรองดองกับตระกูลจางของ'จางจิ้งซื่อ'อัครมหาเสนาบดีที่มีอำนาจและทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้ ร่วมกันดูแลแคว้นฉีทดแทนฮ่องเต้ที่กำลังประชวรรวมถึงทดแทนตระกูลหลี่ที่มีแม่ทัพทั้งชราและป่วยไร้สมรรถภาพ

แต่เรื่องกองทัพตระกูลหลี่ก็น่าสนใจไม่น้อย พลทหารของแม่ทัพเรือนแสนนายมากกว่ากองทัพหลวงที่มีเพียงห้าหมื่นนายหากได้รวบรวมเข้าด้วยกันแล้วจะกลายเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในแคว้นนี้ หลี่ซิ่วหนิงนั้นไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ หากนางทำให้หลี่จิ้นหยางยอมสยบได้นั่นยิ่งกว่าชนะแคว้นศัตรูเสียอีก หม่าซือเสียนยิ้มร้ายกาจกับความคิดใหม่ที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว นั่นสิควบคุมกองทัพหลี่ เป้าหมายใหม่ของนางอยู่ใกล้แค่เอื้อม

"ท่านแม่คิดสิ่งใดอยู่พะยะค่ะ"

ฉีหย่งเล่อถามไถ่อย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่ามารดานิ่งเงียบไป หม่าซือเสียนหมุนกายจับแขนแข็งแรงเอาไว้ พินิจพิจารณาบุตรชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"องค์ชาย เจ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเราบรรลุวัตถุประสงค์เรื่องแรกไปแล้ว และเจ้าควรขึ้นครองราชย์ได้เสียที"

นางยิ้มอย่างภาคภูมิใจเอ่ยขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ ฉีหย่งเล่อเลิกคิ้วมองด้วยความใคร่รู้

"จะครองราชย์ได้อย่างไร ฝ่าบาทแค่ประชวรพะยะค่ะ"

ถึงเขาจะมีความหวังแต่มันก็ยังมาไม่ถึงในอนาคตอันใกล้แน่นอน

หม่าซือเสียนหัวเราะเสียงดัง นางไม่เคยคิดว่าฮ่องเต้จะทรงประชวรได้นานขนาดนั้นองค์ชายนั้นยังดูไร้เดียงสาในบางเรื่องราวอยู่ ตอนนี้ยังไม่พูดต่อดีกว่าดูท่าทางแล้วเขาเองยังคงไม่พร้อม

"เอาล่ะ วันนี้แม่ทำของโปรดไว้ให้ อยู่กินข้าวกับแม่สักมื้อได้หรือไม่"

นางตัดบทเมื่อเห็นว่าไม่ควรเร่งร้อน

"ได้สิพะยะค่ะ หม่อมฉันจะกินข้าวเป็นเพื่อนท่านแม่เพื่อขอบคุณที่ช่วยเอาไว้"

เขาพูดจาออดอ้อนมารดาเหมือนเด็กๆ หม่าซือเสียนกอดบุตรชายอันเป็นที่รักเอาไว้ตบหลังเบาๆ ให้กำลังใจ