งานเฉลิมฉลอง

เมื่อมีการผลัดแผ่นดินก็ย่อมมีงานเลี้ยงฉลองตามมา ฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อมีรับสั่งให้ประกาศราชโองการออกไปว่า จะมีการเฉลิมฉลองการขึ้นครองบัลลังก์ในเวลาอันใกล้ ทางวังหลวงเร่งจัดการเตรียมงานกันขมีขมัน ทุกส่วนต้องสมบูรณ์สำหรับฮ่องเต้ทรงอยู่ในวัยหนุ่มที่พร้อมสำหรับการครองราชย์อย่างยิ่ง

จวนตระกูลหลี่เองก็ตระเตรียมความพร้อมสำหรับงานนี้เช่นกัน หลี่จิ้นหยางเองก็เข้าเฝ้าในฐานะแม่ทัพของกองทัพแคว้นฉี การกลับมารับตำแหน่งในครั้งนี้ทำให้เขามีพลังใจขึ้นมามาก เลือดนักรบในกายพลุ่งพล่านแม้ไร้กำลังต่อสู้ เขาตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะทำหน้าที่แม่ทัพอย่างดีที่สุดหลังจากถูกเพิกเฉยมาเนิ่นนาน จนคิดว่าคงไม่สามารถกลับมารุ่งโรจน์ได้อีกแล้ว ความยินดีปรีเปรมปรากฏบนใบหน้าหลังจากมันห่างหายไปนานหลายปี หลี่จิ้นหยางมั่นใจว่าหากทำดีที่สุดกองทัพหลี่จะไม่มีวันตกต่ำอย่างที่ผ่านมาแน่นอน

ชุดออกงานของหลี่ซิ่วหนิงถูกสั่งตัดใหม่ทั้งหมดรวมถึงชุดแม่ทัพของหลี่จิ้นหยางจากช่างตัดเย็บชั้นดีของแคว้นฉี เขาพานางเข้าไปเลือกผ้าและเครื่องประดับที่ร้านมีชื่ออันดับหนึ่งในเมืองนี้เพื่อร่วมงานอันทรงเกียรติ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องดีที่สุดเท่านั้น

หลี่ซิ่วหนิงไม่ได้ตื่นเต้นแต่อย่างใดกับงานเลี้ยงในครั้งนี้ สำหรับนางมันก็แค่การเปิดตัวอย่างเป็นทางการของฉีหย่งเล่อเท่านั้นนางจะรอดูว่าฉี่หย่งเล่อจะแสดงความร้ายกาจใดออกมาหรือไม่ หากเขามีมนุษยธรรมมากพอสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับนางและตระกูลหลี่ถือว่าหายกันต่างคนต่างอยู่ต่างทำหน้าที่ก็เพียงพอเพราะนางเองก็ไม่ได้อยากเป็นศัตรูคู่แค้นกับใคร ชีวิตใหม่ของนางควรดีกว่าในอดีตที่แล้วมาก็ให้มันแล้วกันไป

ภายในวังหลวง...

พระสนมหม่าซือเสียนกำลังเลือกเครื่องประดับชั้นดีจากเครื่องบรรณาการที่ถูกส่งมาทุกปี พระนางเองก็ต้องรับตำแหน่งใหม่เช่นกัน เพชรนิลจินดาทั้งหลายต้องเหมาะสมเข้ากันกับชุดฉลองงานมงคล หลังจากตรวจตราความเรียบร้อยภายในด้วยการสั่งการมาหลายวันพระนางจึงมีเวลาว่างสำหรับตนเอง

ภายในอุทยานหลวง ฮ่องเต้องค์ใหม่กำลังตรัสกับจางถิงถิงที่รับสั่งให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์

"เจ้าเองต้องเตรียมตัวเช่นกัน วันสำคัญของข้าอยากเห็นหน้าเจ้าเป็นคนแรก"

ฮ่องเต้หนุ่มตรัสกับหญิงคนรักดูเป็นกันเอง

"ฝ่าบาท หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ"

จางถิงถิงยืนก้มหน้าอย่างนอบน้อม ยืนห่างสี่ห้าก้าว

"ทำตัวตามปกติเถิด อย่าห่างเหินนักเลยข้าทนไม่ได้"

เขาวิงวอนนางด้วยสายตารักใคร่เปี่ยมล้นขยับเข้าใกล้เอื้อมมือเชยคางสตรีที่รักให้เงยหน้าสบตากัน จางถิงถิงมิได้ขัดขืนนางยืนนิ่งสบตาของเขาหวานเชื่อม ดวงตาทอประกายแวววาวอย่างยินดี ก็องค์ชายขยับฐานะเป็นถึงฮ่องเต้ปกครองแคว้นฉีตำแหน่งมเหสีนั้นอีกไม่นานก็ขยับฐานะขึ้นเป็นฮองเฮาตามลำดับ ความก้าวหน้าของนางมองเห็นรำไรแล้ว หากวันนี้ไม่ยิ้มต้อนรับมันก็ไม่รู้จะแสดงออกเวลาไหน

สองหนุ่มสาวในสถานที่เงียบสนิทไร้ผู้อื่นรบกวนเพราะถูกสั่งไม่ให้เข้ามาในเขตนี้จึงแสดงความรักใคร่กันอย่างดูดดื่มท่ามกลางมวลดอกไม้งาม รสจูบแสนหวานเนิ่นนานจนพอใจ อีกฝ่ายจึงยอมปล่อยให้สตรีคนรักเป็นอิสระ

"ถึงอย่างไร เจ้าก็ต้องคนเป็นของข้าไม่ว่าช้าหรือเร็ว ขอเพียงเจ้าไม่เปลี่ยนใจ ข้าจะพาเจ้าไปอยู่ตำหนักด้วยกันตั้งแต่คืนนี้ก็ย่อมได้"

ฉีหย่งเล่อเอ่ยวาจาอ่อนหวานนุ่มนวล มือลูบไล้ใบหน้านวลอย่างทะนุถนอมดั่งไข่ในหิน จางถิงถิงแววตาเปล่งประกายระยิบระยับ เหตุใดนางไม่ยินดีเล่า แม้ต้องปรนนิบัติฮ่องเต้ทั้งวันทั้งคืนก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงฝ่าบาทพอพระทัย แต่เป็นสตรีถึงอย่างไรก็ต้องวางตัวให้ดีสมกับเป็นธิดาท่านอัครมหาเสนาบดีที่ถูกอบรมมา

"หม่อมฉันคิดว่ารอตามขั้นตอนดีกว่าเพคะเกรงว่าจะทำให้ฝ่าบาทเสื่อมเสีย"

นางตอบเอียงอายอย่างถ่อมตัว ฝ่าบาทนั้นรู้ใจนางทะลุปรุโปร่งเหตุใดจะไม่รับรู้ถึงความต้องการสตรีตรงหน้าแต่เขายังคงหยอกล้อนางต่อ

"คืนที่งานเลี้ยงจบ ข้าจะลักพาตัวเจ้าเข้าหอก่อนแต่ง กักตัวเอาไว้เป็นของข้าคนเดียว"

น้ำเสียงหยอกเย้าทำให้นางสะเทิ้นสะท้านไหว จางถิงถิงยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจแสร้งทำตาค้อนให้ทีหนึ่ง แต่กระนั้นฮ่องเต้ก็ทรงคิดว่าน่ารักอยู่ดี

รถม้าหลายคันจอดรอที่หน้าจวน เพื่อรอแม่ทัพหลี่กับหลานสาว หลังจากขึ้นรถม้าพร้อมแล้วก็เคลื่อนเข้าสู่วังหลวง รถม้าของบรรดาขุนนางน้อยใหญ่ทยอยเข้าวังหลวงกันอย่างคึกคัก วันนี้เป็นวันมงคลนอกจากมีพิธีการสำคัญในการขึ้นครองราชย์ครั้งนี้แล้วยังมีการเฉลิมฉลองไปทั่วแคว้น

รถม้าที่วิ่งช้าๆ ขนาบด้านข้างรถแม่ทัพหลี่ ตกแต่งด้วยพู่อัญมณีหรูหรามีสีสันสวยงาม เป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก'ลิ่วอู่ 'ขุนนางระดับสูง เขาเปิดม่านออกทักทายแม่ทัพหลี่

"นึกว่าใครที่ไหน แม่ทัพหลี่นั่นเอง นั่นหนิงเอ๋อร์ใช่หรือไม่ มากันครบเลยสิ หนิงเอ๋อร์ เจ้าต้องอดทนสักหน่อย อยากมาร่วมงานนี้ก็ต้องลำบากฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ลุงของเจ้าคงไม่มีเวลาดูแลมากหรอก ฮ่าๆ"

น้ำเสียงเยาะหยันหน้าตาน่าเกลียดที่มองมายังนาง ปากสกปรกเช่นนี้เขายังคิดว่าตนเองสูงส่งนักหรือไร หลี่จิ้นหยางปิดม่านลงอย่างไม่พอใจมาก เขาไม่ชอบลิ่วอู่แต่ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะกล้าดูถูกหลานสาวต่อหน้าต่อตาขนาดนี้

"หนิงเอ๋อร์ อย่าคิดมากเลย ลุงจัดการให้เองหลังจากนี้"

หลี่จิ้นหยางหันมามองหลานสาวสงสารนางยิ่งนัก หลี่ซิ่วหนิงหน้านิ่งเอ่ยขึ้น

"ปล่อยเขาเถิดเจ้าค่ะ ท่านลุง"

คนผู้นี้แสดงออกได้น่ารังเกียจไม่สมกับตำแหน่งใหญ่โต หากนางไม่เคารพก็อย่ามาร่ำร้องก็แล้วกัน